Eg trur på eit liv før døden

Vi. Fra no.

2011-08-21T12:13:00.000-07:00

På ein 47" farge-TV med knivskarpt bilde,
smiler 77 unge mennesker til meg.
Dei ser meg rett inn i augene,
fra eit bilde som vart tatt i ei sorglaus stund.

Men bildene og minnene om dei,
er det einaste som er igjen.
Det er ikkje til å forstå.

På desse bildene er dei like fine, søte,
rare og gode som alle oss andre.
Men dei blir ikkje eldre.

Vi blir eldre.
Bildet av 77 smilande -døde- unge mennesker,
gjorde oss ti år eldre.
Så no deler vi alt vi har,
med alle rundt oss.

Ingen har tid til å vere smålige lenger.
Det er nulltoleranse mot egoisme.
Ingen får lov å spare på gode ord og omtanke.
Det heiter vi, fra no.

Sykkel-dama

2011-08-15T11:13:00.000-07:00

Lean-følgjetongen må leggast ned. Monica sa det var drit kjedelig å lese om. Riktignok var ho litt full når ho sa det, men det er desto større grunn til å tru ho snakka sant. Og eg er enig; det blir too much.

Men kva skriv ein om i desse tider? Kor finn ein livsgnist til å skrive om noko som helst, når ein komplett kronidiot av ein vranglært, feil-innstilt mørkemann, har utnemnt seg sjølv til tidenes dummaste ridder-tosk, i eit heilt vannvittig idiotisk forsøk på å starte ein forbanna usansynlig krig? Kva i alle dagar kan ein skrive om, etter noko sånt?

Eg velger å skrive om sykkel-dama. Ho som eg treff kvar dag, både til og fra jobb. På sin staselige dame-sykkel, er ho rak i ryggen og like blid i alt slags vær. Med hjelm og stadig nye, fargerike klær. Og ho sykler altså rundt, kvar morgon og ettermiddag, å smiler! Til tross for at regnet sprutar ned, så smiler ho. Ikkje berre til meg; ho smiler til alle. Til heile verda. På den enklaste måten av dei alle, gir ho raust av seg sjølv til alle, i form av eit smil.
Og eg må smile for meg sjølv eg også, enda kor trøtt eg er, der ho er blitt eit fast innslag i kvardagen min. For eit fint menneske, tenker eg. Ho er heilt sikkert ei sympatisk, omsorgsfull, snill sol av eit menneske!

Og ein morgon..på impuls, uten å tenke meg om..løfter eg handa og helser til ho. Det falt meg plutselig heilt naturlig, i eit fattig, morgontrøtt forsøk på å gje ho noko tilbake. I eit forsøk på ein liten gest, som kunne vise ho at hennar daglige smil til alle, blir sett.

Og det morsomme var...at ho vinka tilbake!

Så no helser me altså på kvarandre, kvar morgon og ettermiddag.
Me er fullstendig ukjente for kvarandre - men på ein underfundig fin måte, kan me likevel glede kvarandre. Da får eg tilbake trua på at verden er varm og god.

Lean Life: Kommunikasjon og verdier

2011-07-02T16:04:00.000-07:00

I skrivande stund, sit eg i kjellarstova til foreldra mine. Eit rimelig hektisk år, er premiert med fire veker ferie.
Og det er naturlig å tilbringe nokon veker heime. Sammen med mine, i den gode heimen, der verdigrunnlaget mitt ligger. Det enkle, jordnære og positive. Og eg begynner å tenke; desse verdiane som blir formidla rundt meg, i familien, korleis påvirker dei min innsats?

For dette er ofte akilleshælen i ei kvar bedrift; verdigrunnlaget og kulturen. Dei bedriftene som virkelig lykkes, er veldig gode på eit punkt; Dei gir sine tilsette ein forbaska god grunn til å gå på jobb. Kva er min veldig gode grunn til å stå opp om morgonen, om eg ser på meg sjølv, som ei bedrift? Som Unge Gangsøy AS?

Eg trur mine foreldre sin visjon med familien vår, er å skape ein trygg heim. Dei har jobba knallhardt i alle år, for å sikre at me har tak over hovudet og mat på bordet. Ingen luksus, ingen ekstravaganse. Men det me trenger, når me trenger det. Det har dei fortsatt med, sjølv om me for lengst har flytta ut. Så lot dei meg bli høyrt, når eg hadde behov for det. Og overhøyrte meg glatt, når det var på sin plass. Slik vart det lett for meg å finne min plassering i hierarkiet - både i familien og i livet ellers. Dei kan vise svakhet i kvardagen, men i dei store linjene, viser dei ein solid styrke. Og det var ikkje mangel på omsorg, som gjorde at dei sendte meg avgårde med Korskenkorva på min første fest, som 16-åring. Det var med imponerande stor tillit, når dei sa: Ikkje drikk noko anna enn det du har fått med oss. Og ring oss, viss du blir dårlig. Men ellers; Kos deg!
Med ein slik tillit og trygghet, er det jo ikkje mulig å gjere noko anna enn akkurat det; Kose seg.

Nok om familien Gangsøy. Dette kan jo høyres voldsomt harmonisk ut. Det er det også - men poenget er:
For å skape ein kultur, trengs det først ein visjon. Ei tydelig ledestjerne, ein retning, eit fyrtårn. Noko som blinker der framme, og som motiverer. Organisasjonane har det som regel på plass, sjølv om mange ofte må bla litt i Årsberetningen, for å hugse kva den visjonen var no igjen..Men som privatperson, er det kanskje ikkje like naturlig å formulere ein visjon for seg sjølv?
Vel, eg syns det bør bli det! Eg syns du skal formulere deg ein liten setning, eit lite mantra, som blir di ledestjerne! Og tilhøyrande eit par tre verdiar, som du synes er viktige. Det vil for det første gi deg ein skarpare kontur av deg sjølv. Dette står eg for! Så vil du bli tydeligare i din kommunikasjon utad. Og sist, men ikkje minst; I situasjonar der du er usikker på kva du skal gjere, så kan visjonen og verdiane gi deg retningen.
Og når du har visjonen og verdiane på plass, så må du finne ut av kva desse har slags konsekvensar for deg. Og ta konsekvensen.

Eg er hakket tynga av Janteloven, så eg skal ikkje blære om min visjon, mine verdiar om mine konsekvensar. Men før du får utfordringen med å gjere dette sjølv, kan eg hjelpe deg med eit eksempel. Fra pølsemaker Arne Vidar, som har gjort suksess med bedriftseventyret Leiv Vidar. Dei har gått fra å vere ein leverandør av kjøttfarse i naturtarm, til å bli ein av Norges sterkaste merkevarer.
Visjonen deira er; Vi skal lage de pølsene du aldri glemmer!
Og verdiane er (åhh, det er så nydelig);
- Raushet
- Lidenskap
- Rock`n-roll

Tenk! At ein så seriøs næringsmiddelaktør, kan lage så fine verdiar! Verdiar som ikkje har noko som helst med pølser å gjere egentlig, men som med ein gang får meg til å tenke: "Der vil eg jobbe!" Og eg likar ikkje pølser så godt, eingang...
Og er dette tomme verdiar? Fine ord, uten konsekvensar? Nei. Leiv Vidar er hovudsponsor for Norwegian Wood, under slagordet "Opplevelsen som drar skinnet av pølsa di!" Og kvar morgon, når trøytte pølsemakarar kjem på jobb, så trykker fabrikksjefen på play og ut av høgtalaranlegget dundrar Rolling Stones-låta "Start me up!", mens operatørane sveiver igang fabrikken! Det er fantastisk. Og viss du prøver å ringe Leiv Vidar, så kan du treffe på telefonsvararen; "Jeg er opptatt eller borte, så ring tilbake senere. Men hvis det gjelder livsviktige ting som fotball, fluefiske, pølser eller Rolling Stones, så er jeg å treffe på mobiltelefon!"

Fantastisk. Intet mindre. Sett deg no ned i go`stolen å lag din eigen visjon, finn dine eigne verdiar - og ta konsekvensen.

;-)

Lean Life: Standardisering

2011-06-13T11:22:00.000-07:00

Effekten av ein standard arbeidsmetode, er enkel å tenke seg - og standardisering er eit veldig sentralt Lean-prinsipp. Skal eg starte opp eit ystekar og lage litt deilig ost, så gjer eg det i ein heilt spesifikk rekkefølge, som er nedskreven og som alle følger. Det er forventa at denne metoden gir det beste resultatet, til kortast mulig tid og all mistanke om variasjon i metode kan begravast. Dersom ein av dei som følgjer standarden får ein Eureka! ein dag, og kjem på ein enda smartare metode, så er det denne metoden som blir ny standard. Inntil ein ny Eureka! Best Practice gjeld på denne måten alltid, og metoden som skal brukast, er ofte beskreven i ein eitpunktsleksjon. Ein enkel instruks, på eit ark, så visuelt som mulig, slik at alle kan forstå. Og det blir lett for alle å gjere oppgava riktig. Snedig. Det er altså slutt på å beholde dei smarte løysningane for seg sjølv..;-)

Ein av mine første eitpunktsleksjonar laga eg for 15 år sidan, og den heng over senga mi hjå foreldra mine enda.
Eg hadde dengang eit konkurranseinstinkt som var hakket drøyt. I min karriere som keeper, kunne eg vere sur i eit halvt år, etter eit baklengsmål. Og i ein badminton-match, i den relativt uformelle Klæbu-turneringen, låg eg ganske bra an i første set. Så hadde eg nokon uheldige tap av fjøra, og endte med å schmelle den nye carbon-rackerten i golvet, så flisene fauk. Det er ganske dumt gjort, altså. Heldigvis fekk eg ein time-out, så eg fekk kjøpt meg ein ny rackert. Og vann kampen. Men med ein viss bismak. Den smadra rackerten ramma eg inn og hengte på veggen. Med teksten: "Vent 24 timer før du reagerer." En meeeget visuell eitpunktsleksjon, der altså - og ein forbaska god leveregel.

Lean Life: Kvalitetsikre deg sjølv

2011-06-02T04:34:00.000-07:00

Toyota sitt femte produksjonsprinsipp er å skape ein kultur for å slutte å fikse feil, men heller gjere det riktig første gang.

Dette prinsippet er eg ydmyk overfor å transformere til livsfilosofi. Eg kjenner eg burde ta ein psykologi-videreutdanning på si. Men eg kan jo likevel invitere deg med på mi assosisasjonsreise:

Eg er min kunde. Og for at eg skal oppleve livskvalitet, må eg handle i tråd med mitt verdigrunnlag. Og her skal eg ikkje pompøst legge ut om mine verdiar. Eg veit neimen ikkje om eg er dei alle bevisst eingang. Men via arv og miljø, har me alle ein viss indre styreretning på kva me opplever som riktig og galt. Eit indre kvalitetsystem, som gjer at me på ulike måtar har ein evne til å oppdage disharmoni, problem og feil. Det er ganske snedig, det der. Kropp & sjel seier ifra på ulike måtar når me bedriv juks & fanteri, sluntrar unna, drar ein nødløgn eller ser på andre damer over brillekanten. Dårlig samvittighet er kanskje den alarmklokka som først signaliserar problem, som eit andon. Støttesystemet som raskast oppdager problem og ber om mottiltak. Indre varsling om at du har behov for å stoppe opp litt og rette feilen før du går videre. Utfordringen min i desse tilfellene er å klare å stoppe opp. Dagens kvinner forventer jo effektivitet!
Men paradokset er at uten ein kultur for å stoppe opp eller sakke på tempoet for å få riktig kvalitet første gang, komme i samsvar med mitt eige verdigrunnlag igjen så fort som mulig, så vil ikkje effektiviteten øke før dette er på plass igjen.

Lean Life: Balansering

2011-06-01T13:12:00.000-07:00

Jone (4) seier "Skal eg balansere deg?" når han meiner massere. Og det er kanskje like rett, tenker eg..

Det fjerde produksjonsprinsippet til Toyota handlar om å balansere arbeidsmengda. Gjennom dagen, gjennom året og gjennom livet. Jobb som skilpadda, ikkje haren. Høyres mykje likt ut som det gamle ordtøke hastverk er lastverk, ikkje sant?

Her kunne eg moralisert mykje over tidsklemma (enten den reelle eller den innbilte), eller vår daglige kardinalfeil ved å ta morgondagen for gitt, eller viktigheten av å sjå dei små tinga i kvardagen. Men eg orkar ikkje moralisere. Ikkje hadde det tatt seg ut heller, ettersom eg begår alle desse feila sjølv, heile tida.

Den trufaste lesaren av bloggen, hugsar at eg i fjor sommar sjekka inn i eit fransk kloster. Livet var kaotisk i den perioden, og eg hadde behov for ein mental opprydding. Meditasjon er i så måte eit velprøvd konsept, likeens som at 5S er eit velkjent Lean-verktøy. Det snedige er at eg finn stor nytte i å kombinere meditasjon og 5S - til ei mental daglig ryddeøkt.
Meditasjon kan høyres hakket spirituelt ut, men det handlar igrunn berre om å ta ein liten pause fra kvardagen, finne seg ein liten krok, sette seg ned, lukke augene - og puste litt. Inn og ut og langt ned i magen. Kva tankar dukker opp, når du sitter der?

Kanskje nokon tankar som du kan sortere vekk? Fordi dei handler om dårlig samvittighet, ukonstruktivitet eller sjølvredusering? Vær snill; kast dei.

Kanskje nokon tankar som du kan systematisere? Tanker som kanskje kan samlast i ein kategori, i den hensikt at dei slik gir deg ein større sammenheng, forståelse og glede. "Dagens hyggelige hendingar" systematiserar eg til dømes i ei åpen skuff lengst framme i hukommelsen. Eg minner meg sjølv på dagens mottatte kompliment og positive historiar, suger på karamellen ein gang til og smiler idet eg legger dei i skuffa. Så enkel er eg. Anerkjenning er opium. Eg trur det er det for dei fleste. Og tenk så hyggelig; Om mine kompliment til andre, kan bli tatt fram igjen av mottakaren - og gitt glede ein gang til. Strålande.

Kanskje nokon tankar treng å reingjerast? Ein liten stille pustepause, er fin til å skjære tankane mine litt reine. Kva føler eg egentlig om det og det? Eller har eg vert irrasjonell i dag? Tillagt ein person eller ein sak egenskapar og meiningar som faktisk ikkje var der? Det er sjelden ein har svaret på det, fordi følelsen der og da var subjektiv - og det er vanskelig å ta tilbake. Men så kan det vere dagens "Vær raus"-øvelse. Aksepter situasjonen eller personen sånn som den er. Vask vekk det som du kanskje trur er ein subjektiv forstyrrelse av tanker som gjer litt vondt.

Kanskje du kan finn nytte i dette du også? Og vil standardisere ein praksis med å rydde litt i eige tankegods, for å sikre at du får det litt bedre? Litt ryddigare i knollen. Litt bedre i magen.

Poenget mitt er igrunn berre at me får ufattelig mange tankar og inntrykk kvar dag. Det er lett å komme litt i ubalanse. Ein kan tenke seg både mørkeredd og sjuk. Derfor gir eg deg ein vennlig oppfordring om å rydde litt i tankane ein gang for dagen. Kast ut det som er destruktivt. Systematiser tankane, og la dei gode øyeblikka skinne litt ekstra. For du kan også tenke deg veldig blid og fornøgd. Du er din eigen lykkes smed, veit du :-)

Lean Life: Just in time

2011-05-10T13:08:00.000-07:00

Toyotas tredje produksjonsprinsipp handler om å tilby kunden det han trenger, når han trenger det. Kan dette omdannast til eit livsfilosofi-prinsipp, da?

Klart. I innledande runde på Lean Life-følgjetongen, avklarte vi kven som var kunden. Eg er kunden min. Og du er kunden din. Dersom du i kvardagen ikkje tek vare på dine eigne behov, så kan det gå bra det. Ei stund. Men ved å ignorere eigne behov over tid, så blir iallefall eg eit helvete å ha med å gjere. Og i forrige innlegg, handla det om dei åtte formene for sløsing. Den sløsingsformen eg gjerne vil relatere til det tredje prinsippet, er overproduksjon. Av dårlig samvittighet. Og av stress. Dårlig samvittighet og stress er energisugande faktorar som me i dei aller fleste tilfeller, tenker på oss. Eller som kjem som følgje av feil prioritering.

Eg har dårlig samvittighet for mykje rart, heile tida. Eg trur og tenker at ho og han forventar ditt og datt av meg, og når eg ikkje klarer å tilfredstille desse behova eg trur ho og han har til meg, så får eg dårlig samvittighet. I produksjonssammenheng, seier me i god lean-ånd at alle beslutningar skal baserast på fakta-tall. Konkrete målingar av tapt tid og tapte kroner, skal utgjere grunnlaget for utarbeiding og prioritering av tiltak. Men i mellommennesklige relasjoner, er det ikkje enkelt å basere beslutningar på måltall. Det fins ingen key point indicators for korleis eg og du har det, eller kva forventningar me har til kvarandre. Der baserar me ofte beslutningane våre på det våre 5 (evt 6-7-8...)sansar oppfattar. Og det hender kanskje innimellom relativt ofte at me oppfattar situasjonen feil? Høyrer kanskje ikkje godt nok etter kva som faktisk blir sagt? Legg litt for mykje i vår tolkning av kroppsspråket? Tolkar budskapet ut fra våre referanserammer, mens vedkommande prøver å forklare ut fra sine referanserammer. Kanskje me av og til kan prøve å spørre: Kva forventar du av meg i dag? Kva treng du av meg? Reine ord for pengane! Det likar ein sunnmøring :-) Attpåtil kan det hende det reduserar litt dårlig samvittighet - energi du kan bruke på noko mykje meir saliggjerande!

Så var det stress. Inflasjons-ordet. Kan ofte få inntrykk av at det aller meste er stress. Eg hugsar fortsatt Ludvig Holberg sin komedie "Den Stundesløse", som ein norsklærar ein gang i gamle dager viste meg. Om den kanaljen som var så opptatt med å sei "Jeg har så mye å gjøre!" - at han ikkje fekk gjort nokonting. Men her trur eg Just in time-prinsippet kan vere nyttig å tenke på. Prioriter arbeidsoppgavene i den rekkefølga dei trengs å gjerast i. Så ein slepp å komme på etterskudd, fordi ein gjer ting som strengt tatt kan ventast med til i morgo. Vi har oppgaver som kan:
1) Ventast med
2) Gjerast så snart som mulig
3) Skulle vert gjort i går
Til meir me gjer av oppgaver i kategori 1, til fleire hopar det seg opp i kategori 3. Og som ein tommelfingerregel, kan ein sei at husarbeid veldig ofte vil befinne seg i kategori 1 ganske lenge... Mens gå ein tur i frisk luft og kysse kjæresten sin, er oppgaver det hastar med ;-)

Er du snart overbevist om at Lean kan brukast som livsfilosofi? Eg har nemlig 11 prinsipp igjen. Gidd du lese om dei?

Lean Life: Skap flyt

2011-04-28T12:44:00.000-07:00

Toyota sitt andre produksjonsprinsipp er å skape flyt. Skape ein kontinuerlig flyt, for å bringe problem til overflata. Ingen tvil om at dette er avgjerande i produksjon - men kan dette også omdannast til noko som gir meining for oss privat?

Eg blir glad og fornøgd når eg jobbar mot eit mål. Når eg er engasjert, opplever mestring og får ting til, så får eg ein følelse av flyt. Det mest bokstavlige døme eg kjem på, er å padle ein kajakk i medvind og bølgjer, med blikket festa på ein fin holme. Men det kan like gjerne vere når målet er eit reint hus, og den høge musikken set swung på vaskefilla. I utgangspunktet ei kjedelig oppgave, men så handlar det igjen om å skape lykke for seg sjølv. Gi meining til kvar handling du føretek deg. Skal du først utføre ei oppgave, så kan du like gjerne gjere den hundre prosent? Og finne glede i den, fordi du lager deg eit mål. For å glede deg sjølv sjølvsagt, men graden av tilbakemelding auker som regel proporsjonalt. Dei rundt deg legg veldig ofte merke til, om du yter litt ekstra. Og det er jo ein fin glans å sole seg i. Og du blir kanskje lykkeligare? Mine personlige lykke-råd er:
- Vær sosial. Vær sammen med andre mennesker som gir deg noko positivt.
- Smil til alle rundt deg. Du får som regel eit fint smil i retur.
- Sett deg personlige mål. Ikkje for lette. Ikkje for vanskelige.
- Finn talenta dine og pøs på med energi til det du er flink på.
- Prøv å kom i flyt så ofte som mulig.

I Lean er det å fjerne sløseri ei av hovudoppgåvene. Og i ein produksjonssituasjon, er det definert åtte former for sløseri: overproduksjon, venting, unødvendig transport, overprosessering, lager, bevegelsar, feilproduksjon og uutnytta kreativitet. Kan me finne desse sløseri igjen privat?

- Eg overproduserar negative tankar og dårlig samvittighet ofte. Det er grov sløsing.
- Så har eg eit trygghetsnarkoman-gen, som gjer at eg likar veldig godt å vere tidlig ute. Ofte altfor tidlig ute, i tilfelle ditt & datt skal skje på vegen, men som mest sansynlig aldri skjer. På dei timane eg har sete på Flesland å venta, kunne eg sove og drømt søtt istaden. Det er liksom ikkje nødvendig å ta høgde for å møte ei militær-kolonne av saktegåande trafikk klokka null om morgonen.
- Etter at eg flytta til Bergen, har eg også gått på ein smell eller to pga unødvendig kjøyring. Evnen til planlegging av t.d shopping, bør for min del trimmast. Tur/retur IKEA tek ein drøy time i rushen. Da er det jæ.. kjedelig å finne ut at eg gløymte ein liten, men sentral dings, når eg står midt i monteringen av eit flatpakka helvete.
- Overprossesering betyr å tillegge ein ting større verdi, enn streng tatt nødvendig. Der vil eg påstå at origamisk bretting av serviettar, er eit grovt eksempel på sløsing. Blir virkelig gjestane mine meir fornøgd om dei får ein knøvla, svett svane-serviett på fatet sitt, som eg har brukt ein time på å knote sammen, etter instruksjon fra YouTube?? Går det ikkje greit med ein enkel brett?
- Kva med lager? Kjøleskapet. Frysen. Klesskapet. Skapet på badet. Eg brukar vel stort sett berre ein av dei fjorten kremane. Og kanskje eg hadde sett bedre kva som var i klesskapet, om eg hadde rydda ut dei førtito plagga som eg..tja, ein spade er vel ein spade..er blitt for smellfeit til å bruke!
- Sløsing av bevegelsar, er eg usikker på om eg kan forsvare i privatlivet. Dei fleste av oss treng vel strengt tatt den trimmen me kan få. Men skal du vispe litt nyyydelig TINE kremfløyte, så er det ikkje verdt å vispe på seg senebetennelse. Har du ikkje miksmaster, så er det på tide å investere Mari ;-)
- Feilproduksjon. Hmm..pleier du å lese bruksanvisningen? Det kunne spart deg litt tid av og til. Og i mitt tilfelle kunne det spart meg for gjengangerhistorien "Da Gangsøy skulle montere ein kulegrill." Historien har tre akter, før grillen fekk føtene på rett plass. Imagen kan ta skade av slike historiar også. Eg vil nødig framstå som ei lesbe som ikkje virkar.
- Og til sist; Den verste av alle sløserikilder. Det fins altså så uendelig mykje uutnytta kreativitet der ute! Alle dei fantastisk gode idèane som blir produsert, men som aldri ser dagens lys. Fordi me ikkje orker. Eller fordi ord aldri blir til handling. Eller fordi idèane ikkje blir tatt imot med riktig verdighet. Kåmm ån, medmennesker! Oppmuntre kvarandre. Ikkje drep engasjement. Me kjem til å kjede oss ihjel. Viser det seg at idèen er møkkadårlig, så blir den iallefall ein god historie...

Kjøyr på. Skap flyt!

Lean Life: Resultat av å tenke langsiktig

2011-04-26T08:46:00.000-07:00

I forrige innlegg insinuerte eg heilt på slutten ein drastisk endring; Skulle eg virkelig slutte å snuse?
*lufta dirrar*

Alle endringar er, i mindre eller større grad, vanskelige. Ein endring fordrar ein ny måte å tenke, snakke, handle og leve på. Me har ulik terskel for kor store endringar me utan vidare kan klare å gjennomføre på strak arm. For nokon blir kvardagen utrygg om linjalen ligg på ein annan plass enn den gjorde i går. Og eg har forståelse for alle si grense. Forandringar gjer vondt, altså. For alle. Kunsten består i å dele kamelane litt opp. I mindre serveringsstykker. Og svelge bit for bit. Å kontinuerlig forbedre seg.

Når det gjaldt den snusingen, så las eg ei veldig oppløftane bok om kognitiv adferdsendring i påska. Ein klok mann skreiv at verden ikkje treng å vere svart/kvit. Alternativa er ikkje berre "Snuser" eller "Ikkje-snuser". Eg velger å finne noko i mellom der, som eg kaller "Snuser når eg må". Eit lite kompromiss. På vegen fram. I god lean-ånd, så er det ein åtti-prosent-løysning. Og det er eit viktig livsfilosofisk poeng; Du treng ikkje vente til du har den hundre prosent perfekte løysningen, før du startar med noko. Berre begynn ein plass. På førti prosent. Seksti prosent. Eller åtti. Gjennomfør eit forsøk. Få ein erfaring. Lær noko. Evaluer. Så kan du forbedre løysningen din, og tilslutt nå hundre prosent.

Så no snuser eg berre når eg strengt tatt må. Ein eller to gangar i løpet av dagen. Og mirakel-ordet for å få det til er:
- Etterpå.
Kvar gang eg får lyst på ein snus, tenker eg:
- Ja, du skal få etterpå.
Også glømmer eg det litt. Gjer noko anna i mens. Også får eg lyst på snus igjen, og tenker:
- Ja, heilt ok vennen min. Du skal få etterpå.

Så lett er eg å lure..

Lean Life: Tenk langsiktig, på bekostning av kortsiktig gevinst

2011-04-19T09:23:00.000-07:00

I følgjetongen Lean Life, der eg testar ut hypotesen om at Lean ikkje berre er ein god produksjonsfilosofi, men faktisk også ein framifrå livsfilosofi, skal eg sjå på kvar og ein av dei 14 ledelsesprinsippa til Toyota. Og det første prinsippet, det grunnleggande fundamentet og den høgste fana er: Ta beslutningar basert på langsiktig tenkning, sjølv om det går på bekostning av kortsiktig gevinst.

Åh, denne er ein klassiker! Rekk opp handa alle dere, som i løpet av dei siste månadane på jobb - minst ein gang - har dradd deg i håret i pur frustrasjon, over ein eller annan beslutning som kun på kort sikt er god? Sjå der, ja! Alle rekte opp handa. Tenkte eg det ikkje. For i dei aller fleste store saker, så fins det som regel minst ein løysning som er overlegent mykje bedre enn dei andre - men den er for dyr. Og sidan dei fleste som sit i beslutningsorgan blir målt på kostnadar, og sidan det alltid er visse gitte rammer ein må holde seg innanfor, så er det vanskelig å tenke langsiktig. Til tross for at alle er enige om at det er best.

The funny part is, at viss me tenker på vår eigen organisasjon, vår eigen kropp og sjel, så er det for dei fleste av oss, ein ganske solid utfordring å tenke langsiktig, på bekostning av kortsiktig gevinst. Personlig økonomi er det mest nærliggande døme. Burde jo starta pensjonssparing rimelig tidlig? Alltid hatt ein bufferkonto på to månedslønner i bakhånd, i tilfelle musefelle? Brukt eit par hundre i månaden på ein solid livsforsikring? Men så har me så fryktelig lyst til syden! Og så fryktelig lyst på ein kul bil. Og ein fæncy penthouse-kåk? Og kanskje trives me så veldig mykje bedre med å handle på den fine ferskvare-butikken, istedenfor på den kjipe bula der alt står på pallar og betjeningen har grønne bukseselar. For..det er jo ikkje sikkert me blir pensjonistar? Og det er jo ikkje sikkert at bilen plutselig treng reperasjon? Kan jo hende me dør i morgo! Da hadde det vert heilt meiningslaust om det sto pengar igjen på konto.

Det er berre det...at dei aller færraste av oss dør i morgo.

Det fins hundre andre eksempel på at det i kvardagen er lett å velge minste motstands veg. Lett å tenke på den kortsiktige gevinsten. Lett å hoppe over treningsøkta. Eller slurve med kostholdet. Eller gjere noko for mennesker me bryr oss om. Eller gjere noko for samfunnet rundt oss? Vår lykke er rimelig betinga av at samfunnet rundt oss har det bra. Så...kanskje kildesortering er ein god start? Litt frivillig arbeid?

Lean-filosofien legg stor vekt på å bygge deg sjølv som menneske. Med tolmodighet, investering i dine eigne evner, kvalitet i eigne beslutningar med forankring i eit verdigrunnlag og langsiktig perspektiv. Yte litt meir enn det som strengt tatt er forventa, fordi det gir deg ein god mestringsopplevelse. Ha eit oppdrag som er litt større, enn å berre motta ein lønnsslipp. Bygge eigne evner, stole på eigne evner, bruke viljen til å yte og ta ansvar for din eigen skjebne.

- Hmm...det er fint prat, dette.
*Scenehenvisning: Unge Gangsøy legger fornøgd innpå ein snus*
- Kor kan eg begynne å tenke langsiktig, på bekostning av kortsiktig gevinst?
*Scenehenvisning: Med eit tungt sukk, kvittar eg meg med den gode snusen igjen*
- Forandring gjer vondt..

Lean Life: Rask bakgrunnsoppdatering

2011-04-16T04:19:00.000-07:00

Eg skal klare å motstå fristelsen av å gje deg heile soga bak lean-filosofien. Eg innser at den er for spesielt interesserte. Men eg er nødt å presentere den i uforskamma korte trekk:

1927: Liten japaner. Oppfyller drømmen sin og føder ein automatisk vevstol.
1929: Kona tek seg av vevingen. Han reiser til USA for å sjå på bilar. Han er som mannfolk flest.
19tretti-ein-gang: Japanaren selger patentrettighetane på vevstolen for ein slikk og ingenting.
1937: Istedenfor å drikke opp formuen, grunnlegger han Toyota. No vil han lage bilar.
1947: Den første Toyotaen ser dagens lys, sjølv om japansk økonomi er i grus.
1950: Dei tilsette streikar. Gjensidig tillit og avhengighet løyser floken. Sidan har dei aldri streika.
Dei 50 neste åra: Med enorm tolmodighet, disiplin, kundefokus og usvikelig tru på kvalitet, flytter Toyota stadig produksjonsgrenser, og setter seg vanvittige mål: Vi skal forbedre luftkvaliteten, forebygge ulykker og frese jorda rundt på sånn ca ein tank. Noko sånt. Og ha null feil. Det eine sinnsvake målet etter det andre.
2011: Kvart 4.sekund er ein splitters ny Toyota klar. Heile døgnet, heile året. Minimalt med feil. (og frikjent for den gasspedal-katastrofa)

Imponerande, hæ? Men dette er ingen reklamekampanje for Toyota. Likevel er det alltid interessant å høyre om gråstein som blir til gull. Om endringar som lykkast. Viss eg leitar djupast inni meg sjølv, og går forbi mine enkle fascinasjonar for damer og pupper, så er det mestringsfølelsen som er min sterkaste motivasjon. Det er den lykkerusen av å få noko til, som gir meg ny energi til å prøve vidare. Men eg er blitt så stor og forderva, at eg prøver å skjule denne barnslige gleden så godt eg kan. Ros er både vanskeleg å gje, og å motta:
- Flink? Eg? Puff. Eg gjer berre så godt eg kan, mumle, mumle...
Mens eit lite barn, derimot - suger fornuftig til seg alt skryt, og veks som ein svamp. Mestringsfølelse er undervurdert. Men meir om det seinare.

Heilt grunnleggande i lean-filosofien ligg kundefokuset. Det er av avgjerande betydning å definere kven kunden er. Og med tanke på lean som livsfilosofi; Kven er din kunde? Om du tenker deg din eigen kropp og sjel som ein organisasjon; Kven er kunden din? Kjæresten? Arbeidsgjevaren? Morra di? Eller deg sjølv?

Mitt utgangspunkt er at eg er kunden min. Eg må levere, slik at eg blir fornøgd. Slik at eg får mestringsfølelse. Da blir eg nemlig så jævli mykje greiare å ha med å gjere, for dere andre...;-)
Men dette er kanskje det vanskeligaste punktet, som må implementerast djupast inni deg sjølv;
- Kven er kunden din?

Lean Life - Er det mulig?

2011-04-13T09:42:00.000-07:00

På grunn av min utruleg sære utdanningskombinasjon som brannmann og yster, med tidenes nerdefordjupning i kvitost på eit college i Danmark, skulle ein tru drømmejobben min var produksjon av røykt Jarlsberg. Men nei. Ikkje eit vondt ord om Jarlsberg. Men den røykte vart vel aldri nokon suksess. Men nok om det. Dei siste sju månadane har eg jobba med ein, om mulig, enda smalare profesjon. Bokstavlig talt eit slankt yrke. Ironisk nok, sånn rett før bikinisesongen. Men nok om det også.
Yrket er Leankoordinator. I Tine. Ein fantastisk jobb! Men likevel kan eg ikkje tenkje meg noko verre spørsmål enn:
- Kva jobber du med?
Ikkje fordi eg ikkje vil snakke om Lean. Eg vil nesten alltid snakke om Lean. Problemet er at det er umulig å forklare yrket mitt i ein kort setning. Eg har prøvd fleire variantar:

- Jo, eg jobber som Leankoordinator. Det handlar om å implementere ein filosofi som i første omgang skal eliminere alle former for sløsing i ei bedrift. Og skape flyt.
Reaksjonane er som regel heva augebryn og eit litt vridd ansiktsuttrykk, der vedkommande mest sansynleg tenkjer: Åååja, du skal rasjonalisere. Rasjonalisere vekk folk!
- Nei, nei! Eg lovar! Tvert imot; Eg skal få fram det beste i kvar enkelt!
Men ingen trur meg. Neste gang prøver eg:

- Jo, eg jobber som Leankoordinator. Har du ein time til overs? Eg kan gjerne fortelje deg ALT om dette fabelaktig enkle konseptet, som har revolusjonert bilindustrien!
Responsen da er som regel at vedkommande byrjer å rygge bakover med eit intens behov for å skifte samtaletema, og eg føler meg som eit Jehovas Vitne på misjoneringstokt:
- Jamen høyr da, Lean er Guds gave til industrien! Til folket! Til heile verda!!

Så eg ender som regel opp med:
- Jo, eg jobber i Tine. Fantastisk bedrift. Har du smakt den nye juicen? Den i blå kartong? Sommerfrisk!
Namm!

Men det er for gale å unngå temaet, sjølv om det kan virke komplisert. Lean er ikkje komplisert. Tvert imot er det sunn fornuft, i eit veldig fint system. Og det handlar egentlig berre om å lære å lære. Og eg trur, og eg skal prøve å vise, via min nye blogg-følgjetong Lean Life, at dette ikkje berre er ein produksjonsfilosofi. Eg trur faktisk det kan vere ein ganske strålande livsfilosofi. For vi har alle forbedringspotensial, sant? Kropp og sjel, vår heilt eigne indre organisasjon av overordna og underordna evner, er stadig i ein kontinuerlig forbedringsprosess. I dag gjer me så godt me kan - men i morgo kan me gjere alt littegrann bedre. Fordi me lærte noko nytt i dag, og med ny innsikt og forståelse, kan me i morgo bli eit litt bedre medmenneske, som jobbar litt smartare og som tenkjer litt meir positivt.

For all del; eg er ikkje eit orakel i verken kunsten å leve eller i den japansk/amerikanske Lean-filosofien. Men som eit bloggprosjekt, aktar eg å finne ut om dei 14 produksjonsprinsippa til Toyota, kan overførast til måten eg driv min eigen organisasjon på. Så gjenstår det å sjå, om produksjonseffektiv samlebåndsteori kan brukast som livsfilosofi eller ei. Haha! Fantastisk!

Kva skjedde?

2011-04-03T02:21:00.000-07:00

Eg har havna i tidsKlemma.

I den fabelaktige jobben min, må eg mentalt klemme (noko anna skulle tatt seg ut..) gode kollegaer stadig vekk, for framifrå resultat.
På heimebane må eg telepatisk klemme pappaen min, for å vise ein fabelaktig positiv holdning og stå-på-vilje, etter skremmande møter med livets brutale sider. Han er for tiden alvorlig sjuk.
Og ved kvar anledning som gjenstår, må eg klemme litt på den veldig fine (inni & utapå) kjæresten min.

Men no var det også på tide å klemme dei koselige meldingane om at nye blogginnlegg er savna.
Til tross for tidsklemma mi, har eg ein visjon om å få til meir røling her inne. Øyeblikk. Takk for tolmodigheten!

;-)

Queen of fucking everything!

2011-01-26T11:38:00.000-08:00

Åh, smak på den setningen, da!
*Du må umiddelbart reise deg opp, stå rett i ryggen, få puppane fram - og hyl følgjande setning:*
I dag er eg Queen of fucking everything!!!
*Sett deg ned, smil og vær sjef resten av kvelden*

Eg var strålande nøgd med årets julegave til onkelen og tanta mi i år: Eit rosa traktorvaffeljern fra Moods of Norway! Med sin kreativitet og fokus på staute, norske kulturverdiar frå bygdene, har Moods ein evig plass i hjertet mitt. Og eg blir i strålande humør av å ta på meg eit Moods-plagg.
Når eg fekk snusen i at dei skulle lansere eit rosa vaffeljern, var det ingen tvil om at det skulle vere årets julegave. To månadar i forvegen fekk eg kloa i eit eksemplar og eg kunne knapt vente med å gi det. Eg hadde sjølvsagt ulidelig lyst på eit sjølv, men fann ut at det var smartare å sørge for at nokon sto i evig traktorvaffel-gjeld til meg!
Men 1.juledag inntraff katastrofa! Ved første vaffelsteiking, small det i rosa metall og eigarane måtte skuffa konstantere at termostaten gjekk åt skogen. Kaputt - før vaffeleventyret hadde begynt!

Men eg var heilt trygg på at Moods-butikken i Bergen kunne fikse meg eit nytt. Så med godt mot, gjekk eg for å bytte.
- Beklager, vi har ikkje fleire igjen.
- Men dere kan vel få tak i?
- Sorry, heilt utsolgt i heile landet. Fins ikkje fleire.
- Hæ? Får dere ikkje inn igjen da?
- Kanskje til neste jul...
- Høyr her mister - til neste jul er ikkje godt nok. Eg treng traktorvafler no!
- Som sagt...tomt..
- Men kan dere ikkje få fiksa termostaten på denne da?
- Beklager...
- Beklager? Eg kjem til å dø. Eg treng eit nytt!
- Du kan få ein tilgodelapp...

Og vips var Årets Julegave transformert om til ein tilgodelapp...Eg kan ikkje vere bekjent av å gje ein tilgodelapp til jul! Så eg hadde ikkje anna valg enn å sette meg ned å skrive tidenes dramaqueen-brev til Simen Staalnacke. Eg måtte gå rett til toppen!

Og Mr.Moods Himself skuffa ikkje! I dag fekk eg hentelappen på Posten, og kunne strålande fornøgd overbringe julegava på nytt:

Kompis Simen hadde til og med lagt med Grandma`s Waffle Mix - Make Waffels, not war!
Og eg kunne notere to myself: Aldri gi opp. Du er Queen of Fucking Everything!

Perler fra fraflytta grender!

2011-01-24T13:15:00.000-08:00

Det er veldig fint å flytte litt.
Det gir deg ein sjanse til å begynne på nytt.
Du kjem til ein ny plass med ei sjel og ei skjorte..ja, akkurat det var gjerne dagens underdriving. Reint fysisk er det jo gedigne mengder ræl som kvar gang må knørvast ned i pappkasser. Men i overført betydning, har du ein unik sjanse til å presentere deg fra scratch, bygge eit nytt nettverk rundt deg og etablere deg i nye omgjevnadar. På ulike områder innebærer det ofte å bli pusha ut av komfort-sonen, og det kan kreve si kvinne - men håddu så refreshing!

Men til tross for alt det nye; Det gamle blir ikkje gløymt. Og gjensynsgleden er enorm, når eg møter perlene fra fraflytta grender igjen! Det er ein dimensjon av trygghet, å senke seg ned i ein sofa, omringa av barndomsvenner som kjenner min historie. Som eg ikkje treng å presentere meg for. Som eg berre kan drite i å framstå som eit framifrå menneske for. Det er overhode ikkje noko poeng i å pynte på mine egenskapar overfor desse menneska - dei har sett meg som utrygg, redd, sint, blid og flink, dei var rundt meg når eg var på mitt beste - og dei holdt ut med meg når eg var tidenes rævhol. Det er vel sjelden ein viser sitt "sanne jeg" i større grad, enn midt i pubertetens helvete! Og dei som fortsatt vil ha kontakt etter dette - ja, dei må eg ta vare på!

Og i helga, fekk eg anledning til å møte desse faaaaaaaaaaaaaaabelaktige jentene igjen!

Nokon av dei har eg ikkje sett på fjorten år! Men etter ein kjapp status-oppdatering på liv, yrke, bustad og familie - ja, så var vi fjorten år tilbake i tid igjen. Shot`en med tyrkisk pepper sto på ny foran meg, som ein deja vu frå russetida. Og me kunne alle vere avslappa tøysejenter igjen!

Og eg kunne berre konstantere at alt var som før: Latteren hang laust, samtalane hoppa fra hit til dit som dei ofte gjer i behageleg selskap - og eg er fortsatt den som tåler minst alkohol..

Men til tross for ein midlertidig pause på bordkanten: Som ein liten puslespelbit, var min mentale bagasje komplementert med seks flotte jenter, som ga meg ein strålande kveld! Eg håper det blir fleire!

Dagens underholdningstilbud på Fantoft

2011-01-06T08:46:00.000-08:00

Har du det sånn også? At dei brilliante ideane ofte kjem rett før du sovnar?
Det er visst ein liten logikk i dette. Når stressnivået synker og ein kjem i avslappa modus, endres den eletriske aktiviteten i hjernen. På dagen går aktiviteten i alfa- og betabølgjer, mens ein om kvelden kan komme opp på gamma- og deltanivå. Og rett før du sovner, kan du oppleve ein avslappa oppmerksomhet, som registrerar dine indre impulsar. Og da blir ofte gode idear født.

Min fantastisk gode idè på deltabølgjer i går kveld var: "Gå på bybana på Paradis stasjon i morgo, Gangsøy. Ikkje gå den kronglete stien til Fantoft på snø, holke og sørpe. God plan..zzzz"

Men på autopilot i morgonmodus, og med alfabølgjer i hjernen, gjekk eg av gammal vane til Fantoft. Fin tur igrunn. Nice med ein sånn liten spasertur på morgonkvisten. Gir meg tid til å våkne litt. Møter andre mennesker i morgonmodus, og kan smile litt - og sole meg i glansen av eit smil i retur. Det er fint.

Rett før bybanestasjonen på Fantoft, er det ein 150 meter slakk bakke. Heilt ny, strålande fin asfalt og høge kantar på sidene. Godt utført arbeid! Kanskje Mesta? Lat oss håpe dei har fått skryt.
Når eg kom til bakken i dag tidlig, trallande og blid, såg eg imidlertid at: "Her var det glatt, gitt...!"
To beine, lange sklispor indikerte likevel at nokon hadde prøvd vegen før meg. Og spora varte og rakk heilt ned bakken, så eg skjønte dette hadde gått fint. Perrongen var godt oppfylt og eg hadde ca to minutt på meg til bybana skulle gå. Så med brei fotstilling og litt svikt i knea, satte eg utfor med friskt mot. Og hui hei, kor det gjekk! Eg kom fort foran tidsskjema, med 70 kilo i fint, aerodynamisk driv nedover - surfande på perfekt asfalt og underkjølt regn. For ein entrè eg skulle gjere inn på perrongen!

Men så merkar eg at føtene begynner å skli litt sidelengs. Og fullstendig uten sjanse til å bremse, endrar eg plutselig beinstillingen fra å stå solid framlengs - til litt usikkert å gli sidelengs - og plutselig sklir eg baklengs nedover. Med rumpa ut. "Hmm, dette var ikkje heilt etter planen..Men det går fint. Berre hold deg oppreist no, Gangsøy, så rekker du bybana just in time." Eg ser meg over skuldra, for å sjekke om publikummet fortsatt følgjer med. Men da ser eg...at tre meter framfor meg, akkurat i løypa mi...ligger ei lita, flatklemt Popcorn-eske. Av papp, fryst fast i isen.
"Neeeei, ikkje popcorn! Kvifor i hel... popcorn?? Kunne det ikkje vert ein lett potetgull-pose? Som berre fint kunne lagt seg foran skoen min, og blitt med på turen ned? Potetgull er jo mykje bedre enn popcorn!!"
Men nei. Det var fastfrosen papp. Akkurat nok til at eine foten stoppa heilt opp, og takka vere eit C-moment av ein heilskru, så ender eg flatt, på magen, med hendene rett fram - og kan nyte dei resterande 75 meterane av bakken på snørra. I full speed. Og sjølvsagt ikkje ein einaste popcorn-pakke i sikte, som eg kan bremse farten på. Er det ikkje typpisk? Miljøforurensing er aldri der du treng det! Og akkurat da, når det var ein meter igjen, før perrongen, kom eg på: "Eg skulle jo gå til Paradis stasjon i dag! Ikkje Fantoft. Ikkje Fantoft.."

Men eg ankjem altså Fantoft stasjon, siglande på magen, akkurat idet bybana kjem. Og med ein slik entrè, så har eg jo ikkje så mange valg. Taktikken med å sprette opp igjen, koste av meg på knea og sjekke om nokon såg - før eg later som ingenting å går vidare, er jo dødfødd. Så her var det berre å røyse seg opp, bukke og neie til publikummet og ta imot den velfortjente applausen.

For så å snu, og bakse meg med fiskebein oppigjen bakken. Klissvåt fra topp til tå, med nysmelta sørpe rennande på innsida av t-skjorta. Som gjorde at dei møtande morgon-medmenneska også fekk seg ein god latter.

Det er så veldig hyggelig å kunne glede andre!!

10 strofer eg aldri skal sei i 2011

2010-12-31T08:19:00.000-08:00

1. Skal me gifte oss? Eg har ein gift-i-ni-mnd-rekord eg kunne tenkt meg å slått...

2. Eg treng ein meir feminin og voksen look. Kunne du ordna ein permanent?

3. Årets sommarferie? Den tek eg på ei DNT hytte i år. Fem veker i fjellheimen, med lys lapskaus på boks, tynn skumgummimadrass med blod på lakenet og kjøttsår på hælane - forrrfriskande!

4. Nei, håddu! Denne nye drakta fra Møre Konfeksjon satt som eit skudd!

5. Wow, ledig jobb som linoleumsterapeut (nynorsk for vaskedame..) på Kavli! Det hadde vert strålande å fått foten innanfor i ei bedrift som lagar såååå god ost!

6. Denne OL-medaljen i rytmisk sportsgymnastikk har eg jobba virkelig hardt for!

7. God morgon, Gro Hammerseng! Sove godt på armen min?

8. Iphone til salgs! Har heller lyst på ein Nokia..

9. Eg sletta nettopp Facebook-profilen min. Den stjel så mykje av tida mi. Tenkte heller eg skulle starte i kor. Tralle litt tenor.

10. Slekstreff, ja! Det er jo så trivelig. Klart eg blir med!

Og dette var det siste tullet i 2010. Som ei siste helsing tilbyr eg deg eit knakande godt nyttårsfortsett for 2011: I år skal eg sørge for å ha det forbaska bra med meg sjølv og dei som er rundt meg!

Javelda.

2010-12-27T13:29:00.000-08:00

Det var da innihel.. masse mas om bilder etter styling-besøket hjå Raah Frisør! (Egentlig berre ein henvendelse...;-) Men eg velgjer å etterkomme kravet denne gangen, ettersom bilda har ein høgare misjon! Det fins så mange dårlige frisørar der ute i verda, som krev at kunden sjølv har formeining om korleis ho/han vil ha håret sitt klipt. Det er da eit uhøyrt krav! Og det er ikkje min jobb! Det er ikkje eg som er frisør. Men omsider fann eg altså ein frisør som tek ansvar og ordnar opp oppi der. Uten at eg slepp å sei noko. Djupt takknemmelig :-)

Før:

Etter:

Ekstrem forvandling, hææ?
Thænk u ;-)

Julafta. På ein gamleheim.

2010-12-24T16:16:00.000-08:00

Ho er pynta, som om det var sin første julekveld.
Men ho har feira Jesu fødsel nittifire gangar før.
Så i år søv ho i stolen sin, mens presten les.
Historien kan ho likevel utenat.
Så eg unner ho ein kvil.

Ho lagar ingen festmåltid lenger.
Får omsider gå til duk og dekka bord.
Men hugsar ikkje kva ho et.
Går berre utifra..at det var godt.

Å savne, er ofte fint.
Når det er snakk om - å vente litt.
Men å savne er ikkje godt,
når noko aldri kjem tilbake.
Og hugset. Det er tapt for godt.

Mens barn riv papiret av med glede,
løsner bestemor forsiktig tapen.
Bretter papiret tilside,
og stryk rolig over gaven.
- Til meg? Nye strømper. Det trengte eg!
Med spørrande blikk..
-Gjorde eg ikkje?

Så er alle gaver åpna.
Ho smiler som ei sol.
- Skulle tru det var julekveld i kveld!

Svelger siste tabeletten tungt.
Og julafta er forbi.

I morgo er nok alt gløymt.
Men eg veit.
At den finaste julekvelden
- var med bestemora mi.

Miss Norway 2040!

2010-12-19T03:43:00.000-08:00

Den trufaste lesar har fått med seg mascara-debuten min. Eit halvt år seinare, kom pudder-debuten. Cubus-dama fann velvillig fram det ho omtalte som den perfekte fargen til meg, og når eg kom heim oppdaga eg at det sto "Rosa" med store bokstavar på lokket...aargh! Den mislykka eyeliner-debuten har eg snytt dere for, i eit forsøk på å beholde siste rest av min kvinnelige integritet. (Men eg bryr meg igrunn ikkje, så kort fortalt stakk eg heile blyanten inn på auge ved første forsøk - og ved andre forsøk såg eg ut som Hank von Helvete. Så eg kasta heile driten i bosset og vaska griseriet vekk med Lano.)

Men etter eg flytta til Bergen..eller rettare sagt; etter eg flytta nærmare søstra mi, så har eg tatt eit kvante-steg i forfengelighet! Ho starta med å revolusjonere BH-skuffa mi og ga meg tidenes mest ydmykande oppleving på Lagunen storsenter. I beste åpningstid. Halve Bergen og tre fnisande familiemedlemmar fekk med seg at unge, røde Gangsøy vart antasta på det grovaste av BH-butikk-dama. Og i sjokk drog eg VISA-kortet. Så no er eg innehavar av eit kvitt blondehelvete av ein spesialtilpassa BH...som eg ikkje tørr å bruke.

Den siste verbale overhøvlingen eg fekk, av ei ellers så kjekk søster, var mitt lempfeldige forhold til håret mitt. Eg pleier å oppdage tre dagar for seint - at eg burde vert til frisør for to veker sidan. Og eg velger mine frisørar etter tilfeldighetsprinsippet. Ledig time no? Ok. Det pleier å ende i katastrofe.

Men såh, veit du! Ei hårfin dame, introduserte meg for eit særdeles viktig, nytt bekjentskap. Det oste peiling lang veg av stylisten, og eg forsto dette var min sjanse til å få profesjonell hjelp. Eg hadde endelig funne min hår-psykolog, som virkelig forsto mine hårete problem! Det måtte riktignok 3,5 time (!!!) til, for å løyse opp i flokane - men no har eg blitt rå, etter eit besøk hjå Raah Frisør.

Kor skal dette ende?? Går eg mot tittelen Miss Norway 2040?

Eit hand-made julebrev, spesielt til deg

2010-12-16T07:10:00.000-08:00

Tradisjonen tru, er det ingen som får julekort fra unge Gangsøy i postkassa i år heller. Eg veit ikkje kva eg skal skylde på denne gangen. Ammetåke? Uheldig løkkeskrift? Tidsklemme? Manglande omtanke for mine medmennesker? Ingenting å berette fra 2010?

Nææh, eg trur eg droppar unnskyldningar. Litt generell tåke har eg vert i, løkkeskrifta er horribel og det har vert litt hektiske periodar innimellom. Men det manglar ikkje på omtanke for dei fine som er rundt meg, og det manglar heller ikkje på sprell og spetakkel i 2010.

Året starta fredelig. Eg klaga på bikkjekulde og uhorvelige mengdar snø. Eg sutra når eg måtte ut på ski og rota vekk årskortet på Bondalseidet med fullt overlegg. 3200 kr rett i dass, kjentes billigare ut - enn å henge i skitrekket helg etter helg, å fryse ræva av meg. I etterpåklokskapens lys, er det snodig å tenke på kva ein opplever som problem innimellom. Og eit paradoks at eg blir så blind på mine eigne kvardagsutfordringar, at eg gløymer å sette meg ned i sofaen å tenkje: ”Hmm…Strengt tatt er eg i ein fredelig periode akkurat no. Ingen store issues. Denne tida skal eg nyte!”.

I mai vart livet mitt, slik eg kjente det, snudd opp ned. Og det var ei heilt fantastisk fin tid! Makan til omsorg, omtanke og støtte, har eg aldri møtt. Eg har aldri trengt hjelp i så stor grad som eg trengte det da, og dermed ikkje tidlegare forstått kor mykje det betyr å sjå og høyre kvarandre. Eg har ikkje kjent på den djupe gleda, som ein liten omtanke fra nokon andre, kan gje meg. Og dermed har eg heller ikkje skjønt kor stor påvirkningskraft eg sjølv kan ha på andre. Kor enkelt det er å glede nokon, og kor utrulig godt det kjennes ut for meg sjølv samtidig.

På lista mi over ”Topp Ti Smarte Ting Du Gjorde I 2010”, heng ein SMS ganske høgt. Det var den SMSen eg sendte til dei flotte damene, som delvis var perifere bekjentskapar: Vil dere komme på besøk til meg på fredag kveld? Eg lagar litt mat og har litt vin – også treng eg litt selskap.

Og dei flotte damene kom. Nokon av dei kjente ikkje kvarandre fra før, men sporty og utadvendte som dei er alle sammen, så vart det ein strålande kveld. Og det har vert mange strålande kveldar saman seinare. No er dei uunværlige for meg alle sammen.
Så flytta eg til Bergen. Hallaien. Med sekken full av fordommar mot bråkete bergensarar. Men jammen vart eg ikkje kvitt dei rimelig fort også. No likar eg regn bedre enn snø. Og skarring er ganske sjarmerande. Og omtanke & varme fins det i Bergen også. Den nye jobben er midt i blinken.

Oppsummert har totusenogti gjort meg ti år eldre, men veldig fornøgd. Og eg gledar meg til no. For du har lært meg så mange smarte ting, at 2011 må bli eit strålande år. Du blir med meg til neste år også, du?

God jul!

Trangsynte Gangsøy

2010-12-05T04:37:00.000-08:00

Eg er i trøbbel. Nærmare bestemt i luksustrøbbel. Kor eg enn snur meg, er det så mange hyggelige folk at eg ikkje får tid å blogge. Og desember er jo favorittsosialiseringsmånaden min - da det er legitimt å nisse gud & kvarmann. Hurra!

Men eg likar også alle anledningar til å ta opp status. Og i så måte er eit årsskifte ein unik sjanse.Ein årviss tradisjon er difor å sette seg i ein godstol å sjå tilbake på året som har gått, og sette nye mål for neste år. Men når eg fann lista mi frå i fjor, måtte eg ta meg ein høg ein. Rett å slett klapse meg på låret å brøle av latter. Det vart jo veldig tydelig for meg at eg ikkje har ein sjuande sans:

Mål for 2010
- Bestige tre nye fjelltoppar på ski.
- Padle Hjørundfjorden på langs.
- Fett- & proteinstandardisere Edamer.
- Redigere ferdig ein veldig hyggelig bryllaupsvideo.
- 10 døgn i telt.
- Bygge tak over utgangsdør i kjeller.
- Max 100 timar overtid.
- Få personlig trenar og ta av 10 kg.

Status på mål pr. 5.12.2010
- Pakka alle ski jævlig langt vekk.
- Solgte kajakken til ein tilfeldig forbipasserande.
- Ny jobb, men følger fett- og proteinstandardiseringen av Edamer vidare i ånden. (Har du hugsa å sikre deg ein Edamer til jul, forresten??)
- Rakk akkurat å sende ut bryllaupsvideoen til alle, før skilsmissa var eit faktum. Strålande timing.
- Slapp eit einaste døgn i telt.
- Bytta heile huset ut med ein penthouse på Paradis.
- Kjøss meg...jobbar så masse eg vil, når eg vil.
- Fekk ein glimrande personlig trenar og har blitt kvitt 24 kg dauflesk.

Oppsummert
Solid skivebom, Gangsøy. Ikkje sats på ein karriere som klarsynt.

Finn deg ein gul lapp å prøv sjølv ;-)

Det enkle er ofte det beste

2010-11-10T13:42:00.000-08:00

Eg reklamerar ikkje for Rema 1000. Men eg er nok ein gang blitt slått i bakken av at det meste kan vere så mykje enklare, enn eg ofte trur. Eg har ein tendens til å tru at livet er så komplisert, at valga må tenkast så nøye over, at det må jobbast så hardt for å oppnå resultat - og at det egentlig er fryktelig vanskeleg å vere eit godt menneske, som tek dei rette valga.

Men det er jo ikkje det..

Setningen som traff meg i dag var; Eigen beslutning at alt er mulig.
Nåh? Så det er snakk om ein beslutning? Som eg tek? Betyr det at eg ikkje lenger kan skylde på omgjevnadane mine, at eg ikkje får til det eg vil? Er det ikkje andre sin feil at eg ikkje tørr?
Skal sei...Ansvaret er altså mitt? Håddu..

Det betyr at det er berre å satse. Tørre å trakke i salaten. Går det bra, så er det strålande. Men viss ein mislykkes, så er det berre å erkjenne at akkurat denne gangen gjekk det ikkje. Synd. Men no er det min beslutning at eg skal gå vidare. Å drite i å bruke to veker på å analysere og slikke sår. I dei fleste tilfeller får ein jo aksept på at det er ok å feile.

Eigen beslutning at alt er mulig, føyer seg inn i rekka av andre enkle læresetningar: Lev her og no. Gi 100%. Aksepter personar og situasjonar sånn som dei er. Vær åpen & ærlig.

Kva er eg redd for? At livet skal vere for lett?

Ein alvorlig klovn

2010-11-01T11:43:00.000-07:00

Etter ein liten opprydding på PCen, fann eg ein liten godbit..Gode Gud...unge Gangsøy søkjer faktisk på jobb som hestefaglærar, på Nordfjordeid Folkehøgskule - sjølvaste sirkusskulen.

Men dette må vere Tidenes Dårligaste Jobbsøknad Ever! Eg hugsa eg var blodig fornærma for at eg ikkje eingang fekk svar, men i etterpåklokskapens lys, forstår eg veldig godt at denne ikkje vart tatt seriøst...

Say no more!

width="365" height="400" codebase="http://fpdownload.macromedia.com/get/flashplayer/current/swflash.cab">

Genial kalender

2010-10-28T10:45:00.000-07:00

Sei meg, var det i dag eg skulle begynne å trene?

(Scenehenvisning: Unge Gangsøy åpner "Det der kan du gjere i morgo"-kalendaren sin.)

Nei, det var i morgo det! Puh...flaks!

(Scenehenvisning: Slabbedasken skumleser videre i den geniale kalendaren sin:)

Vaske hus...i morgo, ja.
Skifte dekk..i morgo. Fint.
Starte low-carb...i over-i-morgo, faktisk.
Oppdra fadderungane i den kristne tru...har du ikkje gjort det til no, kan du drite i det.Ok.
Lære å bake kringler...bytt angrepsvinkel: vær heller snill med dei som har frysen full. Check!
Evaluer ditt første ekteskap...unngå i det lengste. Greit.
Vatne blomstrane....for seint. Kjøp nye.
Slutte å snuse?...å ta sjansen på å bli ei tikkande bombe? Nei..
Ete sjokolade..Hmm! Den står på i dag. Jaja, får berre hive meg rundt, å få jobben gjort da!

Haustens vakraste eventyr

2010-10-25T13:12:00.000-07:00

Eg har nett vert på ferie. 10 berusande dagar, på alle måtar. Ingenting gjekk etter planen, og det var heilt fabelaktig! Så eg nøler ikkje med å kalle det Haustens vakraste eventyr :-)

Eventyret starta med at eg ikkje gadd å legge om til vinterdekk.
- Ein roadtrip med sommardekk på Nordvestlandet i oktober, går jo heilt fint. Det vert ikkje snø så tidlig, folkens!
I etterpåklokskapens lys, innser eg at denne tanken får meg til å framstå som ein rimelig naiv austlending. For det gjekk ikkje så mange dagar før Kong Vinter lagde skøytebane på E39. Og til og med Eli Kari Gjengedal vart morsk, og kjefta på meg. Akkurat det gjorde litt inntrykk. Men så prella det av. Og for å gjere ei lang historie kort, så gjekk det veldig fint. Eg måtte berre finne ein måte å kjøyre heim på - som ikkje innebar kjøyring.

Høyres ut som eit oppdrag for Hurtigruta, ikkje sant? Og det var så koselig! Ein grytidleg søndag morgon, kjøyrte eg ombord - og ein meter under havoverflata traff eg likesinna. Der nede vart vi hjertens enige om at me sjølvsagt ikkje hadde gjort noko dumt, og alle hadde høyrt på radioen at det var tredve år sidan sist snøen hadde komt så tidlig. Er det ikkje bestandig like deilig? Å treffe andre som har gjort noko dumt, men så bli enige oss imellom at me gjorde det einaste riktige! Åhh..nydelig. Så me utveksla registreringsnummer og vart enige om å møtes på samme plass neste år.

Sidan det var så tidleg på morgonen, fann eg meg ein djup sofa og sovna søtt. Ante fred & ingen fare, men våkna av eit blitz-regn nokon timar seinare. Store, fei...eh, fyldige utanlandske turistar ansåg tydelegvis ein trøytt sommardekk-asylant som eit Kodak-moment. Og før eg hadde fått gnidd søvnen ut av augene, så drog eit formektig jazz-ensamble igang jæ..eh, veldig høg musikk. Fire meter ifra meg. Ai, ai, ai..dette visste eg ikkje om eg hadde kapasitet til. Eg hadde visst hamna på eit jazz-criuse.. Men kor skal ein gå, når ein er på Hurtigruta?? Gå planken? Eg resignerte, la meg tilbake i Kodak-moment-posisjon, og høyrte på jazz.
-Jazz?? Merkelige musikksjangeren, som vert skapt mens den vert spelt. Likar eg jazz? Nei. Har eg egentlig høyrt på jazz før? Nei.

Eg likte jazz. Eg likte å sjå den flotte naturen gli forbi, mens nyfødte tonar såg dagens lys. Flotte holmar og skjær, og trange smug med bratte fjellsider på begge sider. Flatt hav. Intuitivt tenkte eg at eg skulle vert der ute! I naturen. Blant lyng og lauv, tang og tare, mygg og maur. Gamle tankemønster frå ekteskapets svunne tid, der tredjegradsberøring med naturen visst var livet mitt. Men langt inne i sjela kjente eg at det var fullstendig perfekt å få vere tilskuar til storslått natur, mens jazzen presenterte seg for meg i bakgrunnen.

Moralen? Ein tidleg vinter kan åpne nye mulighetar, og gode opplevingar kan komme frå uventa hold. Len deg tilbake å ta imot :-)

Ingen klagar. Eg blir gal!

2010-10-06T10:30:00.000-07:00

Det regnar. Igjen. Uhøflige mengder. På femte døgnet. Men ingen klagar. Eg blir gal!

Det er ikkje det; Eg er vant til regn. Og eg tåler vatn. Men eg treng å snakke om det! Eg treng å få det ut, eg treng å bearbeide, før eg kan gå vidare. Eg treng ein fellesskapsfølelse, og eg treng at me går sammen for å sympatisere! Eg syns ikkje eg ber om mykje. Men bergensarane er bokstavlig talt vannTette!

Opptil fleire gangar har eg tatt mot til meg om morgonen, å sykla på jobb. (iallefall ein gang..) Til tross for at eg søvndrukkent har registrert at det pøsar ned, så har eg tenkt: "Det fins såvisst forbanna dårleg vær, men eg skal sykle likevel!" Og kjempekry over bragden, men våt som ei drukna kråke, kjem eg på jobb - med eit intenst behov for at me alle sammen skal samle oss i ein sirkel, i ein felles muntleg klage-orgie over himmelens ubarmhjertighet! I ein halv time. Men nei. Ingen forstår. Bergensarane klagar ikkje.

Det er merkelig. Bergensarane er utrulig patriotiske. Dei simpelthen elskar alt som har med Bergen å gjere. Dei bur ikkje i Norge - dei bur i Bergen. Det er nett som dei anerkjenner Bergen som eit eige land, og dermed har ein genuin nasjonalfølelse for alt som er innafor dei sju fjell. Eller sju knausar..høgste knausen er omlag 900 meter. Men spør ein bergensar; Vi harrrr kjææmpehøye fjælll! Og vi errr bessst! Det er nett som evolusjonen har gjort noko eige med bergensarane. Gjennom generasjonar har dei gått rundt med gul sydvest og tilpassa seg klimaet på ein heilt imponerande måte. Eg mistenker dei til og med for å synes at gul sydvest er kledelig. Har nokon forska på genkombinasjonen deira? Og det mest imponerande er at det er dønn gjennomført. Ta buekorpsa til dømes. Det kan jo ikkje vere tilfeldig, at buekorpsmusikk høyres prikk likt ut, som kraftig regnvær på eit stove-vindu!

(Scenehenvsining: Forfattaren av dette innlegget får ein tekstmelding. Finn mobilen, ser at meldingen er fra ein bergensar. Les høgt:)
Hei! Er det ikke fint å høre at regnet trommer mot vinduene? Smilefjes.

Skjønnar du kva eg meinar?? Det er UMULIG å få ein bergensar til å klage på været. Med mindre det blir for mykje sol...Og det blir det jo aldri. Så det er ei lukke at det berre er sju dagar til eg skal feriere på Sunnmøre. Da skal eg nytte høve til å klage i kor.

Men for all del; Bergensarane er søte. Værbitte, men søte.

Tankar som aldri må komme ut

2010-09-26T14:01:00.000-07:00

Det er søndag og det er dagen derpå. Det er Pepsi Max og det er snus. Og det er tid for evaluering. Etter min debut på utelivsgalaien i Bergen, får eg dei forvirrande debut-tankane dagen derpå. Debut-tankar må snart få status som ein eigen sjanger, altså! Uansett kva ein debuterar med, så er det eit fantastisk forvirrande tankespekter som dominerar etterpå! Og det fascinerande er at ein i sånne situasjonar for det meste tenker: Kva tenker alle dei andre? Men i påvente av at nokon snart skal finne opp applikasjonen "Bluetooth inn i hovudet på alle dei andre" på Iphone, startar eg heller med mine eigne tankar. Dette er sjølvsagt ein så livsfarleg eksponerande øvelse, at dette blogginnlegget offentleggjer eg aldri.

Spørsmål frå omgjevnadane: Blir du med på singelfest for lesber over 30 år i morgo?
Min første tanke: Singelfest? Eg?? Med berre lesber? Eit desperat kjøttmarked, altså! Aldri i livet! Eg e da overhode ikkje interessert i å treffe nokon!
Men svarer: Kanskje det.
Også tenker: For det hadde da vert kjekt å treffe nokon..sånn litt? Eg må hugse på at eg har passert 30, og sidan det e nokon som arrangerar singelfestar for dei over 30, så betyr vel det...at me treng litt hjelp? At me er på dalande kurs i markedet?
Og endar med å svare: Blir med eg. Men eg e ikkje på jakt, altså!
For tenker: Det må da ALDRI komme ut at eg tenker sånn! Offisielt er eg full i sjølvtillit, har stålkontroll og tenker absolutt ikkje at eg kjem til å ende mine dagar på eit dobbeltrom på ein gamleheim, der eg sprekkfull i desperasjon blunkar til alle kvinnelige rullator-førarar med inkontinens og demens.

Spørsmål fra omgjevnadane ein halv time før me skal gå: Ka skal du ha på deg?
Impuls-svar, for ikkje å gje inntrykk av at eg har tenkt på saken i ein halv time: Det har eg ikkje tenkt på enda. Berre gå sånn?
Omgjevnad: Ok.
Men så tenker eg: Eg kan da ikkje gå sånn!! Tenk om sjølvaste HO plutselig står foran meg? Ho som Vår Herre hadde tenkt eg skulle dele resten av livet med? Dei seier at det skjer når ein minst ventar det. Men sidan eg tenker sånn, så blir det vel ikkje i kveld - for eg ventar det kanskje litt? Herregud, skjerp deg Gangsøy. Eg går berre sånn. Eg veit da vel inderlig vel at Vår Herre, spøkelset sjølv, aldri har lagt ein slagplan for kem eg skal dele livet med! Men sånn i tilfelle...? Jaja, eg tek på meg noko litt bedre.

Tankar foran speilet: Ser eg bra ut no? Eg har litt hår i nasen. Pleier damene å nappe ut dei? Det e jo vanvittig vondt! Har nokon nokongang sett på meg og tenkt: Herregud, så masse hår ho der har i nasen! Får nappe litt da..

Showet er i gang. Eg går inn døra på singelfesten. Tenker: Eg e litt redd. Tenk om ingen gidd å snakke med meg. Tenk om eg i kveld får bekrefta at eg ikkje er interesann for eit einaste menneske her inne? Og det må da vere botnen: Viss det på ein singelfest ikkje er eit einaste menneske som viser den minste interesse?

Møter første flotte dama. Tenker: Oh, baby! Ho der var da strålande flott! Eg må sjå ned. For all del - ikkje få augekontakt! Viss eg gir uttrykk for ka eg tenker, så blir eg jo sårbar tvert. For tenk om ho geipar tilbake! Og tenker: Ai, ai, ai, for ei øgli dame ho der var! Da ville det vert katastrofe om ho i tillegg skjønte at eg syns ho var flott!
Nei, skjerping igjen Gangsøy. Du kan ikkje gå rundt å tenke sånn. Hugs at du er full i sjølvtillit! Da har du råd til å vise andre at dei ser rå-bra ut!
Ender med å smile litt forsiktig. Tenker ironisk: Der ja...no forsto ho sikkert at eg nett prøvde å gje ho eit kompliment. Herregud så dårlig eg e på flørting.

Sitter i ein mørk krok, og hadde litt lyst å gå rundt å snakke med andre. Tenker: Tørr eg gå bort å berre begynne å snakke med nokon? Nei...men kanskje viss eg går meg ein liten tur, så er det nokon andre som tør å snakke med meg? Ja..prøver den. Men kor skal eg gå? På do? Ja. Må eg på do? Nei. Men kan late som. Går for den.
Går fort gjennom lokalet. Ingen dokø. Går inn. Går ut att. Går fort tilbake til plassen min. Tenker ironisk igjen: Godt jobba Gangsøy! Det der var ein usedvanleg god taktikk, og eit godt initativ til å bli kjent med nokon! Herregud...

Ei flott dame kjem bort og spanderar ei cider. Tenker: Til meg?? Gjer ho sånn med alle? Eller syns ho eg virkar hyggelig? Da må eg sei noko ufattelig morsomt i retur! Da må eg bevise at eg er hyggelig! Ka i alle dagar skal eg sei? Spørre ka ho jobbar med? Tenk om ho ikkje jobbar med noko? Spørre om ho har hatt ein fin kveld da? Nei, det er eit ja/nei spørsmål - som journalistelev på ein folkehøgskule har eg da lært at eg ikkje skal stille ja/nei spørsmål! Men no må eg komme på noko fort i ein fei, altså. Tida går, og denne stillheten vart ubehagelig! Skal eg berre late som eg er kul og laidback, istadenfor? Men da står eg i fare for å virke avvisande. Og eg er jo ikkje det! Har fryktelig lyst å snakke med ho - men MÅ sei noko kult!
Drikker cideren i ein fei. Tenker: Alkohol er overvurdert. Blir ikkje så morsom av det, eg..No tenker ho nok at ho har lyst å gå. Og at den drøye femtilappen på ein cider var eit bomkjøp.

Und so weiter...
Iallefall bra ingen veit at eg tenker sånn.

Livet er ingenting, om du ikkje er i live.

2010-09-19T06:14:00.000-07:00

Me mennesker kjenner oss ofte overlegne alt anna liv. Me er på toppen av næringskjeden, me har evner som overgår alle andre skapningar og ved hjelp av teknologi og kreativitet, fins der knapt grenser for kva me kan få til. Og i dette, ligg det ein voldsom glede, makt og trygghet. Menneska er unike.

Men innimellom slår overmakta til. Brutalt og nådelaust. Uforståelig og djupt urettferdig. Ein bekjent ligg nett no på Haukeland og svevar mellom liv og død. For ein månad sidan var han ein sterk, frisk mann som gjorde ein upåklageleg god jobb og som var ein bautastein i familien. Så vidt meg bekjent, aldri vert nemneverdig sjuk. Men no er han så sjuk, at den beste medisin-kompetansen i landet, med djup frustrasjon har sagt: Det er ingenting meir me kan gjere. Men kroppen held fortsatt ut smertene, angsten og det uhelbredelige svineriet så lengje den klarer. Ein djupt ensom kamp, mellom liv og død. Og det er eit nådelaust paradoks, at me innimellom kan vere så uovervinnelige - mens andre tider er me så sjanselause! Og den enorme sorga som fins i tomrommet, mellom at legane har gitt opp og i påvente av at også kroppen skal sleppe taket, må vere så fortvilande mørk for alle partar, at eg ikkje klarer å uttrykke den med ord. Familien har min aller, aller djupaste medfølelse. Eg veit ikkje kva anna eg kan gjere for dere.

For det er ein tung hjelpelaus følelse å stå rundt. Mennesker døyr kvar einaste dag, og for alle oss som står i ringen rundt, men kanskje hakket for langt ifra for å kunne bidra direkte, anar ikkje kva godt me kan gjere. Me kjenner oss kanskje berre overfladiske og dumme, der me går mellom jobb, butikkar og heim, og kan fortsette som før. Kjøper oss stadig nye ting, forbrukar og kastar, og lever eit liv som av og til kjennes berre tomt. Det er nett som ein kjenner seg følelseskald; Det er jo så mykje elende i verda, korleis kan eg leve eit liv utan at elenda påverkar meg i større grad? Må eg verkeleg vente til mine eigne vert sjuke og døyr, eller til og med til eg sjølv vert uhelbredelig sjuk, før eg verkeleg skal kunne få eit nytt perspektiv på livet? Før eg verkeleg kan forstå kva som er rett prioritering og kva som verkeleg er viktig?

Eg meiner ikkje at me skal ta innover oss all elenda i verda. Det ville knekt oss. Ingen har kapasitet til å ta imot så mykje sorg som fins i kvardagen rundt oss. Men ei slik hending som dette, er ein påminnar om at me gjennom andre si sorg, må kunne klare å ta med oss noko konstruktivt ut - for at me sjølv skal kunne bidra, i dei tilfellene der me ikkje står for langt unna. Kanskje kan me gjennom andre si sorg, ta med oss ut at det er mykje me sjølv kan gjere for å bli bedre for kvarandre. I kvardagen. Ikkje vere så egoistiske. Bruke litt meir tid på andre. Oppdra ungane våre til å verte rause mennesker. Kjøpe litt mindre, prioritere litt anleis. Eg trur det er umulig å verkeleg leve kvar dag som om det var den siste - iallefall syns eg det er veldig vanskeleg, eg tek morgondagen for gitt heile tida. Men me kan prøve å lære litt av dei som plutseleg opplever store tap. For livet er ingenting, om du ikkje er i live.

Forandring fryder!

2010-09-16T14:11:00.000-07:00

Eg har fått ny jobb. Etter å ha fordjupt meg i det magiske meieriproduktet kvitost i sju år, har eg fått jobben som Lean-koordinator ved Tine sitt anlegg i Bergen. Visste du forresten at kvitost er dobbelt så vanskeleg å lage som vin? Mens vin stort sett handlar om omdanning av sukker, så handlar modning av kvitost om biokjemiske mirakelprosessar av både laktose, fett og protein! Det er heilt usansynlig vanskelig, men Tine får det til kvar gang! (jaffall nesten...;-)

Men det var ein digresjon. No er eg Lean-koordinator, og etter ein månad i stillinga, har eg omsider klart å forklare kva jobben min eigentleg går ut på, på ein enkel måte: Eg skal koordinere og stimulere til kontinuerlig forbedring. Og forbedring forutset at noko må forandrast. Og forandring gjer vondt for oss alle..nokon av oss likar ikkje eingang at blyanten ligg på ein annan plass enn i går.

Men sidan eg har kvitost-jobben i systemet enda, så vart det naturlige å tenke litt på kva biokjemiske omdanningar eg har å gjere med no. Sjå berre:

- Forandring handlar om omdanning av ein vane. Me må gjere noko på ein annan måte enn i går.

- Forandring handlar om omdanning av trygghet. Me har ulik terskel, men endring av ein vane påvirkar tryggheten vår. Å prøve å gjere noko på ein annan måte kan oppleves som utrygt - fordi det innebærer ein risiko for å feile.

- Forandring handlar om omdanning av forsvaret vårt. Når me må akseptere at gårsdagens handlemåte kanskje ikkje er optimal i dag, så kan mange av oss kjenne oss litt dumme. Kvifor kom me ikkje på denne handlemåten i går? Nokon kan synes dette er så ubehageleg, at dei nekter å gjere oppgava på ein annan måte, for på eit vis å "skjule" at dei har komt til ein erkjennelse dei ikkje ville skulle sjå dagens lys.

- Forandring handlar om omdanning av krav. Både til oss sjølv og andre. Stadige forandringar skapar eit miljø der det er forventa at alle bidreg til å gjere jobben smartare. Da krever plutselig arbeidsdagen mykje meir av deg. Og her har me også ulik terskel, men krav oppleves av og til som slitsomt.

Og etter sånn spekulering, innser eg at forandring handlar om biokjemiske omdanningar av fryktelig mykje meir enn det som skjer i både ost og vin. Men det er i dette høve eg gjerne vil proklamere mitt nye motto for forandring:

I dag gjer me så godt me kan. Men i morgo kan me gjere alt litt bedre.

Fordi eg veit at alle som står opp om morgonen og går ut i den nye dagen, gjer så godt dei kan. Men fordi at me kvar dag lærer noko nytt, så har me også anledning til å gjere innsatsen litt bedre neste dag. Enten det er som arbeidstakar eller medmenneske og enten det gjeld forandringar på jobb eller i privatlivet.

Men det forutset at alle tenkjer det samme om forandring. Nemlig at den som tek sjansen på å endre metode, gjer det i beste hensikt. Vedkommande gjer endring i eit håp om at ting skal bli bedre. Men skulle endringen vise seg å ikkje vere perfekt ved første forsøk (som den forøvrig sjelden er) så kan omgjevnadane reagere på fleire måtar:
a) Positivt: Oi, så fint du tok initiativ til å endre dette! No vart eg inspirert også! Kanskje me kan endre litt på det der også?
b) Likegyldig: ------*sukk*----
c) Negativt: FAN for ein idiot du e!!

Og da velgjer eg å avslutte på ein aldri så liten retorisk måte; Ettersom dei flotte menneska me omgir oss med, ynskjer å gjere dagen vår bedre ved å forandre på eit par ting, så er det vel vinn-vinn om me responderar som i alternativ a)?

Du er din eigen lykkes smed

2010-09-14T12:57:00.000-07:00

I går var livet kjipt. Sånne dagar har vel alle innimellom. Det kjennes som at verden går oss imot, antallet idiotar aukar og fokuset ligg på alt som ikkje er bra. Det er utrulig lett å bli passiv, syns litt synd på seg sjølv og ein syns det er på HØG tid at lykka snart skal treffe oss i bakhovudet!

Men det som er utrulig fascinerande å oppdage kvar gang, er at heile nøkkelen til å få det bedre - den sit du med i handa di. For ein trumf! For ein faaabelaktig erkjennelse det er, at du ikkje er avhengig av nokon andre for å få det absolutt strålande!

Den trufaste lesar fekk med seg at eg hadde ein dårleg opplevelse på handball-ban..på handball-benken på søndag. Sjølvtilliten knakk, og eit dusin sjølvtillits-høge bergensarar rundt meg, forsterka effekten. Da skjønte eg at eg det var feil tidspunkt å vere på ein arena der eg ikkje mestra like godt som dei andre. Så i dag oppsøkte eg heller ein arena der eg kunne sikre meg ein god opplevelse. Og eg hadde flaks. Den første eg traff når eg møtte opp på ein badminton-trening i dag, var eit gudsord frå Kvinnherrad. Eg registrerte at hjerna mi sa "KRIK" tvert. Du veit...spinkel type, litt tynn i håret, smørblid..men eg innsåg at eg overhodet ikkje var i posisjon til å inneha fordommar ovanfor andre. Så eg smilte breidt, tok den kjekke karen i handa og presenterte meg høflig. Og han viste seg å vere av typen Deilige Medmennesker, som er åpne, utadvendte og har eit ønske om at andre skal føle seg vel i deira selskap. Sånn som eg antek me er alle sammen, når me har ein god dag.

Og leiken begynte - først litt forsiktig, høflig, prøvande. Ga hyggelige tilbakemeldingar, ga dei andre litt ros og som ein inntørka svamp tok eg imot alt som kom i retur. Og etter to timar med beinhard fighting på bana og positive opplevingar på meta-nivå, så var eg så kvalmande høg på sjølvtillit at eg smilande kasta inn håndkleet. Og no sit eg foran PCen, nydusja og mett, med ein usvikelig tru på at UANSETT kva som møter meg av utfordringar fra no av, så skal eg takle det!

Oppsummert er altså livet så forbaska enkelt: Innsjå at ansvaret er ditt, bygg på dei gode sidene dine, sørg for å gje deg sjølv positive mestrings-opplevelsar, vær raus med skryt og ta imot all skryt like raust, smil utapå sjølv om det av og til kan kjennes litt naturstridig - og VIPS! Lykka treff deg i bakhovudet, fordi DU gjorde dei nødvendige grepa og fordi DU eiger di eiga lykke.

Halleluja!

Ny i ein stor by

2010-09-13T12:45:00.000-07:00

Eg trur eg har nådd toppen av empati. I ein alder av 31 år, kan eg denne hausten identifisere meg heilt tydelig med ein 6-åring. Som ein kvalmande flash-back, hugsar eg plutselig nøyaktig korleis det var å stå i enden av ein gedigen skuleplass. Med splitters nye klede og litt for stor sekk. Alt bak var trygt. Alt foran var nytt. Og eg er, for første gang trur eg, uendeleg glad eg ikkje er mor. For korleis er det muleg å stå å sjå på den vetle utrygge kroppen, som må gå inn i alt det ukjende, heilt åleine?? Det må da vere ein uutholdeleg følelse! Eg er overbevist om at eg hadde sagt:
- Kom vennen min, me drit i heile skulen. Me går heller heim å spelar ludo. Så kan me prøve igjen til neste år.

Eg innser plutselig at den norske stat har rett: Homofile er uegna som omsorgspersonar. Iallefall eg. Eg har plenty nok med å ta meg av meg sjølv. For eg må innrømme at eg syns det er ensomt å starte på nytt igjen. Det krever mykje energi å begynne på scratch å bygge opp eit nytt nettverk. Og eg stiller spørsmålstegn ved livsvisdomen "Øvelse gjer mester", for eg har flytta mange gangar før - men det er nett som det vert vanskeligare og vanskeligare kvar gang. Og det er jo rart, er det ikkje? Kan det ha noko med at terskelen for å ta kontakt med nye aukar proporsjonalt med alderen? Ungar seier hei til kvarandre på leikeplassen og dermed er det nye vennskapet igang. Ungdom og studentar møtes på skulen og har dermed etablert referanseramma si. Miljøet rundt legg til rette for kontaktpunkt. Ein skulle jo tru dette var sosialisering ein veks på og tek med seg vidare? Men kan det verte vanskeligare å gje av seg sjølv, til eldre ein blir? Eg går på jobb og smiler og ler, men syns det er uendeleg godt å komme heim i kåken å "slappe av" fra tvangssosialiseringen. Eller er det berre at dei fleste på min alder har eigen familie, ungar og partner, og har nok med seg og sine?

På den andre sida; det er utrulig interessant å kjenne på nye følelsar. På søndag trur eg at eg for første gang kjente på følelsen sosial angst. Eg var invitert med 8 fullstendig ukjente kollegaer på å spele ein bedriftshandballkamp. Som keeper. Og oppgava der er jo enkel: Stå i mål og ta imot alt som kjem. Og eg veit at eg er ok god. Men når sjansen bydde seg, takka eg nei. Eg vart kvalm og svett og hadde mest lyst å snike meg vekk. Men av evne lata eg som ingenting og heia ivrig fra benken. Det var ein god erfaring.

Eg måtte ha ein kviledag i trygge omgjevnadar i dag. Men i morgo skal eg prøve på nytt; Da er det ein badmintontrening i Fantoft idrettshall. Den vetle spurven skal blåse støv av den gamle badminton-rackerten, møte opp og trene på både badminton og sosial omgang med ukjente. Tenke uhyre positivt og vere glad for at menneskesinnet er slik bygd opp, at det som eingang var enkelt - ikkje alltid forblir enkelt. På den måten blir ein aldri ferdig med å jobbe med seg sjølv.

No trur eg på spøkelser

2010-09-08T13:19:00.000-07:00

Eg har alltid syns døden er grusom. Som genetisk dramaqueen, har eg dei tyngste stunder når nokon eg er glad i vert sjuke og døyr. "No får eg aaaaldri meir sjå ho igjen, klemme ho igjen, snakke med ho igjen!!" hulkar eg - og det kjennes nesten ut som eg skal døy sjølv.

Men så møter eg Lisa Williams. I Grieghallen, der 1500 mennesker sit rundt meg. Så fortel ho meg at ho har evna til å snakke med dei som er døde. Og eg himlar litt med augene. For eg trur jo ikkje på spøkelser..

Men så seier ho:
- Sit det nokon i salen som heiter Heidi?
30 stk rekker opp handa.
- Har nokon av dere mista ein pappa?
24 stk tar ned igjen handa.
- Døde han av lungekreft?
Berre ei hand er fortsatt oppe.
- Kan du røyse deg opp, kjære venn? Pappaen din seier at han er veldig glad i deg og at han syns den nye bilen du kjøpte deg er fin, men at han ikkje likar at du kjøyrer så fort. Stemmer det at du har kjøpt deg ny bil?
Den spinkle jenta svarar at ho kjøpte seg ny bil for ein månad sidan.
- Mmm, også seier han at han er veldig glad for at du fortsatt har på deg ringen hans. Stemmer det at du har ein ring som er hans?
Jenta ser ned på handa si og viser oss ringen sin, mens ei lita tåre renner nedover kinnet hennar.
- Og du? Når lyset i stua di av og til blinkar, så betyr ikkje det at det er noko gale med det eletriske anlegget ditt. Har du sett lyset har blinka?
Jenta ser litt usikkert rundt seg, men nikkar forsiktig.
- Det er berre pappaen din som vil vise deg at han er der.

Så takkar Lisa Williams for at ho fekk bringe beskjeden fra pappaen til denne jenta, og ho setter seg stille ned. Tårene renner, men ho smiler. Og Lisa fortsetter i 2,5 time med å bringe liknande meldingar videre til menneska i salen.

Og for alt eg veit, kan eg ha blitt lurt trill rundt av ei amerikansk profitthungrig humbug-dame. Kan hende alle som røyste seg opp, var skodespelarar som fekk godt betalt for å felle krokodilletårer.

Men eg slutta uansett å himle med augene. Og no trur eg på spøkelser. For det er jo ein strålande flott tanke at dei som er døde, følger litt med oss, ikkje sant? At farmora di, sønnen din, mammaen din eller vennen din passar litt på deg likevel, sjølv om du ikkje kan sjå dei? Det kan vere din vetle hemmelighet og du trenger ikkje å sei til nokon at du trur på spøkelser, men du kan jo smile litt for deg sjølv neste gang det blinkar med lyset, eller du finn ein firkløver, eller du setter på radioen og akkurat da kom den sangen eller du finn ein eller annan dings på golvet som du var sikker på ikkje låg der sist du såg? Og sende den døde ein liten tanke? Og kjenne litt på gleden i hjertet av at den døde kanskje akkurat no tenkte litt på deg? Det skadar jo ingen. Alle har det godt på den andre sida, seier Lisa Williams.

Men eg kjenner eg blitt stressa av tanken på at det er fleire i rommet enn eg ser. Så neste gang ei vakker kvinne kjem inn i stua mi og det nærmar seg eit lite kyss kanskje, så kan det hende eg må snu meg å jage bestefar ut av rommet....!

Burde, burde, burde

2010-09-03T12:32:00.000-07:00

Burde hengt opp dei nye skapa.
Burde generelt blitt ferdig å flytte inn.
Burde lest litt faglitteratur.
Burde begynt å trene igjen.
Burde gått ut å funne meg nokon nye vennar.
Burde satt alle dei bildene inn i eit album.
Burde ringt både Per & Pål.
Burde pakka bagen min til i morgo.
Burde laga ferdig ein film om eit utdrikningslag.
Burde blogga om noko fryktelig morsomt.

Men trur eg berre ser TV i kveld eg.
Mens eg ligg å tenke på alt eg burde gjort.
Finn fem feil...

Livets rebusløp

2010-08-28T12:43:00.000-07:00

Eg er eigentleg midt i monteringen av eit kleskap frå Ikea. Men det vart påkrevd med ein pause for å lette på trykket.

Som nyskilt, så er eg berre ein - der eg tidlegare var to. Skilsmisse-konseptet er igrunn så enkelt: To vert til ein.
Dersom ein har vert vant til å vere to lengje, så kan livet etterpå fortone seg som skrekkblanda fryd. Viss du tenkjer deg livet som eit rebusløp, så dukker det stadig opp postar på vegen, som krev at to samarbeidar om å løyse oppgåva. I begynnelsen er det ein thriller å gå rundt å lure på kva som ventar ved neste sving, og om eg klarer å løyse oppgava aleine? Så går det over til å bli action, og gradvis drama. Og til slutt er det komedie - forøvrig er det ofte da ein møter sin framtidige nr. 2 igjen. Da går det frå komedie til thriller tvert, og sånn gjentek soga seg. Ein eviglang film, på jakt etter staute Oscar`s og søte Amanda`s.

Men tilbake til Ikea. Eg trengte eit nytt skap. "Dette fiksar eg". Reiste på Ikea saman med den eksepsjonelt hyggelege nye husverten min. Kom oss igjennom laurdagsrushet, handterte pene Bergensfruer som sneik i køen fint, skreddarsydde eit skap som passa perfekt, navigerte oss gjennom Ikea-labyrinten og kom oss vel heim. Og på eigenhand skulle eg kose meg med flatpakken. Og sidan det var laurdag, skulle eg til og med lese bruksanvisningen. På første side var det strektegning av ein mann, eit skrujern og femti ulike skruar.
- Jaja, bruksanvisningen til Ikea syns eg godt kunne vere kjønnsnøytral, tenkte eg, så eg fann fram skrujern og skruane, men bytta ut mannen med meg. Da hadde eg alt eg trengte, og gjekk systematisk til verks.

På side 7 i bruksanvisningen begynte vanskelighetsgraden å stige. Eine skapstammen var oppe, bunnplata var på, så da gjensto topp-plata og siste stammen. Med skrujernet i munnen og ei hand på stammen, bladde eg om til side 8.
- Hæ??
Plutseleg var det ein strektegning av ei dame.
- Kor i pokker kom ho ifra?? Ho sto det ingenting om på innholdslista!
Eg slapp stammen og såg etter i pappeska. Hadde eg gløymt å pakke opp dama? Ho som på side 8 står å held den eine stammen, mens eg skal skru på topp-plata?
Nei. Ingen dame i kartongen. Ikkje berre er Ikea kjønnsdiskriminerande - dei forutset i tillegg at det er to i hushaldningen! Dei forutset at det står ei på kjøkkenet, som eg kan rope på, når eg kjem til side 8!
Og eg ropar, for no treng eg virkeleg hjelp til å holde plater, stammar, skrujern og skruar.

Men ingen respons.
- Åt bøvels med heile Ikea, tenkte eg, og på trass henta eg uante krefter og to ekstra hender, og skrudde opp faenskapet i ein fei. Ingen skal fortelle meg at eg ikkje klarer alt aleine! Thrilleren er blitt til action ;-)

Krafttak mot dårlig samvittighet!

2010-08-21T18:35:00.000-07:00

Muleg dykk ikkje trur meg, men eg har faktisk gått på søndagsskule. Og eg hugsar spesielt godt ein førelesning om samvittighet. Den stramme frøkena, lærte meg at samvittigheten er ein trekant som ligg rett ved sidan av hjertet. Kvar gang eg gjer noko eg ikkje bør, så dreier trekanten eit hakk til høgre, og den spisse kanten pirkar borti hjertet mitt. Og det gjer såpass vondt, at det minner meg på at eg ikkje bør gjere det eg ikkje bør gjere. Guds lover er nemlig skreve inn i hjertet mitt, kunne ho fortelje - og utløyste rotasjon på trekanten. Hi-tech kropp, skal vete. Og so fare, so good. Men så sa ho at viss eg fortsatte å gjere ting eg ikkje bør gjere, så snurrar trekanten rundt og endar opp som ein runding! Og da gjer det ikkje vondt lengjer – men da har eg mista samvittigheten min! Dette gjorde voldsomt inntrykk på eit ungt barnesinn - sidan eg visste at eg heller ikkje denne gangen hadde levert fra meg femkroningen som pappa hadde gitt meg. Eg hadde så fryktelig mykje meir lyst å bruke den på godteri enn på kollekt, serru… Men sto eg i fare for å miste samvittigheten min no??? Berre fordi eg var så voldsomt i kontakt med følelsane mine, som hadde så grusomt lyst på sjokolade?

Heile teorien viste seg dessverre å vere vranglære. Den dårlige samvittighetstrekanten mistar ikkje sin skarpe brodd. Eg syns eg høyrer det samme refrenget om att og om att hjå mange av mine kjære medmennesker, som stadig fortel om dårlig samvittighet for dei merkeligaste ting. Enten er det dårlig samvittighet for å ikkje trene, eller så er det dårlig samvittighet for å trene for mykje, og dermed misse tid med familien. Eller det kan vere dårlig samvittighet for å jobbe for mykje – eller for å jobbe for lite og aldri komme à jour. Eller for alle dei husarbeidssysslene som skulle vert gjort, men som ein ikkje rekk. Eller for å prioritere seg sjølv, for ein gongs skuld. Eller for alle dei gode vennane ein burde fått tid til å ringt. Eller for alle dei gamle og helselause ein burde besøkt. Eller for den bursdagen du gløymte. Eller for den sjokoladen du åt, istadenfor ein brokkoli. Det fins omtrent tusen ting til, det er mulig å få dårlig samvittighet for. Så min nye teori er at trekanten tvert imot veks seg større og større, og snurrar fortare og fortare rundt, og snart raspar den opp heile kroppen innvendig.

Handlar ikkje dårleg samvittighet ofte om uavklarte forventningar? At ein trur dei rundt forventar noko av deg, men så har du lyst å prioritere anleis? Men kanskje den andre ikkje har dei forventningane likevel – kanskje du trur feil?

Eg kan gjerne ha dårleg samvittighet for å kjøpe sjokolade istadenfor å gje kollekt. Det var jo dumt gjort.
Men eg trur spesielt mange kvinner går rundt med altfor mykje dårlig samvittighet, og det syns eg er forferdeleg dumt. Så kan me ikkje prøve å utrydde den litt? Gjere trekanten litt mindre? Neste gang du får dårlig samvittighet for eit eller anna – kan du ikkje da prøve å spørre omgjevnadane dine om det verkeleg er nødvendig at du skal gå rundt med ein roterande trekant inni deg? Kan du ikkje berre forklare at du denne gang har lyst å prioritere litt anleis ? Eg trur nemleg du får eit svar i din favør. Eg trur at viss du berre kommuniserar ut det du tenkjer, så er det forståeleg for dei rundt deg. Og dei forstår at det er vinn-vinn, for viss du har det bra, så har dei det bra. Kan me ikkje prøve?

Ein utfordring frå Gjengen framma dalen

2010-08-19T14:10:00.000-07:00

Kan det verkeleg vere nokon som syns det er interessant å lese mine 34 svar på desse personlege spørsmåla, tenkjer eg intuitivt?? Men eg seier som Kjellen; La gå!

1. Kva årstid likar du best?

Jula! Den startar med julemarsipan i september og varar heilt til påske, så eg syns godt me kan kalle det ei årstid! Og det som er faaabelaktig med denne tida, er at heile verda er i eit raust modus. Me skriv brev til kvarandre, me bakar småkaker og besøker kvarandre, me lagar personlege og koselege julekalendera til kvarandre og me går rundt å pønskar på kva me kan kjøpe til dei kjekke menneska rundt oss – det er kort sagt ei strålande tid å vise dei rundt oss at me er glad i dei. Til tross for at det er bikkjekaldt ute, så vert ein varm i sjela av dette. Jul og nyttår inneheld også ein avslutning på eit år, så det er ettertankens årstid – ein får muligheten til å evaluere året som har gått og sette seg nye mål for det neste året. Dessuten har ein ofte litt fridagar og kan tilbringe kvalitetstid saman med familien, og det er da berre nydelig!

Alle desse positive sidene med jula forutsett at du ikkje gidd å stresse, at å kjøpe gaver ikkje vert ei pliktrunde for deg, at du ikkje får angst av småkaker og julemusikk, at du ikkje gir opp nyttårsforsetta før 1.januar – og at du faktisk har mennesker rundt deg som du er glad i og som du har lyst å vise det til. Det håper eg alle har.

2.Kva var dagens middag?

Raspeballar, kokt av ein flink kokk på Tine i Bergen, som serverte den saman med ein personleg og fin historie. Nesten som eg vart mett før eg begynte å ete..

3. Kva var det siste du kjøpte?

Ein 10-pakk DVD`ar til å brenne min siste film; Den Store Klosterkomedien.

4. Kva høyrer du på no?

Melissa Horn – melankoliens vakraste datter. Ho har så triste & bitre kjærlighetssangar at eg vert uendeleg glad for å vere singel…godt gjort!

5. Kva klede i garderoben din er favorittane?

Alle som er laga med humor, stor kreativitet og morsomme farger i Stryn. At Moods of Norway, eller Stemningar frå Noreg som eg likar å kalle dei, har klart å gjort vafler og traktorar til trendy i Hollywood, beviser for meg at den mest ravgalne idèen kan lykkast, berre du gir alt. Da støttar eg dei meir enn gjerne!

6. Kva er din favoritt-iskrem?

Eg favoriserar ingen is; Eg et alt som er kaldt. Det rimte til og med ;-) Og da kom eg på favoritt-gåta: Kva er det kaldaste folkeslaget i verda? Hindu. For det rimar på vindu. Og når det er rim på vinduet – DA er det kaldt, da! Ai, ai, ai…;-)

7. Kva syns du om personen som tagga deg?

Heile familien Mo har vert usedvanleg hyggelege med meg, og eg takkar alle optiske fibrar for at internett gjer at det er ein låg terskel til å halde kontakt med mennesker ein egentleg ikkje kjenner så godt. Asbjørg har ein flott familie-blogg som eg får go`feeling av å følgje med på :-)

8. Viss du kunne reist kor som helst i verda, i den neste timen, kor ville du dratt da?

Eg har ingen eksotiske feriemål-ønsker. Eg vil reise dit det er trivelige mennesker å snakke med. Da er jo Ørsta ein favoritt. Og Stavanger. Men etter litt fjesbok-aktivitet i det siste, kjenner eg at det hadde vert frykteleg kjekt å besøkt Grong igjen! Eg gjekk på folkehøgskule der for 11-12 år sidan, og eg trur ikkje dei har gløymt meg – så skulle gjerne tatt ein tur dit igjen :-)

9. Kva språk ynskjer du å lære?

For å vere dønn ærleg; Ingen. Eg er strålande nøgd med nynorsk. Har aldri vert noko god i språk, og det me ikkje er flinke til, har vel ein tendens til å bli utrulig kjedelig??

10. Kva er favorittfargen?

Bør jo sei mjølke-kvit, føler eg. Sidan det kvite, velsmakande gullet er mitt levebrød. Må jo vere rom for litt Tine-reklame på ein blogg?

11. Kva bok les du akkurat no?

Creating a Lean-culture. Den forklarar ganske godt korleis eg skal klare å vere både Jesus og Hitler samstundes.

12. Beskriv din personlege stil

Mor mi prøvde lengje å motivere meg til ein langt meir feminin stil. Når ho ga opp var det med eit sukk; Jaja, berre kleda dine er reine og heile.

Eg kjøyrer fortsatt den stilen…

13. Kva skal du gjere når du er ferdig å svare på denne utfordringa?

Fortsette å nyte livet.

14. Kva er ditt favoritt-dyr?

Steikt laks.

15. Kva inspirerar deg?

Vakre kvinner, boblande engasjement og varm lidenskap.

16. Kva er din favoritt-frukt?

Mandarin. Utrulig velegna til sjonglering.

17. Nemn noko du VERKELEG ser fram til.

Eg kjøpte ny seng for eit par år sidan, og valgte den største Svane Hilton kontinental-senga som fantes, for å kunne våkne saman med ei vakker kone og 3-4 små, søte barn ved mi side. (Eg har ein tendens til å ofte begynne i feil ende, serru…Kjøpe senga før bjørnen er skutt) Så på dette spørsmålet trur eg at eg må svare: Eg ser verkeleg fram til at senga vert utslitt, så eg kan kjøpe ei litt mindre… Når eg bur på 35 kvm kan eg vere glad for at framtidsdraumar om 4 ungar er usansynlege.

18. Samlar du på noko?

Masse! Kjekke vennar, søte smil og gode mestringsopplevingar. Musklar, brunfarge og fine former. Ramona, Rosendahl og raude roser. Og heilt seriøst samlar eg faktisk på autografar. Til Ane.

19. Viss du kunne endra namnet ditt til noko, kva ville det vere?

Asgeir i Ura. Til ære for Johan Hjort og unge Svimeslåtten. Godt det ikkje er aktuelt.

20. Kor mange gangar trykker du på slumre-knappen?

Ingen. Ny dag, nye muligheter.

21. Kva er di favoritt-lukt?

Hmm...godt spørsmål. Eg har ein litt snodig luktesans. Når eg kjenner ei lukt eg har kjent før, så genererar den lukta mange andre minner, følelsar, bilder o.s.v. Var i Sveits i sommar og kjente plutselig igjen ei spesiell lukt, og "hugsa" brått igjen masse detaljar frå ein spesiell dag me var på ein tur. Og det er 20 år sidan.

Så eg nøyer meg med å sei at eg har eit lidenskapelig forhold til luktesansen min...

22. Kva er ditt favoritt-snop?

Alt går i grisen.

23. Kva er ditt største mote-feilsteg?

Utvilsomt perioden eg holdt på å sy mine eigne kle. Eg minnast ein skotsk-ruta shorts med ein diger smiley i rompa. Det vart litt too much..

24. Kva MÅ du sjå på TV?

Norsk attraksjon og Der du ikkje skulle tru at nokon kunne bu. Veldig klar over at dette var eit u-kult svar.

25. Kva ville du bli da du vokste opp?

Aller helst ein soft-is med sjokoladestrø. Men viss ikkje; Politi.

26. Kva er du mest fornøgd med når det gjeld kroppen din?

At den ikkje har laktose-intoleranse...

27. Har du nokon fobiar?

Joda. Taklar ikkje kyr. Men jur går bra.

28. Er det noko i livet ditt du virkelig angrar på?

Prinsipielt nei.

29. Om du kunne velgje EIN person, kven har forma deg mest?

Ein person? Da blir det ho mamma-hildegunn-joffa-pappa-åge-arne.

30. Kven er ditt største idol?

Oddvar Torsheim. Ein deilig sylskarp samfunnskritikar, med humor og sans for kvinnelege former.

31. Kva er ditt beste barndomsminne?

Når eg klarte å stjele laurdagssnop frå søstra mi, som var "spararen" iblant oss. Gud, kor irriterande desse "spararane" var!

32. Kva tenkjer du om framtida?

Kjøyr på!

33. Beskriv din drømme-jobb.

Varme hender. Gjerne på eit tastatur :-)

Istadenfor å utfordre fem nye, så utfordrar eg DEG til å svare på eit spørsmål i kommentarfeltet. Førstemann til mølla svarer på spm 1, nestemann svarer på spm 2 også vidare. Kjempelurt?

Eit minutt som forandra dagen min

2010-08-14T14:53:00.000-07:00

Eit ukjent menneske gjorde denne dagen strålande for meg, i løpet av eit lite minutt.
Det er virkelig til ettertanke! For det betyr at kvar og ein av oss kan glede 1440 mennesker i løpet av ein dag. Eittusenfirehundreogførti mennesker på ein dag! Det er mange. Og 525 600 mennesker i løpet av eit år, forutsatt at vi ikkje sløser vekk tid med å sove.

I løpet av den siste månaden har eg blitt stoppa ein gang på butikken, ein gang på fjellet, ein gang på ein fest og i dag altså på Osebrua, av ukjente mennesker som har stansa meg, gitt meg eit flott smil og sagt noko sånt som: "Hei! Eg ville berre sei at eg syns bloggen din er fin."

Og det er usedvanleg hyggeleg med ein sånn tilbakemelding! Eg blir veldig glad, kjenner eg berre er nødt å smile og sjølvtilliten får ein real oppsving. Men det som imponerar meg mest, er at desse flotte menneska har guts nok til å stoppe eit ukjent menneske for å gje vedkommande skryt! Det krever ein åpen og utadvendt væremåte, det krever ein trygghet i seg sjølv og ein må ha ein solid dose raushet for å gjere det. Og det må vere ein ryggmarksrefleks hjå desse vakre menneska, som i løpet av få sekund, bestemmer seg for å ta kontakt. Det hadde vert fort gjort å berre sykla eller gått forbi, og kanskje berre tenkt: "Der er ho, ja..fin blogg, men det har sikkert nokon andre sagt".

Men eg vart ikkje berre glad. Eg fekk i tillegg utrulig dårlig samvittighet. For nøyaktig ei veke sidan, satt eg på toppen av Saudehornet og betrakta flotte Ørsta i fugleperspektiv. Men brått vart eg merksam på noko som høyrtes ut som tårer nedover eit kinn. Og ganske riktig, så satt det ei dame litt bortforbi, snakka i mobil og gret. Eg overhøyrte det ho snakka om, og forsto at nokon ho var veldig glad i, var komt på sjukehus og sto i fare for å døy. Mens ho satt på ein fjelltopp - riktignok nærme himmelen, men ikkje nærme den som var på veg mot himmelen. Intuitivt hadde eg lyst å gå bort og sette meg ned ved sidan av ho. Spørre om eg kunne hjelpe ho med noko; holde ho med selskap ned igjen, bære sekken eller kanskje ho berre trengte ein klem? Men eg vart berre sittande. Eg turte ikkje ta kontakt med ho. Satt litt på avstand å fulgte med ho i skjul, mens eg lurte på kva eg skulle sei til ho. Og der satt eg, heilt til ho røyste seg og gjekk. Det er rett og slett skammelig! Det einaste som er feil i ein slik situasjon, er ingenting. Det einaste som er galskap, er å ende opp med ikkje å seie nokon ting eller gjere nokon ting. Og det er ekstremt pinlig å sitte her å innrømme at eg ikkje gjorde nokon verdens ting, for eit menneske som satt ved sidan av meg og hadde det kjempevanskelig.

Difor vart komplimentet på Osebrua i dag forsterka i sin effekt, ettersom den sure svie som kjent kjem etter den søte kløe. Eg skal virkeleg prøve å vere så åpen og genuint god som du gav meg eit døme på i dag, mot alle eg møter på min veg. Så du skal vete at det minuttet du gav meg i dag, det gav meg viktig inspirasjon til å prøve å bli eit litt bedre menneske. Takk!

Ein utfordring frå Den urolige moren

2010-08-10T14:31:00.000-07:00

Eg oppdaga bloggen til Den urolige moren i Soppen for eit år sidan, og har med den største glede og beundring fulgt denne beintøffe dama sine ærlige innlegg. Ho utfordrar seg sjølv stadig vekk, og no har jo jammen utfordra meg også. Til å skrive seks fine ting om meg sjølv. Intuitivt er jo dette ein utfordring eg ikkje likar - eg er riktignok nett flytta til Bergen, men finn det framleis unaturlig å skryte hemningslaust av meg sjølv ;-)
Så eg tillater meg ein liten vri, for det er alltid ein grunn til at ein er sånn ein er. Eg prøver:

1. Eg har god sjølvtillit. Bestemor seier "Det er godt å vere av godtfolk fødde", og eg har strålande flotte foreldre. Dei har alltid gitt meg trygghet, anerkjenning og frihet. Dette til tross for at trassalderen min varte frå 0-18 år, og eg stort sett konsekvent ikkje har tatt imot velmeinte råd. Men når det har gått ad dundas, så har eg alltid fått hjelp likevel. Eg trur ein grunnleggande trygghet er det viktigaste foreldre kan gje sine barn, og ut av den tryggheten kjem trua på at ein er god nok slik ein er. Sjølvsagt er det behov for eit kontinuerlig forbedringsarbeid med seg sjølv likevel, men i dag gjer eg så godt eg kan - og i morgo kan eg gjere alt litt bedre.

2. Eg er positiv. Eg er stadig omgitt av strålande vakre mennesker, som får fram det beste i meg. Eg ignorerar av evne alle som ikkje gir meg noko, og dette kan kanskje vere arrogant - men negativitet smittar så fort. Og eg er ikkje immun. Men har erfart at viss eg retter ryggen, smiler og forventer at gode ting skjer - så skjer det. Ein fantastisk leveregel er: "Ikkje gå rundt å tru på mirakel. Forvent at dei kjem!".

3. Eg høyrer på andre. Eg vart heldigvis ikkje alltid høyrt når eg var liten og forsto dermed min plass i hierarkiet. Og gratis gullkorn og lærdom kjem som rekande på ei fjøl, i samtale med mennesker frå 1 til 100 år.

4. Eg har knekt den sosiale koden: Smil til alle, le, få andre til å le - da ordnar alt seg. Det er igrunn latterlig enkelt å leve. Me får våre perler og me får våre sår. Men alt ordnar seg.

5. Eg har blitt supergod på å ta vare på min eigen kropp; 22 kg er borte vekk på eit drøyt år! Utrulig kor mykje lettare alt blir når ein er lettare..

6. Eg likar utfordringar. Men eg likar enda bedre å sende dei vidare! Så denne utfordringen sender eg rett vidare til Janne Tove!

På djupt vatn utan å kunne svømme - det er DA du lever!

2010-08-02T13:15:00.000-07:00

Årets ferietur for min del gjekk til det franske klosteret Val de Consolation. Den vetle vestlandslesba ville nemlig prøve klosterlivet! Livet byr alltid på utfordringar og det er frykteleg moro å seie ja til alle sammen. Og halve moroa ligg i at ein sjeldan klarar å forutsjå korleis det ender…

Eg fekk smaken på meditasjon via den unike organisasjonen Art of living. Det er opprinneleg ein indisk organisasjon, grunnlagt av His Holiness Sri Sri Ravi Shankar – ein guru innanfor livsglad filosofi, som tre gangar er nominert til Nobels Fredspris. Organisasjonen er politisk og religiøst nøytral, og er basert i stor grad på frivillig arbeid. Og kven gjer eigentleg frivillig arbeid lenger?? Jo, denne indiske guruen klarer å motivere usansynleg mange til å ofre svært mykje av fritida si, for å formidle filosofien hans – fordi dei meinar den beste måten å uttrykke glede og kjærlighet på, er nettopp å gjere frivillig arbeid. Det er intet mindre enn ein heilt imponerande flott tanke! Så ein del ildsjeler reiste i forkant av kurset til det nedlagde, nedstøva, rottebefengte og spøkelsesinnvaderte klosteret, for å gjere det bebuelig for oss som hadde meldt oss på. Det skal strengt tatt seiast at dei berre delvis lukkast i det prosjektet…men det er tanken som teller. Det tenkte sikkert His Holiness Sri Sri Ravi Shankar også, for han beæra oss med sitt unike selskap. Så kurset var full-booka, og særdeles forventningsfulle deltakarar kom frå heile verda.

Og der var altså eg også. Men kva forventningar hadde eg?
Meditasjon for meg, handlar om å skape ein liten pustepause i kvardagen, der eg kan fylle lungene med frisk luft og vere til stede i mitt eige liv. Så eg såg fram til å gli ut av ein lang, litt mørk og kaotisk tunell og lande mjukt i ein verden av absolutt stillhet og harmoni. Det høyres godt ut for dei fleste det, gjer det ikkje? Men vil du treffe den eine, gode bølgja - så må du ta med resten av havet også…

Eg kjente meg rimeleg ydmyk når eg ankom klosteret. Følelsen av å ikkje høyre til, var utprega. Eg var i eit land som nektar å snakke engelsk, og eg forstår ikkje ein pøkk fransk. Eg er vant til å vere sjølvstendig, ordne ut og ha full kontroll. Men så var eg brått den vetle spurven – og tenkte at NO forstår eg korleis bestemor hadde det, når ho i ein alder av 85 år sto med sitt første VISA-kort i handa og lurte på kor pengane hennar var blitt av. Men med eit stort smil og kreativt fingerspråk, vart eg geleida til kloster-senga mi…og eg forventa jo ikkje suite, men ein mellomting? Jaja. Den asketiske livsstilen var i gang.

Og eg skulle gjerne. Og eg har prøvd. Men eg klarar å ikkje beskrive resten av kursopplevinga med ord. Anna enn å sei at det å vere fullstendig åpen mot andre mennesker – og da meiner eg så fullstendig åpen som det er mulig å bli - er ei så sjelerystande intim oppleving, at den må opplevast sjølv.

Men etter tre dagar rømte eg…
Følelsen var som om eg gjekk naken opp og ned Karl Johan. Plukk av meg heile maska, ta vekk identiteten min og all kontakt med omverda, gje meg vegetarmat utan ein einaste kalori, sett meg inn i dei mest kummerlige hygieniske forhold og krev ei innleving og ei tilstedeværing på særdeles høgt spirituelt nivå – så knekker eg etter tre døgn. Den kombinasjonen tok nuven av meg.

Men likevel var det ei heilt fantastisk og sjelesettande oppleving, som eg aldri kjem til å gløyme. Og som eg heller ikkje klarer å harselere over. Ordtaket: ”Ikkje gå rundt å tru på mirakel. Forvent at dei kjem!” skal forfølgje meg resten av livet, eg skal legge an ein åpnare og meir fordomsfri væremåte, og eg skal gjere meir frivillig arbeid. Eg skal ta med meg alle minnene frå klosteret, men måtte dessverre drepe verdens største edderkopp, som vart med i bagen heim. Og eg skal hugse følelsen av å vere den minste spurven i verda. Men eg skal aldri bli vegetarianar og eg kjem ikkje til å praktisere spiritualisme på eit så høgt nivå at himmelen ikkje fins.

Dersom du nokon gang får sjansen; meld deg på eit Art of living-kurs. Så skal eg ta ein ny tur i kloster, når eg er klar for det ;-)

Du har vunnet!!

2010-07-31T09:46:00.000-07:00

Til alle som vedda store belöp paa at vetle Gangsöy ikkje holdt ut ei veke i eit kloster; oppsök kommisjonäeren din, for du har vunnet!!

Eg skal fortelle deg alt om denne veldig fascinerande ferien, naar eg berre faar tilgang til ein norsk PC. Eg treng nemleg alle bokstavane i alfabetet, for aa skildre dette. Eg er fortsatt paa flukt, og paa hemmelig adresse, men i löpet av ei lita veke skal eg vere heime igjen, og har skifta utsjaanad fullstendig (les: tatt 100 timar solarium).

;-)

Leilegheit til leige!

2010-07-23T21:43:00.000-07:00

(Viser til forrige innlegg og dei siste kommentarane ;-)

Eg les i avisa at utleigemarknaden er særdeles pressa. Og ettersom eg nett har vert på leilegheitsjakt sjølv, i Bergen, så er eg skremd av tilstandane. Eg har vert på visningar der leilegheita var så uendeleg langt ifra annonsa, at utleigar i beste fall kan karakteriserast som uhyre kreativ og positiv. I verste fall ein ramsalt løgnar. Eg har vert på boligintervju der mitt privatliv måtte kartleggast i detalj og eg har blitt avkrevd bolig-CV. Eg veit ikkje kva det er for noko eingang.
Difor vil eg gjerne meddele dagens ungdom som leitar etter leilegheit: Flytt til Ørsta! På Mo er det ei ledig leilegheit! Ei usedvanleg hyggeleg (og sprek!) dame tilbydde meg den for nokon år sidan, og eg sendte Sander (3 år) på visning. Han vart ellevillt begeistra og sidan ingen har bedre intuisjon enn ein treåring, så stolte eg sjølvsagt på han.

Leilegheita er akkurat passelig stor, den ligg sentralt til og den (var iallefall) urimelig billig. Det kreves ikkje ei halv årslønn i depositum og kontrakta er skreven i luft og gjensidig tillit. Servicen er langt utover det som kan forventast; møblar blir henta fram, vafler blir tilbydd og det følgjer endatil med ein hyggeleg kajakk-tur på Vatnevatnet. Naboane er ekstremt hyggelege, og eg hugsar framleis den gangen vinden hadde ruska litt til i rose-stativet på utsida. Eg skulle prøve å fikse og før det hadde gått tre minutt, var eg blitt observert og to naboar kom til for å hjelpe. Og er du urøynd i leigemarknaden, kan eg forsikre deg om at hyggelege naboar med ei utrykningstid på under fem minutt - det er usedvanleg uvanleg!

Send meg ein mail viss du er interessert i å bu på ein så triveleg plass, så skal eg formidle kontakt. Om det ikkje var i Ørsta du hadde tenkt å bu, så prøv det likevel; Du vil ikkje angre!

Vyrde sambygdingar!

2010-07-20T17:12:00.000-07:00

For ganske nøyaktig 5 år sidan, satt eg i den vetle sølvgråe Nissan Micra`en min, på ferjekaia på Folkestad. Med ein fem meter lang kajakk på taket, for anledningen brukt som takboks. Alt eg eigde, var i den bilen. Eg hadde kjøyrt fra Stavanger og skulle no flytte til Ørsta. Anna hadde stått opp før fuglane, og kom meg i møte med ein heimelaga CD, som eg høyrte på heile vegen fram. Eg håper eg hugsa å takke for den - for Anna si trygge stemme var god å ha der på ferjekaia. Det var som å stå i porten inn til eit nytt liv.

Ikkje sikkert nokon av mine sambygdingar tenkjer over det, men når ein kjøyrer gjennom Ørsta for første gang i sitt liv...så ser det noko trist ut. Ser litt ut som eit skeivt juletre, med altfor langt mellom greinene. Meieriet var fryktelig mykje mindre enn eg hadde trudd. Bensinstasjonane kom brått på, hotellet såg ut som eit asylmottak, Ivar Aasen var full i fuglebæsj - også forsvant liksom E39 vidare ut av bygda. Men eg skulle ikkje vidare.
- Er dette alt? tenkte eg.
- Er det her eg skal bu??

Eg svingte av til Mo og inn på tunet til dei nye husvertane mine. Og vaflene var klare. Som om det var den aller største selvfølge, var kjøkkenbordet dekka og eg - det fremmede nye menneske - var invitert på vafler! Seinare fulgte både heimetove tøfler, panne med brennsnut på trappa etter endt arbeidsdag og hekla grytelappar.

Så var det første arbeidsdag på meieriet. Sjefen min tok imot meg på parkeringsplassen. Eg såg nok litt redd ut, for eg hugsar enda den gode pep-talken han sikkert forsto eg trengte. Så viste han meg rundt, gjekk ifra meg - og eg gjekk meg vill. Det er uendeleg ensomt å vere ny alle plassar.

Men tida gjekk og eg prøvde å finne vennar. Fann ei annonse i avisa om fellestur til Bjørdalsvatnet, og eg møtte opp. Fekk følgje med tre gamle damer rundt vatnet og når vi kom til endes, ville dei gje meg ein sightseeing i bygda. Så frå ein liten Nissan Micra, med fire passasjerar og ein snittalder på 85 år, fekk eg sjå Brudavollstunet, Mylna og Bakk-Ola Marka. Og med ein høg sopran, framførte dei Gamle-Grendi-songen til meg på returen. Akustikken er upåklagelig, når ein er vaccumpakka i ein bil..

Fem år er gått og Ørsta har gitt meg dei aller største øyeblikka i mitt liv. Eg har nådd mine største milepælar her i bygda; fullført utdanningen, bygd hus, fått min første leiarjobb og gifta meg. Eg har fått dei beste utfordringane, møtt dei vakraste menneska og varma meg på den djupaste omsorg. Så har eg gått på mine tyngste smellar, som akkurat no er årsaken til at flyttelasset er sendt til Bergen og eg har to dagar igjen på jobb i Ørsta.

Men det er forskjell på augene som såg Ørsta for første gang - og dei augene eg ser bygda med no. Det skeive og gresne juletreet, er no ei høg og tett Edelgran, med sterke lys og fantastiske kuler. Gode sambygdingar har vist meg ein raushet, ein varme og ein omsorg, og dette har lært meg dei samme egenskapane. Det er eit ganske anna menneske som forlater Ørsta på lørdag, enn ho som kom for fem år sidan, takka vere sambygdingane mine. Ivar Aasen sa: "Du finn ikkje noko, før du er der det er" Og det trur eg er i Ørsta. Eg håpar difor at eg kan flytte tilbake her ein dag. Og på den vona, seier eg ikkje hadet til nokon.

Berre på gjensyn.

Dette er ikkje meg!

2010-07-18T13:57:00.000-07:00

(Gjer merksam på at dette innlegget har 18 års aldersgrense..)

Alt skal lærast. Det er jo fascinerande..og på mine 31 år har eg lært ein del. Men kvar gang eg er rundt søstra mi, gir ho meg revolusjonerande ny innsikt - spesielt innanfor sjangeren Feminitet. Og som kvinne kunne eg fort fått følelsen av at "Dette burde eg kunne fra før", men takka vere hennar ypperlige pedagogiske evner, kjem eg ikkje på den følelsen...iallefall ikkje før etterpå. Men i helga var eg utsatt for ei brutal læringsøkt!

- Camilla, har du vert på ein profesjonell BH-butikk?
- Unnskyld?
- Ja, ein sånn årntli undertøysbutikk, der du får hjelp til å finne ein BH som passar perfekt?
- Ehh..nei. I kolleksjonen min har eg to amme-BH`ar, og ettersom eg aldri har amma, så illustrerar vel det at akkurat BHar kjøper eg i ein fei, utan særlig omtanke og utan profesjonell hjelp.
- Ja, dei ser litt slappe ut..
- No er du i beste fall brutalt ærlig, altså!
- Ja, søskenkjærlighet fortonar seg sånn, kjære! Men da skal eg ta deg med på ein god butikk, for det gjer seg med ein skikkelig BH!

Og søstra mi rir den dagen ho salar. Så eit par timar seinare, sto eg utanfor ein sånn såkalla "årntli BH butikk".
- Dette tørr eg ikkje, Hildegunn. Eg er redd..
- Neida, viss det blir ubehageleg, så kan du berre tenke "Dette er ikkje meg".
- Ok. Dette er ikkje meg.

Og livet mitt passerte i revy, når eg sto foran den smellvakre ekspeditrisa og Hildegunn introduserte meg:
- Dette er søstra mi. Ho treng ein skikkelig BH.
Det var som om eg ikkje var der. Eg sa ikkje ein pip, tenkte berre "Dette er ikkje meg"
- Det skal ho få.

Og plutselig var showet i gang. På brutalt vis, åpna ekspeditøren jakka mi ,og stirra utan blygsel på puppane mine, sånn berre ein bergensar kan gjere det!
- Ho er ein D. Prøv denne!
Og før eg rakk å tenke "Dette er..:", sto eg med eit eksemplar av ein D i handa, og vart geleida inn på prøverommet. Eg pusta djupt eit par gangar, og tok av meg T-skjorta. Vart akutt flau over lindex-BHen eg hadde på meg og gjøymte den under t-skjorta. Hekta på meg det nye eksemplaret, og eg hadde ikkje før fått stroppene på plass, før forhenget vart dratt til side, og 1 stk ekspeditør, 2 stk tanteungar, 1 stk lattermild søster, samt eit ukjent antal stk tilfeldig forbipasserande studerte meg! Og før eg igjen rakk å tenke "Dette er ikkje meg!", var hendene til ekspeditøren laaangt innanfor intimsfæra mi. Her var det ikkje snakk om forspill, altså! Med eit grepa tak, konstanterte ho at 70 nok var bedre enn 75, og vips sto ho klar med eit nytt eksemplar, denne gang av typen overdimensjonerte blonder. Eg høyrte eg gispa etter luft, men turte fortsatt ikkje sei ein pip, så eg tok berre imot. Heilt matt. Fekk dratt for forhenget igjen, og i brennevinsfart bytta. Klok av skade.
- Sjå der, ja! Den satt.
Eg pusta letta ut, uendeleg takknemmelig for at eg slapp billigare unna denne gangen. Men kva betydde egentlig dette, tenkte eg? Eg må jo kjøpe blonde-spetakkelet no! Ho har sett meg topplaus, brutalt befølt meg og antasta meg mentalt! På eit merkelig vis, kjenner eg meg sterkt forplikta til å kjøpe denne BH`en...Er det sånn Stockholm-syndromet føles som? At ein får sympati med sin overgripar??

- Jaa...eg tek han eg..
- Flott. 641 kr.

Med ein absurd ute-av-meg-sjølv-følelse, drog eg kortet, akkompagnert av søstra mi sin fliring i bakgrunnen. Og tidenes dyraste BH låg i posen, pakka inn som om den skulle vert knuselig.

Eg gjentek: Brutal læringsøkt...

Hit, men ikkje lenger!

2010-07-14T09:23:00.000-07:00

Eg er ei enkel bygdejente. Vokst opp på fiskegrateng og hushaldningssaft. Å kalle meg urban, vil vere dagens overdriving. Og det samme vil eg anta gjeld for denne dama i raud grilldress. Så når sjansen baud seg til å møte ho i levande live, så møtte eg sjølvsagt opp. Eg hadde endatil fantasert om å slå av ein prat med ho, iallefall seie hei. Men nei. Det er noko med kjendisar, altså. Eg nektar plent å tru dei er av kjøtt og blod, laga av det samme som meg! Så at eg i det heile tatt turte å gå så nærme som dette, var ei bragd!

No er strengt tatt Linda Eide kun ein journalist frå Voss. Men ho er også forfattaren bak kult-boka Då gamlemor baka seg ihjel, programleiar i det faabelaktige programmet Norsk Attraksjon og ho fekk den prestisjetunge hedersbemerkinga Årets Homo i 2008. Da blir ho i mine auger ein krysning av Madonna, Paulo Coelho og Kim Friele. Så det er klart det vart for drøyt å slå av ein prat! Men håddu kor eg smilte i bakgrunnen!

Om 14 dagar skal eg tilbringe ei lita veke, på eit kloster, saman med His Holiness Sri Sri Ravi Shankar, som tre gangar er nominert til Nobels Fredspris - du kan berre tenke deg kor breitt eg skal glise da! :-) Men eg skal ikkje seie ein pip..

Det fins mange vegar til Rom!

2010-07-12T06:24:00.000-07:00

Eit strålande ordtak, som minner meg på at det er mange løysningar på ein utfordring, og at ein kjem fram likevel, sjølv om ein tek nokon omvegar!

Etter at eg dei siste åra har tilbringt dei fleste feriar i rimelig enkle omgjevnadar (les: i telt, på altfor tynne liggeunderlag og med altfor mykje natur i umiddelbar nærhet), så åpna det seg i år nye muligheitar. Den store fordelen med å vere ny-skilt er nemlig at livet no kan levast på heilt eigne premissar: O`lala!
Og når eg da fekk snusen i at det skulle vere eit kurs, i meditasjon, med sjølvaste His Holiness Sri Sri Ravi Shankar, på eit kloster frå 1600-talet, i Frankrike, så var det ingen tvil! For kor ofte får ei ikkje-religiøs lesbe sjansen til å bu ei veke på eit kloster?? Kor ofte får ein sjansen til å oppsøke eit fullstendig fremmed miljø, der ein kan få vere fluge på veggen og berre observere? Får sjansen til å sjå korleis andre har funne sin veg til Rom - og får sjå korleis andre velgjer å leve livet sitt? Det er da ein faaabelaktig mulighet!
Og korleis det går, skal eg behørig fortelle deg om etterpå ;-)

Iallefall; eg meldte meg på. Etterpå begynte eg å tenke på korleis eg i alle dagar skal komme meg fram til dette klosteret? I tide. Aleine. Utan å kunne ein pøkk fransk. Fly til Paris, Geneve eller Lyon? Kva tog kan eg komme meg fram til Besancon, Pontarlier eller Belfort Montpeliard med? Og da videre med ein buss, kanskje? Inn i Val de Consolation, som er den gedigne skogen dette klosteret ligg i. Det kom ikkje som ei bombe at den franske heimesida for lokal-bussar i Sør-Frankrike ikkje er oversatt til engelsk..

Eg kjente eg vart i litt dårlig humør. Her kom eg over noko eg ikkje mestra, ei oppgave som syntes umulig...jaja, iallefall ei oppgave som kjentes ensom ut å mestre. Fins det ikkje fleire vegar til Rom?

Og da slo det meg: Jo! Eg kjøyrer jo berre bil! Heilt klart ein omveg. Heilt klart dyrare. Heilt klart meir tungvint. Men enklare på sitt vis! Meir spennande! Får sjå meir! Og ikkje minst; får shoppe meir!

Definitivt alternativ problemløysning. Men det funkar. No blir det snart roadtrip :-)

Det vakre i meg treng det vakre i deg, for å komme fram

2010-07-06T14:06:00.000-07:00

Det er så utrulig fint å leve,
fordi du held meg med selskap i alt strevet!
Du gir meg ein vannvittig glede,
berre ved å vere tilstede!

Du er perfekt akkurat slik du er,
åpen, ærlig, varm og du ser
kva eg vil ha og behøver,
og er der for meg - innen eit kvarter!

Så lar du meg få hjelpe deg,
slik at eg kan følge dine steg,
gjennom glede, kvardag og tunge stunder,
- eg vil gjerne vere med på alt som skjer!

Så rett ryggen din, du er unik!
Evnerik! Fargerik! Kunnskapsrik!
Eg blir styrtrik av å få vere med deg!
På livet mitt setter du eit sjeldent preg.

Samme kva du seier eller nokon gang gjer,
endrar du ikkje i mine auger karakter,
og skam på dei som tenker dårlige tankar,
om mennesker av ditt eksemplar!

Eg tenker på alle som er åpne og gir,
eit smil idet dei går forbi,
eg tenker på akkurat deg,
som er så utrulig flink med meg!

(Spesielt dedikert til mamma & pappa, Joffa mi, Wenche, Kristin E., Kristin Bj,. Reidun, Anna, Sølvi, Hildegunn, Janne Tove, Alice, Torunn, Arne og Nina :-) Men sjølvsagt også til Malene, Ane, Eirik, Øyvind, Sander, Mathias, Christoffer og alle andre deilige små ungdommar & barn. Og forøvrig familie, arbeidskollegaer, naboar, både kjente og ukjente andre vennar, vaskedama og butikkdama, treningsdama og ho som alltid smiler frå butikkreklama - kort sagt; deg)

Spenol er ut!

2010-06-30T08:14:00.000-07:00

Eg las ein plass at det er svært sunt for kropp og sjel å utsette seg for uvante opplevingar.
Gjerne skremmande og skumle opplevingar, der både fysikk og psyke blir utfordra!
For å finne ut kor langt du kan strekke deg - i alle retningar - før du klappar sammen!
Og som ut av det blå - fekk eg min sjanse! Min sjanse til å virkelig teste grensene mine!
Eg fekk ein invitasjon til ei heilt spesiell oppleving, og eg skjønte intuitivt at: "Denne sjansen må du ikkje la gå frå deg, unge Gangsøy!" Så eg heiv meg rundt og vart med.

Og plutselig satt eg der: På eit hudpleiekurs.
Saman med seks andre smellvakre kvinner i sin beste alder!
Eg svetta.
Foran meg låg eit speil, ein paljett - og ei rosa toalettveske.
Eg vart redd.
Så skulle eg fylle ut kortet mitt og svare på intrikate spørsmål om hudtype.
Eg fekk jernteppe.

Og når forelesningen starta, kjente eg at eg var heilt på grensa av kva eg kan tåle, både fysisk og psykisk.
For min erfaring med teori, er at eg pleier å sluke den ganske rått. Så når den vannlilje-vakre læraren spurte oss kva kollagen var, rakk eg opp handa tvert! Følte meg på heimebane, for kollagen er jo eit protein frå bindeveva til pattedyr! Og ysting startar med å få mjølka til å skilje seg, altså koagulere mjølkeproteinet kasein og få danna ein gel som innesluttar fettet! Heilt basis ostekunnskap!
Men eg vart avvfeia med eit: "Nei, det er feil. Kollagen er eit anti-wrinkle-serum."
Hæ??
Og resten av teorien skjønte eg ikkje ein pøkk av! Sjølvtilliten rann vekk, som mjølk i nedoverbakke.
Det einaste eg skjønte, var at eg hadde via altfor lite tid på huda mi, dei siste 31 åra. Eg fekk akutt dårlig samvittighet, for ikkje å ha peela den ofte nok med TimeWise 3-in-1 cleanser, smurt den morgon, kveld og natt med TimeWise age-fighting moisturizer eller tilstrekkeleg beskytta den med TimeWise Day solution Sunscreen SPF25! Eg har heller aldri vist huda mi såpass kjærleik, at eg har smurt den inn med TimeWise Night Solution, ein heilt obligatorisk kvinne-hudkrem til 530 kr for 29 ml.
Den stakkars huda mi har kun fått Spenol, og nærmare mishandling av hud, kan du ikkje komme! Eg turte sjølvsagt ikkje seie det høgt. Eg turte heller ikkje seie at eg ein gang opplevde at huda mi var silkemjuk: Nemleg den gangen eg var på fottur i fjellet i ei veke, uten verken dusjing eller vasking. Teorien min den gang var at den finaste kosmetikken kom innafra! Men eg holdt klokelig kjeft om det i dette forumet..

Men eg overlevde kvelden!
Det er fantastisk fascinerande å møte mennesker som kan absolutt alt, om noko eg kan absolutt ingenting om! Utrulig bra, at me er skrudd saman så forskjellig, at det alltid er nokon som finn interesse i å fordjupe seg i ein nisje! Det alle minste og særaste fagområdet i verda, har minst eit par tilhengarar, som med den største glede og entusiasme, fordjupar seg i det. Også er dei klar til å formidle dette til oss andre uvitande.

Også er det heilt sant at ein kjem styrka ut av alle skremmande og skumle opplevingar. Og at ein tåler meir enn ein skulle tru ;-)

Værsegod, Den Norske Kyrkje!

2010-06-25T07:34:00.000-07:00

Sjølv om eg verken sit på fremste rad eller står på lønningslista til Den Norske Kyrkja, så vil eg gjerne bidra med ei handsrekning - heilt gratis! Eg har nemleg ein perifer bekjent som har eit nært forhold til sin Gud, og ho ynskjer å få ei velsigning, før ho inngår ekteskap med den nye kona si. Biskopen seier nei til dette, og begrunner det med at det ikkje fins ein liturgi tilpassa denne anledninga. Dette kjem ikkje som ei bombe på meg. Det meste eg har høyrt i Kyrkja, er klipt og limt frå den 2000-år gamle boka. Kreativitet og nytenking står heller ikkje som kriterium i utlysningstekstane til biskop-stillingane. Difor skal eg herved, med den største glede, bidra til å løyse dette mikroskopiske problemet, slik at Anne-Mari & Gøril får forbønna si:

Forslag til liturgi for homofile tilfeller av djup kjærleik i kyrkja -->

Kjære brudepar!
Så fantastisk flott at dokke har komt hit i dag, for å bli via til ektepar!
Sjølv om det er fullstendig unødvendig, vil eg gjerne minne dokke på at det er ei stor og viktig hending når to mennesker velgjer å leve saman i eit ekteskap. I dag lovar dokke kvarandre støtte og samhold i alle livets forhold, både i medgang og motgang. Og dokke lovar kvarandre kjærlighet og truskap. Dette er det vanskeligaste løfte dokke kan gje eit menneske! Det krev enorm raushet og respekt, og det krev ein oppriktig vilje til å strekke seg veldig langt for å vere den støtta dokke treng i kvarandre. Ved å inngå eit ekteskap, blir dokke ein enhet - men dokke er fortsatt to sjølvstendige og likestilte mennesker. Og det er ingen verdens motsetning mellom djup og varm kjærlighet på den eine sida, og frihet og sjølvstendighet på den andre sida. Å elske, betyr å syne respekt for kvarandre! Skulle dokke nokon gang komme i den situasjonen at dokke ikkje lenger kan gje kvarandre dette, så har dokke mi fulle velsigning til å velgje ein anna veg. Men i dag står dokke her å lover å elske og ære kvarandre til døden skiller dere ad - og det er eit forbanna godt utgangspunkt! Meir kan ingen kreve.

Så da spør eg deg, brud 1:
Vil du ha brud 2, som står ved di side, til di ektefelle?
(Antek at svaret er ja)
Så spør eg deg, brud 2, vil du ha brud 1 som står ved di side til di ektefelle?
(Antek nok ein gang at svaret er ja)
(Set gjerne inn dei autentiske namna istadenfor brud 1 & 2, for ein meir personlig touch!)

Strålande! Da er me enige! Og eg erklærar dokke herved for ekte ektefolk! Klin til!

Eg håpar ikkje Den Norske Kyrkje no kjenner seg støtt av at den unnskyldningen dei har brukt dei siste 3-4 åra, herved var løyst på ein snau time...

Tenk om verden ikkje er sånn som du trur? 3.akt er tilført!

2010-06-18T14:18:00.000-07:00

(Schenehenvisning: Å misforstå ein situasjon kan av og til få dramatiske følgjer. Men tenk om, me arme mennesker, går rundt her på jorda og misforstår heile situasjonen me er i?? Heile konseptet med å leve? Eg påstår faktisk at me har gjort det! Og i denne følgjetongen skal eg prøve å overbevise deg også! ;-)

Første akt: Meininga med livet er å vere ein tulling!

På ei lita sofa-sky, sit den vetle engelen Ariel å slappar av. Svevar over fine åsar og fjellknausar, små vatn og grøne bjørker. Nyter livet og underholdningen av menneska under. Fniser og ler, og lurer på kvifor i alle dagar dei tenkjer så mykje? Anstrenger seg så mykje? Det er nett som dei trur livet er på alvor?

Vel, Ariel skjønar vel kvifor. Han tenkte mykje når han var der sjølv. Det er som med oppgaver du aldri har gjort før; alt er vanskeleg første gangen. Sånn sett er det litt dumt at ein berre er på jorda ein gang.
- Eg skulle vel kanskje hjelpt dei litt, eg som har litt dødserfaring?
Ariel klør seg litt bak eine øyret, og grublar på korleis det skal gå til. Kommunikasjon via ei sky er hakket vanskeleg. Kanskje kan han trekke i nokon av trådane? Heile jorda er eit stort edderkoppnett, med usynlige sterke trådar, som spinner seg overalt. Det skulle vel la seg gjere å kommunisere litt via dei? Prøve å gje nokon tegn?

På ein gruslagt landeveg, ser han ei jente komme gåande. Hendene i lomma, det går ikkje fort. Litt duk-nakka. Tunge skuldrar. Ein typisk grublar! Er det livets harde realitetar som tynger? Ariel nappar hardt i nærmaste tråd, og jenta slår kollbøtte og går rett i bakken. Men som om bakken var ei gloheit plate, sprett ho oppatt i ein fei og ser seg fort ikring. Børstar så vidt litt grus av knea, og sett opp farten. Haltar svakt synleg - heilt tydeleg litt vondt, men latar som ingenting.

Ariel slår seg på låret og tek seg ein høg ein.
Hahahahahaha! Hikstar etter luft og må ta ein høg ein til. Hahahahahaha!

Menneska tek seg sjølv så alvorlig! Heile livet går mange rundt og er redde for å dumme seg ut. Unngår alle situasjonar der ein kan gå i baret, og bygger sånn redselen større og større. Og begrensar sin eigen frihet. I det øyeblikket du kan dumme deg ut og avslutte med ein høg ein - da har du all frihet! Ariel kjem på det sanskritet ordtaket: "My original home is heaven. I come here to rest." Så livet på jorda er berre ein leik. Det er inga djupare meining, det er ingen hemmelig hensikt. Du skal feire livet, feire at du får spele spelet fritt - feire at du får leve. Det er ingenting du kan gjere på jorda som vil få konsekvensar for deg etterpå. Nett som Ariel, sit Gud også å ser på menneska, og leitar etter dei som underheld han. Dei som tørr å leike seg. Det var jo difor han ga menneska friheten! Til bøvels med alle svovelpredikantar, som begrensar menneska sin frihet med heimesnikra reglar for kva ein bør gjere og kva ein ikkje bør gjere. Berre bambus. Når Gud har gitt deg så mykje frihet, så seier han med det: "Gjer det du vil! Spel spelet, nyt livet. Tenk på livet som ein drøm!". Alt som har skjedd i livet ditt, fram til dette øyeblikket, er berre ein drøm. Du har ledd, du har grene, du har kjefta på nokon, du har blitt kjefta på, du har dunka hovudet i veggen, du har kanskje til og med dunka nokon andre sitt hovud i veggen. Alt er berre underholdning for Gud. Han ser på og ler. Spel spelet vidare, seier han. Drøm vidare.

Ein tulling er ein som er avslappa, fri og glad. Dei galne har det godt. Grublar ikkje over kva han kan tjene på å gjere det sånn eller sånn. Tullingen går rundt å observerar kva som skjer rundt han, og spelar med. Det er kjempegøy. Vær ein tulling!

Postludium første akt: Høyrtes snålt ut? Men tenk, berre heilt hypotetisk, om det faktisk ikkje er på jorda meininga med livet ligge? Livet, sånn me kjenner det, er bygd opp dønn alvorlig! Ungdommane er knekt i seriøsitet gjennom ein teoritiung og eviglang skulegang! Skal du forsørge kone & barn, og gje dei ein anstendig heim (og ikkje minst tilfredstille samfunnets krav til ein viss anstendig fasade), må du jobbe rompa av deg. Tenk om me har misforstått!! Tenk om me er satt på jorda berre for å leike oss, hygge oss, feire kvar dag at me har fått minst sju sansar og kan gå oppreist og kan leve og elske? Om sjølve meininga, kjem etter livet. Og tenk om Gud heller ikkje er dønn seriøs! Og ikkje dømmande i det heile tatt! Tenk om han er drit lei av alle bøkene som er skreve om han, og berre har lyst å sitte på ei sky å sjå reality! Morsom, underholdande reality! Han har jo for pokker gitt oss frihet til å gjere alt mulig! Er det ikkje ei meining med det?? Viss dette stemmer...og det antek eg faktisk at det gjer...da er det galningane som har skjønt det. Og personlig frydar dette meg stort. Da kan eg løsne på snippen, puste fritt og drite i om eg ikkje tek dei rette beslutningane til ei kvar tid.

Andre akt: Grunnkurs i feiring av livet.

Dei lange, lyse sommarnettene er nydelige, sett fra himmelen. Lufta er klar og det er god sikt for Ariel og vennene hans. Og frå dei mjuke sofa-skyene, ser dei på menneska som kanskje meinar dei feirar livet på bryggedansane kringom. Men litt oppgitt over feiringen kan den himmelske hærskare fort bli.
- Hahaha, kva trådar har du nappa i no, Ariel?? Du har fått ho bloggdama til å oppfordre sambygdingane sine til å feire livet - og her ser du resultet! Men eg seier ikkje nei takk til litt flatfyll-underholdning ein laurdagskveld! seier Gud og skogger-ler.
- Hmm, på tide med eit føredrag om kva eg meinar med feiring, sukker Ariel.
- La gå...Når du er glad, bidreg du til miljøet rundt deg, samfunnet, ja, endatil verda rundt deg! Din glede, saman med din servicegrad, gjer din glede enda større..
- Den der må du jobbe meir med, Ariel. Høyres ut som eit halvkveda valgspråk for KrF, humrar Vår Herre.
- Akkurat der har eg ei høne å plukke med deg, unge lovande Gud! Du har skapt ein verden som er komplett uforståelig! Ikkje eit einaste levande menneske skjønar korleis verda er blitt til. Ingen forstår korleis alt heng saman. Absolutt alle lever i ein kropp, som er skapt så genial at kvar einaste liten mikroorganisme har ein heilt spesifikk betydning og virkning. Fysikk og psyke heng saman på den mest forunderlige måten! Kvart einaste menneske bur i ein kropp, som dei ikkje forstår ein pøkk av! Tenk det! Forstår du egentlig kor makteslaust det føles å handtere eit maskineri 24 timar i døgnet, 7 dagar i veka, 365 dagar i året, i gjennomsnitteleg 80 år - som du egentlig ikkje anar korleis fungerar???
- Ja, det kan eg forstå. Men eg forstår ikkje kva høne du skal plukke..
- Jo, det skal eg fortelle deg. For tatt i betraktning at alt er så uforståeleg, så er det rett og slett forbanna irriterande at du har skapt heile kunsten å leve så enkel - at den alltid blir banal! Eg kan ikkje rettlede menneska, fordi det eg har å sei - er så enkelt at alle syns eg snakkar platt. Det fins ikkje ein einaste livsvisdom som er komplisert! Kunsten å leve er frykteleg enkel: Du skal vere mot andre, som du vil at andre skal vere mot deg. Du skal akspetere alle personar og situasjonar akkurat sånn som dei er. Du skal gje 100% heile tida. Du skal vere tilstede her og no. Du skal ikkje sjå intensjonar i andre menneskers feil. Og når eg seier du skal feire livet, så meiner eg at kvart menneske skal stå opp om morgonen og bruke resten av dagen på å spre så mykje glede som overhode mulig! På den måten, kan eitkvart menneske faktisk forandre verden til ein bedre plass! Og kjem det eit problem eller oppstår det ei krise, så skal du vere endelaus takksam! For den utfordringen du får da, gjer at du utviklar nye evner, nye egenskapar og nye talent. Viss livet ditt hadde vert heilt problemfritt; kor b-o-r-i-n-g hadde det ikkje vert da???

- Det er ein heilt riktig observasjon, Ariel. Men kan du forstå kor forbanna eg blir av og til? Her har eg gjort eit Guds underverk, eg har bedreve kvantefysikk og rakettforskning på umenneskeleg høgt nivå, og gjort alt grovarbeidet mutters putters aleine! Skapt alt og alle - og som ein bonus, gjorde eg sjølve livet kjempeenkelt! Likevel går halve verda rundt å klagar og syt! Dei seier livet er så vanskeleg! Dei får utfordringar og kriser av og til, og kan ikkje fatte og begripe korleis dei skal komme seg gjennom det! Tenk viss eg skulle sagt det samme, då eg fekk den ravgalne idèen å lage jorda, menneska og alt tilbehøret!
Men kinesarane har skjønt akkurat det der, og difor har dei berre eit ord for krise og mulighet. Når dei seier krise, så betyr det også mulighet - og i det ligg det ein psykologisk genistrek! Det er ikkje mulig å sei krise, utan å samtidig sei mulighet.
Men du som har levd eit mennesklig liv, Ariel; Korleis har det seg at nokon mennesker trives med å vere negative og ulykkelige?

- Eg trur nokon blir knytta til sorga si. Knytta til mistrivselen sin. Det negative blir trygt. Det kan ligge ei erfaring igjen fra barndommen, for når du som barn er trist, lei eller sur - så får du litt ekstra oppmerksomhet. Og oppmerksomhet smakar nydelig - nokon tek varmt imot den, uansett kva måte dei tilrøver seg den. Og viss ein alltid er negativ og kritiserar andre, så kan det føles som om ein hever seg sjølv eit par hakk opp. Sjølvsagt ein illusjon, men det ligg ein viss ansvarsfraskrivelse i å vere negativ: Viss det ikkje hadde vert for at det regna i dag, så hadde eg vert lykkelig! Viss det ikkje hadde vert for han idioten av ein kollega, så hadde eg trivdes på jobb! Viss det ikkje hadde vert for at dette golvet er så forbanna skeivt, så hadde den ballen gått i mål! Viss det ikkje hadde vert for at alle andre er så teite, så hadde eg hatt det bra!

Men...på tide å ta ansvar sjølv da, ikkje sant?

Postludium andre akt:
Mulig verden er eit mysterium, men det er ein misforståelse at det å leve er vanskeleg. Kunsten å leve er veldig enkel! Stå opp om morgonen, og spre så mykje glede som du klarar. That`s it! Som regel kan du gje mykje, andre dagar har du nok med deg sjølv. Men det er heilt ok. Ikkje plei mistrivselen eller negativiteten - oppmerksomhet tjent på andre måtar, smakar bedre. Sorga og gleda kjem som dagen og natta. Du treng ikkje vente på den. Den kjem heilt av seg sjølv. Og for å nyte gleda, så treng du sorga. Motstridande følelsar, komplimenterar kvarandre. Du kan forandre verden - heilt aleine. Og du er ansvarlig for di eiga lukke - ingen andre. Og du? Viss du tenker på å bli ein stor forfattar, så må du skrive om noko anna enn sånt snusfornuftig pølsevev som dette...

Tredje akt: Nytt sekund - nye muligheter

Ariel lente seg godt tilbake i sky-sofaen sin, kjente sola varma godt og funderte på livet før døden. Det der med motsetningane som komplimenterar kvarandre, hadde alltid fascinert Ariel. For det er ein veldig snedig detalj i skaparverket, at verden er full i motsetningar; vinter mot sommar, rik mot fattig, botnlaus sorg og euforisk glede, det vakre mot det stygge, den snille mot den onde, den vetle sonen og den sterke pappaen, den trassige tenåringsdattera og den snille mammaen, kjedelege jobbar og interessanne jobbar, positivitet mot negativitet, gourmetmiddag mot havregraut, grådighet og generøsitet, kjærlighet og hat, vilje og uvilje, frihet og fangenskap --> kunne jo holdt på ein heil dag. Og det snedige er at opplevelsen av den eine motsetningen, blir enten sterkare eller svakare, når ein opplever den andre motsetningen; Det er ikkje godt å ha det godt heile tida. Ikkje kjekt å alltid vere rik. Et du gourmetmiddag kvar dag, blir du smellfeit!

Idet skya bevegde seg over Hovdebygda, fekk han auge på jenta han var støttekontakt for. Det bleike menneske i solstolen sin; Ho hadde vel ikkje smurt seg med solkrem i dag heller, tippa han, mens han tok ein solstråle og sendte den rett i fleisen på ho. Hmm...blinka det i ei tåre der?
Ariel lente seg tilbake igjen og tenkte at
- Jaja, da er vel nokon følelsar iferd med å komplimentere ho igjen. Litt sorg gjer berre godt.

Men Ariel fann ikkje heilt roen. Så han hoppa ned fra skya si og satte seg på skuldra til jenta. Observerte ei ny tåre som trilla nedover kinnet, og ville vente litt med å gje seg til kjenne. Tre gutar sykla forbi på vegen nedanfor og hoia og lo. Naboen grilla flintsteik og tre spurvar satt i ei bjørk. Alle kosa seg i sola og det var sikkert over tjue grader. Kvifor er nokon lei seg på ein slik flott dag? Korleis skal ein møte nokon som er lei seg? Det er lett å bli utrygg, ikkje vite kva ein skal seie eller gjer - men svaret på det er også forfriskande enkelt! Sei; No veit eg ikkje heilt kva eg skal sei..veit ikkje heilt kva eg kan gjer for deg.
Den som har ein så god venn at ein møter den setningen, kan ikkje gjere anna enn å bli glad for omtanken.
Ariel prøver;

- Du har opplevd det gode?
- Ja. Sånne fine dagar er veldig god familietid. Lettkledde damer, barn som ler, grilling og bading, varme over alt.
- Og no er familien din bortevekk?
- Mm. Og eg savnar barnet. Det er ein heilt eigen livsglede i eit barn. Alle som har vorte foreldre, seier det er det største i verden. Meininga med livet er å skape barn, blir det sagt - gje dei trygghet, kjærlighet, omsorg og støtte. Forme dei til sjølvstendige, livsglade mennesker, gje dei mestringsopplevelsar, sjølvtillit og trygghet nok, til å gå ut i verda og vere strålande vakre mennesker. Vere til glede for seg sjølv og andre. Dette blir livsverket for gode foreldre.

- Sant det. Men no har du kjent på den sorga. Og du blir ikkje gravid av sorg. Kva kan du gjere no?
- Fortsette å furte eller å akseptere at situasjonen er sånn den er?
- Skal me gå for aksept?
- Mmm. Det er vel strengt tatt ikkje noko anna alternativ.

- Nei. Du kan enten tenke deg glad - eller du kan tenke deg lei deg. Valget er ditt i alle situasjonar du kjem opp i.
- Ikkje like enkelt alltid. Eg syns ofte valget står imellom å gjere det som er fornuftig eller å gjere det som eg har lyst til. Og da opplever eg ofte at når eg er i situasjonen, så endar beslutningen med å vere følelses-styrt. Men når eg tenker på hendinga i ettertid, så er det fornuften som er sterkast. Altså er følelsane sterkast først og fornufta sterkast i ettertid. Og det genererar anger eller dårlig samvittighet.
- Det er fordi du ikkje er ein robot. Du er ikkje forhåndsprogrammert til å opptre kun fornuftig. Og takk Gud for det...du ville blitt dønn kjedelig reality for himmelens hærskare som sit å ser på! Og anger - kjære medmenneske - anger er ein tidstjuv! Det har rett og slett ingenting for seg. Du kan ikkje endre på det som har skjedd. Eg veit at du for tre månadar sidan mista kone, barn, hus, giftering, bil, framtidsplanar - og alt som du trudde var livet ditt. Men det er ingen grunn til at du skal miste meir enn det der! Treng ikkje miste humøret, sjølvtilliten, styrken og gleden. Har du hatt ein dårlig formiddag, er det ingen grunn til at ettermiddagen ska bli dårlig. Bestem deg for å vere lykkelig fra no! Eller viss det ikkje gjekk - ver lykkelig fra no! Eller NO! Du får faktisk ein ny sjanse kvart sekund. Eg har lyst å bytte ut ordtaket: "Ny dag, nye muligheter" med "Nytt sekund, nye muligheter!".
- Hehehe, ja den vinklingen er meir effektiv! Og dagens kvinner forventar effektivitet :-) Eg kjenner meg bedre allerede. Takk for praten, kjære skytsengel.
- Godt. Tørk tårene no, så kan eg med god samvittighet fly opp igjen til skya mi.

Postludium tredje akt: Det er ein misforståelse at du må vente heilt til neste dag, for å få nye muligheiter ;-)

Den store syretesten

2010-06-15T15:13:00.000-07:00

Brent barn lukter svidd.
Det kan av og til vere vanskeleg å stole på folk. Nokon er det vanskeleg å stole på, fordi dei har svikta tidlegare. Andre er det vanskeleg å stole på, fordi dei seier noko med ord, men viser noko anna med handlingar. Atter andre igjen, har eg problem med å stole på fordi dei innehar eit tvilsamt yrke.

Og min kjære far har sendt meg ut i verda med eit par særdeles gode råd, og dei er som følgjer:
1) Det er for seint å begynne å spare, når det ikkje er meir pengar igjen.
2) Gå aldri forbi ei tomflaske
3) Stol aldri på ein bilselgar

Læresetning nr 1 er godt inn-doktrinert, læresetning 2 er meir så som så. Men læresetning nr 3 har eg hatt langt framme i hjernebarken dei siste vekene, ettersom eg trengte ein ny bil. Og eg har vert konsekvent kritisk til alt denne bilselgaren har sagt til meg, frå første samtale - eg har trekt ifra halvparten og ikkje trudd på resten. Eg har vert nebbete og spelt kostbar, eg har åpent betvilt hans ord og i klartekst sagt at eg ikkje stolar på han. Djupt inni magen har eg planta ein følelse av at "Han karen der, veit eg neimen santen ikkje om har reint mjøl i posen!" Og eg har dagleg vatna den følelsen med negative tankar som er ei ekte dramaqueen verdig.

Men så kom punktet der eg kjente at dette var ein ubehageleg sirkel. Så i den store syretesten valgte eg å tenke: "Javel, unge Gangsøy. Du kan velgje mellom å stole på han eller å stole på at du ikkje stoler på han. Det siste alternativet gir deg denne dårlige magefølelsen. Det første alternativet gir deg eit boblande lite kick av naivitet og god tru på menneske. Det kan hende det endar med at eg blir lurt - men enn så lengje kjennes det bedre."

I morgo, kjære venner, får eg det endelege svaret. Om han oppfyller sine siste lovnadar i morgo, så kan eg stryke læresetning 3. Om han ikkje gjer det, har eg eit problem. Uansett var det riktig å gi han ein sjanse. Håper eg. Følg med på den spennande avslutningen ;-)

Undervurdert

2010-06-07T10:13:00.000-07:00

Det er så mykje som er undervurdert.
For ikkje å sei; Det er så mangen som er undervurdert!

Men i dag skal eg slå eit slag for Mr. Nikotin.
Eg trur nok dei fleste du har dagleg bekjentskap med, veit å sette rikelig pris på deg - der du stundom går opp i røyk og gir sjela kvile. Men du har vert utsatt for massiv mobbing! Frå høgaste hold! Og det i eit land der me likar å skryte av nulltoleranse for mobbing. Det er intet mindre enn ironisk. Du fortjenar oppreisning!

Eg må innrømme at eg har vert ein mobbar sjølv. Eg har vert forutinntatt, hatt fordommar og uttalt meg om ting eg ikkje har greie på. Eg har endatil nekta/prøvd å nekte vennane mine å ha kontakt med deg! Ei ufin heksejakt.. I dag er eg glad for at eg sjeldan har lukkast, og at vennane mine har vist ei sterk ryggrad og stolt på seg sjølv, snarare enn å ta mine ord for god fisk. I 31 år har eg puff`a, både til deg og dei som er avhengig av deg. Men når eg no har lært deg å kjenne - så har eg utvikla følelsar for deg. Blitt glad i deg. Respekterar deg for den du er.
Klart du har dine svake sider, men kven av oss har ikkje det?? Som dei fleste andre, prøver du å kompensere dei svake sidene med dei sterke sidene, etter beste evne! Noko meir kan me ikkje kreve.

Det eg set mest pris på med min nye venn, er at du har evna til å berolige og gje av deg sjølv - og eg slappar av i selskapet ditt. Rekk opp handa dei som ikkje likar å omgje seg med sånne staute vesen!
Det er trygt og godt, og du er der for meg heile tida. Til ein relativt dyr pris, riktignok - men det skulle da også berre mangle! Dei færraste stiller opp for meg, dag og natt, gratis.

Så herved driter eg i mobbarane og deira firkanta lover som forbyr reklamering; Kjære Snusen min - pjuskelusken - takk for alt du har vert for meg! Eg er deg endelaus takksam, og beklagar at samfunnet har stempla deg som helsefarleg. Eg beklagar også at samfunnet stadig prøver å gjøyme deg vekk og skjule din eksistens, og kan berre i min villaste fantasi tenkje meg kor belastande det må vere for deg! Frå no av skal eg love å stå ved di side, og snakke varmt om deg til så mange som muleg - slik at fleire får anledning til å stifte bekjentskap med deg! Stol på at du har ein eigenverdi, og at du er like mykje verdt som alle oss andre! SMASK!

Vis deg fram

2010-06-02T11:36:00.000-07:00

Det må vere av dei største mysterium; kvifor tenkjer ikkje alle likt?
Me har det samme instrumentet alle saman, men spelar så forskjellig.
Eg og du kan sjå dei same tinga, men oppfatte dei heilt ulikt.
Det er ofte til enorm glede – ofte til astronomisk frustrasjon.
Og av og til..til stor sorg.

Men kanskje er det verst når me ikkje ser det i det heile tatt.
Når eg ikkje ser at du tenkjer anleis enn meg.
Når du ikkje viser meg det.
Når du ikkje viser det til nokon.

På den finaste sommardagen så langt i år, sat ein gut på ein fjellnut.
Eg kjente deg ikkje, men høyrer du var ein flott gut.
Du såg på alle oss der nede. Opptekne med vårt. Ante ikkje uråd.
4-500 meter ifra.
Du må ha sett den blå himmelen. Den spirande lyngen. Dei grøne bjørkene.
Når eg ser det, tenkjer eg at naturen våknar til liv. Og blir glad.
Men du hadde ikkje tru på lysare tider?

Eg skulle så gjerne visst det.
Det er så mange som gjerne skulle visst det.
Me hadde snudd oss mot deg, alle saman, gått i samla tropp opp til deg.
Satt oss ned rundt deg. Klemt deg. Snakka med deg.
Og gått saman med deg heim att.
Om me berre hadde visst kva som var i ferd med å skje!

Men når sola sto høgst på himmelen, var det så mørkt for deg.
Du ville berre finne fred; Kjære, snille, unge, ukjente venn!
Så mange ville hjelpe deg. Fikk dei sjansen?

Alle vil bli sett.
Vær snill å vis deg fram.

Ein del pisspreik og litt alvor på slutten! Eller var det omvendt?

2010-05-26T12:54:00.000-07:00

Ein skal ikkje gå rundt å glede seg til i morgo.
Eg skal ikkje tru at lukka er å bli gift eller få mitt første barn. Eg skal ikkje tru at når eg berre får ein ny bil, da blir alt så bra. Eller når eg endeleg kjem meg på ferie, da skal eg kose meg! Eller at livet hadde vert heilt perfekt om eg hadde vert der og der, sammen med ho eller han. For det beste tidspunktet å vere lukkeleg på, er jo akkurat no! Viss ikkje no - når da? Livet er jo fullt av utfordringar, og det beste er berre å vedta at livet er strålande akkurat no!

Lenge trudde eg at det gode liv var rett rundt hjørnet. Berre det arbeidet vart ferdig, berre den rekningen var betalt, berre den utfordringen var takla - så skulle alt bli bra. Men livet er jo her og no. Nyt kvart øyeblikk på vegen! Ikkje sett lukka på vent til du har tatt av 5 kg eller betalt ned huset. Eller til fredag kveld eller søndag morgon. Eller på sommar, høst, vinter eller vår. Lukka er langs vegen. Ta ein ting av gangen, og helst det viktigaste først. Lev og la leve.

Drit i å etterleve dei som har gjort stor suksess. Applausen deira dør ut. Tenk heller på dei menneske som har hjelpt deg på vegen, dei som har fått deg til å føle deg spesiell, dei som løfta deg opp når du var nede og dei som du helst vil bruke tid saman med. Og vær der for dei på same måte.

Alt dette er pedagogisk riktig og politisk korrekt. Jækli fornuftig og tvers igjennom bambus!

For eg VEIT at eg ikkje blir lykkelig overhode, før det forbanna grand prix-mølet er overstått og media-Norge kan konsentrere seg om noko anna enn engelsk-uttalen til den strigla fløtepusen og det avsindige glamour-spetakkelet på Telenor Arena! Når berre det er unnagjort; DA skal livet mitt begynne!!

Gud må vere ei kvinne

2010-05-23T14:39:00.000-07:00

Eg er ikkje religiøs.
Det fins nok ei makt der oppe, men eg orkar ikkje forholde meg til den, før eg er der oppe sjølv.
Da skal eg neie fint og gje vedkommande eit fast handtrykk.
Takke for innsatsen han/ho har gjort for verda.
Men eg er mest interessert i det som skjer her nede.
Og eg har merka meg ein liten detalj;

Menn får ofte ein gudestatus.
Eg syns generelt at menn får ufortjent lett skryt.

Sjå:

- Grilling er ofte menn sin arena. Kona står på kjøkkenet, gjer alt forarbeidet, marinerar, kuttar opp, lagar salat, danderar alt på fat, finn fram pølseklype og grillutstyr - og leverar dette ut til mannen, som står klar foran den overdimensjonerte gassgrillen. Så legg han det på, drikk litt øl, snakkar litt høgt, svir halvparten, legg det på eit fat og setter det midt på bordet. Gjestane seier "Gud, kor flink du har vert å grille!! Dette var kjempegodt!" Kona høyrer ikkje ein knyst.

- Julemiddagen får ofte mannen æra for. Han tek saga si og kuttar opp pinnekjøttet. Så vatnar han det ut og spikkar nokon bjørkepinnar. Legg alt i panna, fyller på med vatn. Kona ordnar resten. Men rundt middagsbordet - årets beste middag: "Gud, kor godt dette pinnekjøttet var, Kåre! Mørt og deilig! Så flink du har vert!". Ufortjent skryt, spør du meg. Pinnekjøttmiddagen er den enklaste av alle middagar. Det skal koke i x-antal timar. Jobben består i å fylle på vatn. Ingenting kan gå gale.

- Ein edderkopp kjem gåande. Mannen tek ein slippers og slår til. "Guuud, du redda livet mitt!!!" seier damene i nærheten.

- Ein mann skal ikkje gjere mykje husarbeid, før han blir karakterisert som Verdens Beste. Legg han saman nokon håndkler (skeivt..), dreg ei kjøkkenfille over bordet eller tømmer oppvaskmaskina, så står damene med stjerner i blikket og tenkjer "Han er heilt perfekt!! Det er ikkje mange menn som er sååå huslige!"

- Eg overhøyrte ein gang ei kvinne seie: "Uten Trygve hadde eg aldri klart å skifte dekk på bilen!". Ærlig talt. Det er fire skruar av, ta av dekket, sett på nytt, skru inn igjen fire skruar.

- Men størst gudestatus får nok ein handy mann. Ein som kan snikre! Damene fell som fluger, veninnene blir djupt imponerte og svigermødre dånar i begeistring: Viss han kan måle opp ein pinne, sage den av og slå inn ein spikar. Ikkje akkurat rakettforskning. Ikkje kvantefysikk.

Eg skriv ikkje dette fordi eg er misunnelig. Skriv ikkje dette fordi eg har noko imot menn. Og eg unner menn gjerne litt skryt.

Eg skriv dette fordi eg har snikra litt i dag. Og eg har trudd det var veldig vanskelig. Uoverkommelig. Eg trudde det måtte ein mann til. Men det er jo latterlig enkelt! Det handlar om å tenke litt, sage litt og banke litt. Vips! Ferdig. Og da forstår eg at lista for å gje ein mann skryt, er spikra litt for langt nede. La den gjerne vere der - men da må me begynne å gje kvinnene enda meir skryt:

Så kjære, vakre kvinne: Du gjer 99% av jobben med å føde nye mennesker, du lar det nye menneske henge i puppen din døgnet rundt i eit drøyt år, du organiserar heimen, du masseproduserar skuffekaker, du dekker alle primærbehov, ofte inkludert å smøre matpakke til mannen din, kjøpe kle til heile familien og pakke sydenkofferten til alle, du lagar stort sett alle kvardagsmiddagane, du gjer det meste av husarbeidet, du har kontroll på når Per skal til tannlege og Pål på barnebursdag, du kjøper alle julegåvene, du skriv handleliste, tek vare på tante Magda, plantar altankassene, lider deg igjennom science fiction-filmane mannen din leiger for den romantiske kvelden, stryker skjortene og vatnar blomstrane: Du er rett og slett heilt fantastisk! Eg forstår ikkje kvifor ikkje alle elskar kvinnene!

Skal det vere eit lite eventyr?

2010-05-18T13:46:00.000-07:00

Det var ein gang ein liten tass. Ein berrføtt liten knott av ein tusseluss. Han heiter Gnirul, og kvar dag pleier han å tusle seg ein tur over åsane. Naturen der er så strålande vakker, syns han – og landskapet så mjukt, at han føler han nesten ikkje er nedi med dei små fotane sine. Nett som han svever. Og han likar livet akkurat sånn – mjukt, fredfylt, vakkert - og fullt i liv!

Ofte treff han dei store menneska, som med størrelse 38, 39 og kanskje til og med 40, trampar sin veg gjennom skogen – i den tru at dei er aleine. Men her er det jo liv overalt! Trea lever i beste velgåande og strekker seg i alle retningar, og utanpå dei har millionar av små kryp sitt daglige virke. Kvitveisen spretter opp og foldar seg ut, og alle forstår vel at ein slik blendande skjønnhet må det vere liv i! For ikkje å snakke om blåbæra, som kvar og ein er ein liten smakseksplosjon! Og i mosen og lyngen og bakken, bur liv i alle fasongar! Som eit menneske med størrelse 40 og normal skrittlengde, drep effektivt og nådelaust 361 524 stk av, på ein tur – der dei trur dei går aleine. Men det gjer ingenting. For dei små, vakre krypa bedriv dagleg mosemjuk elskov og to blir til hundre i rekordfart. Heldigvis.

Gnirul slår ofte av ein liten prat med liva han møter, sidan han alltid tek seg god tid med det han driver med. Og den første han traff i dag, var marihøna. Rolig satt ho seg ned på skuldra til Gnirul, for ein velfortjent flyge-pause.

- Hei, kjære marihøne. Har du det bra?
- Vidunderlig, Gnirul! Tre stykker har fanga meg i dag, og etter litt beundring, har dei kasta meg opp i lufta og ønskt seg tre ting. Eg har den beste skjebnen!
- Åhh, det var koselig. Ja, det må vere gøy å vere ein lykkebringer!
- Mmm. Eg merkar stadig at menneska har behov for beskyttelse og trygghet, i sin stadige jakt etter lykke og det gode liv. Og det er hyggeleg å kunne gje dei trua på det. Det hjelper dei kanskje litt på vegen, som dei tidsnok finner ut dei må gå sjølv. Og skape sin eigen lykke, ved å vere snill og grei. Da skjer gode ting.
- Er det sant det der med at du er like gamal som antal prikkar på vingane dine?
- Nei, det er berre ein myte. Eg lever berre i eit år, uansett kor mange prikkar eg har.
- Hmm..berre eit år? Er det ikkje trist å ha så lite tid?
- Eg syns eg er heldig. Det er få forunt å vite akkurat kor lenge dei skal leve. Men eg veit eg har 365 dagar, så da skal eg nyte dei alle sammen i fulle drag!
- Da skal eg ikkje oppholde deg lenger, kjære marihøne. Fly vidare – og spre så mykje lykke du berre klarer! Smask!
- Smask rett tilbake! Vær snill og grei i dag, Gnirul!

Og vips var marihøna over alle haugar. Gnirul svevde vidare på lette tosselossar, og fann benken på Høgetua. Dette må da vere den finaste utsikta i heile verda, tenkte han – og slo seg ned ved sidan av ei jente som satt på eit fantastisk heimetova sitteunderlag. Han fekk akkurat plass på den eine fliken, og kjende varmen – både fra ulla og frå dei flittige hendene som hadde laga dette mesterverket, og endatil vert raus nok til å gje det vekk. Han var bombesikker på at den svette jenta med den tunge pusten, ikkje hadde klart å fikla saman det sitteunderlaget sjølv. Sidan ho fortsatt streva med å gjenvinne kvilepulsen, tok Gnirul seg ein prat med løvetanna ved sidan av istaden.

- Hei, kjære løvetann. Har du det bra?
- Jepp, som alltid!
- Korleis kan du vere så positiv, når så mange ønsker deg dit pepparen gror?
- Fordi eg er sterk. Eg blir ofte uglesett, vurdert som ugras i livets blomstereng, og bokstavleg talt sett ned på. Men eg bryr meg ikkje, eg er sterkare enn asfalt!
- Eg syns du er vakker! Det skal du i alle fall vite!
- Takk, eg vekser på skryt! I så måte likar eg små barn best. Dei veit ikkje kva ugras er. Dei ser meg, der eg lyser gult opp, blant alt det grøne. Barn er ukritiske, nysgjerrige, positive og fordomsfrie. Dei syns eg liknar på sola og stjernene – og det er sammenlikningar eg likar! Du blir ikkje kvitt sola eller stjernene heller!
Også er eg takknemmelig for dei homofile, som har oppkalt eit magasin etter meg! Du har vel ikkje høyrt om eit einaste glansa magasin som heiter Rose eller Kvitveis, har du vel???
- Hehehe, nei det har eg ikkje. Så stå her vidare på trass, my sunshine! Eg såg ein barnehage var på tur hit, så sol deg i glansen av fordomsfrie, vakre små mennesker!
- Gledar meg allerede! Smask!

Gnirul er varm i heile sjela, både av sitteunderlaget og den gode samtalen med løvetanna. Så han tek snarvegen utforbi stupet, og landar avkjølande og friskt rett i rompetroll-dammen. Dei slimete små egga, er som den beste Svane Hilton-senga!

- Hei, kjære rompetroll. Har du det bra?
- Forutanom litt voksesmerter, så har eg det strålande ja. Gledar meg sånn til å bli frosk!! Da kan eg hoppe rundt å snakke med andre eg også. Kven har du snakka med i dag?
- Eg har møtt marihøna og løvetanna.
- Åhh, mine blodsbrødre!
- Hæ??
- Marihøna symboliserar lykke, ikkje sant? Og løvetanna symboliserar den viljesterke! Og du veit vel kva eg symboliserar?
- Øhh…den øgly som blir til ein prins, etter eit deilig kvinnekyss??
- Du har lest for mange eventyr, tullebukk! Frosken er det vanligaste amfibiet og lever i og ved vann. Eg vil i den forbindelse ha meg frabedt å bli samanlikna med ei padde, som kun lever på land! Symbolsk er eg knytta til regn, fruktbarhet, overflod, nytt liv, og styrke i det svake! Eg følgjer fruktbarhetsgudinnene Afrodite og Venus, og kan rett som det er bringe lykke!
- Wow!
- Der fikk pipa ein anna lyd, ja…kvekk, kvekk!
- Eg bøyer meg i støve…eh, eg meiner dammen, for deg!
- Lurt, Gnir..eh, eg meiner lurinG!

Og snipp, snapp, snute – så var det eventyret ute!

Ope brev til lensmannen

2010-05-12T13:15:00.000-07:00

På vegne av onkelen min, som på ei veke har fått 10 000 kr i fartsbot frå deg, skal eg helse å sei: Forbaska tulling! Har du ikkje anna å gjere på, enn å stå på ei brei og lang strekke, å knipe nedi (penge)pungen til dei som ikkje har tid til å ligge i 80 å dille?? Kan du ikkje konsentrere deg om fyllekjøyring, øgli forbikjøyringar, dårlige bilar med sota vindu og wunderbaum?? Eller voldtekter, ran og drap??

Eg kjenner forargelsen som om det skulle vere min eigen! Det var forresten min eigen for nokon år sidan også. Eg kjøyrte for fort, og der sto du. Heldigvis var bestemor med, og som ein prosjektil var ho ute av bilen og ga deg ei lekse: "Ka du står her å lure etter?? No har me nett vert på kaffislabberas til ho Kjellaug, hatt det sååå koselig, lefser og gomme! Og ho Camilla har kjøyrt veldig fint heile vegen!"
Men nei; ingen respekt for gamle, livserfarne folk! Så du ga meg 2000 kr i bot, din tyl. Og snille pappaen min sa: "Camilla, du tek lærepengen, og eg tek giroen!" Eg vart jo fryktelig glad, men i etterpåklokskapens lys burde eg betalt den giroen sjølv...har blitt minna på den eit par gangar, kan du sei ;-) Men la gå!

Mellom oss to onkel; Fokuser på alle pengane du har spart opp gjennom tida. Me kjøyrer jo tross alt for fort nesten heile tida. Me er bygd for fart! Eg kom meg billig unna fadesa med å fylle bensin på dieselbilen også. Mens bilen sto på verkstad, googla eg på meg magesår i kva sånne blundera kan koste. VG knakk meg med monsteroverskrifta: "Det kostar deg 70 000 kr å fylle feil drivstoff!" Når eg da måtte ut med berre 3 000 kr, tenker eg: "Wow! 67 000 kr spart! No blir det shopping!" Livet blir sånn du ser det!

Oppbrukt

2010-05-10T14:52:00.000-07:00

Eg fekk ein utfordring i dag: "Skriv om livskvalitet!" Ein kan da få prestasjonsangst av mindre..

Min første assosiasjon gjekk til det å døy. Og det er jo unekteleg ein sjølvmotsigelse, ettersom livskvalitet handlar om å leve eit godt liv. Ikkje om å døy. På den andre sida er det mange levande som egentlig er døde. Fordi dei ikkje brukar livet sitt. Den eine kvardagen følgjer berre den andre, ein er konstant misfornøgd, kjenner seg ikkje verdsatt, brukar ikkje evnene sine, klagar og syt. Lyttar egentlig ikkje til andre, ser igrunn ikkje andre. Er mest oppteken av sin eigen navle.

Den andre assosiasjonen gjekk til å bli alvorlig sjuk. Eller oppleve ei livskrise. For eg kan godt innrømme det tvert; i min situasjon, så er eg ikkje i stand til å verdsette livet. Eg har det simpelten for godt! Eg har alt eg treng; god helse, familie, jobb, vennar - eg er nyskilt og full i peng. Men likevel kan eg arrestere meg sjølv i å klage for bagatellar. Eg kan til dømes angre djupt på at eg fylte bensin på dieselbilen, og tok ein liten kjøyretur. Sjølvsagt tullete, men det er jo ingenting å angre på - det er gjort. I sånne tilfeller er det berre å betale rekningen, trykke Ctrl -Alt-Del på minnebrikken, og berre la det vere igjen ein liten gul post-it-lapp innanfor hjernebarken; Sjekk type drivstoff før fylling.
Men viss eg hadde fått ein alvorlig kreftdiagnose...da tenkjer eg livet hadde fått ein ny dimensjon! Men så paradoksalt, viss ein må vite at ein skal døy, før ein kan vere istand til å nyte livet i fulle drag!

Men hallaisen for ei trist assosisasjonsrekke! Livskvalitet, unge Gangsøy, livskvalitet! Er det ikkje synonymt med kjærleik?? Eg kjenner meg aldri meir levande enn når drømmedama står foran meg! I første fase er det blod som brusar, svette hender, krøll på stemmebandet og kitling i magen. Små, mjuke ord fra ho gir deg eletriske støt! Så blir ein bedre kjent og kjenner engasjementet boble! Ein legg planar saman, drøymer saman, flettar liva sine saman i pur harmoni! Ingenting kjennes umulig - små ting blir kjempestore, verdifulle, ein nyter livet i fulle drag, smiler og ler! Så går ein inn i kvardagen saman og opplever ein bunnsolid trygghet, ein gir og får...ikkje gir og tar! Gir og får - vesentlig forskjell! Blir sett og høyrt - ser og høyrer. Utvikler evner, vekser saman, men gjerne i ulike retningar. Lærer av kvarandre. Gir kvarandre frihet - men våkner kvar morgon og velgjer å leve ein dag til saman med si vakre kone. (Evt mann...eg MÅ virkelig begynne ta meir hensyn til mine heterofile lesarar! Beklagar, men eg antek alltid at alle er homofile, inntil det motsette er bevisst. Berre i rein trass for at resten av verda antek at alle er heterofile, inntil det motsette er bevisst ;-) Men ein velgjer ein dag til, fordi ein vil. Og begge veit at dei har full frihet til å gå. Det er genialt - og då får begge ein nydelig bekreftelse kvar einaste morgon :-)

Så da endar eg vel opp med det faktum at eg har det for godt til å verdsette livet ordentleg. Men inntil eg får ein alvorlig sjukdom eller kjem i ein situasjon der eg kjenner døden puste meg i nakken, så innbiller eg meg at god livskvalitet er å bruke livet sitt, utvikle og bruke evner, bety noko for andre, gi og få, boble og bruse! Slik at når eg eingang dør, så har eg virkelig levd. Og da vil eg gjerne at det skal stå på gravsteinen: Camilla Gangsøy. Oppbrukt.

8 gyldne bunadsskjorte-reglar

2010-05-08T04:19:00.000-07:00

Eg har nettopp strykt bunadsskjorta mi - for første gang i mitt liv. Og det ga meg uventa innsikt i livet.
Men først skal det handle om skjortestrykingens 8 gyldne reglar:

1) Aldri stryk bunadsskjorte på tom mage.
2) Bli venn med skjorta først som sist.
3) Sett av nok tid. Vi snakkar minst 1,5 time.
4) Ikkje begynn med framstykke eller bakstykke. Armane først.
5) Låg temperatur og tolmodighet er den raskaste vegen fram. Høg temperatur har svarte bivirkningar.
6) Unngå fristelsen å sniffe Stiff.
7) Ikkje velg minste motstands veg. Stryk heile skjorta, sjølv om halve skjorta skal knørvast ned i bunaden.
8) Ordspel krydrar. Tenk at "Dette går jo strykande!"

Og mens eg står her å fiklar, så forstår eg jo at bunadsskjortestryking egentlig handlar om korleis du skal leve livet! Dei samme gyldne reglane kan brukast! Berre sjå:

1) Sjølvsagt skal du ikkje stryke på tom mage. Du skal ikkje gjere noko på tom mage! Det fins eit uendeleg antal kloke ordtak, som ofte feilaktig blir omtala med det negativt lada ordet klisjè. Men ordtak er ingen klisjè, det er ein setning som har blitt sagt mange gangar - og nettopp derfor er dei jo sanne! Fordi mange mennesker, i ulike livssituasjonar, har komt fram til at: Uten mat og drikke, duger helten ikkje! Den som ventar på noko godt, ventar ikkje forgjeves! Du kjem deg ikkje til fjells på flat veg! Også videre...Aksepter at mennesker har levd livet før deg, og lær av erfaringane deira. Den som lærer av andre sine feil, er klok. Den som må gjere alle feila sjølv for å lære, er i beste fall tungnem. I verste fall stein stokk dum.

2) Bli venn med fienden og aksepter situasjonen slik den er; Eg må gå i bunad på søndag. Da må skjorta strykast. Står eg her som ei sint furie og sprer eder og galle over broderte kragar og armar, så endrar ikkje det på faktumet at eg må gå i bunad på søndag. Det einaste det gir meg, er 1,5 time banning. Og livet er for kort til det. Motstand mot motstand er aldri effektivt. Kun bevegelse i riktig retning, gir vekst. Andre mennesker går sammen med deg, viss dei blir ivaretatt. Så enkelt...(og herregud kor vanskelig av og til..)

3) Sett av nok tid = tolmodighet. Og det er jo som kjent ein dyd. Men vær i situasjonen så lenge situasjonen krever det. Så kan du gå stolt derifra.

4) Stryk armane først. Det kan ofte vere fristande å ta det antatt lettaste først. Difor begynte eg på framstykke og bakstykke, sjølv om mor mi presiserte i telefonen at eg måtte stryke armane først. Så her var eg i beste fall tungnem. Og baksmellen kom sjølvsagt: Når eg hadde strykt ferdig armane, hadde eg knørva til igjen det som eg trudde var ferdig. Og erfaringen blir, som alltid: Buisness before pleasure. Du må yte, før du kan nyte. Sjarmøretappa kjem berre viss du har tatt grovarbeidet først.

5) Høg temperatur har svarte bivirkningar. Det er lov å bli sint og heit i toppen, men bruk temperamentet konstruktivt. Om eg til stadighet går rundt å er forbanna på eit anna menneske, så er det vel stort sett berre ein person det plagar; Meg sjølv. Eg har sagt det før, og seier det igjen; Aksepter personar og situasjonar slik som dei er. Om litt sinne kan akselerere ein prosess, så værsegod - men når prosessen er i gang, så skru ned til låg temperatur igjen. Så har du det bedre med deg sjølv.

6) Unngå å sniffe Stiff. Ta deg gjerne ein Baileys i ny og ne, men nyt livet generelt i sus & dus, ikkje i rus. Ikkje meir å sei om det.

7) Det er eit faktum at halve skjorta skal ned i bunaden, og difor strengt tatt ikkje treng å strykast. Men gi alltid 100%. Sørg for at du blir stolt av resultatet! Det er ofte du kan gjere ein jobb halvvegs, og komme unna med det. Men du har det mykje bedre med deg sjølv, viss du sørger for å gjere ei kvar oppgave så godt som du klarer.

8) Du blir det du tenker. Så tenk positivt.

Til slutt; Takk til mamma som i alle år har strykt skjorta mi! Eg har nok ikkje vert i nærheten av å vere så takknemmelig som eg burde vert. Og eg høyrte ikkje på alle råda du kom med, men eg lærte fort at det burde eg gjort. Eg har hatt ei heftig læringsøkt på det som går på å stå på eigne bein den siste tida, og det gir stadig nye mestringsopplevelsar. Eg er glad for at eg no også beherskar å stryke bunadsskjorta ;-)

Apropos dagens sjokoladesmell..

2010-05-05T13:11:00.000-07:00

Å leve er neimen ikkje lett!
Klarar DU å alltid gjere det som er rett?
Ikkje gå feil, og aldri for fort,
og alltid velgje kjærast av rette sort?

Klarar DU å alltid ta rette valg?
Og ikkje verte over-ivrig på salg?
Velgjer du aldri minste motstands veg?
Tenkjer kun korrekt og er ein klok strateg?

Hmm, ja da er kanskje livet for deg lett.
Du trenar dagleg og et mat utan fett.
Men går nok glipp av ein viktig dimensjon,
- ingen usikkerhet, impulsivitet og hjertevarm fascinasjon!

Brennande de, kor godt det var med ein sjokoladesmell i dag!
Men forøvrig anbefalar eg heller dikta på http://www.jannetove.blogspot.com/

Luksusfella

2010-05-01T15:23:00.000-07:00

Eg pleier normalt å trekke munnvikane høgt mot himmelen når eg møter mennesker som fryktar jordas undergang. Eg syns det er urimeleg pessimistisk å tru at verda skal gå under. Enten som følgje av naturkrefter, samfunnstrendar eller religiøse sanksjonar på menneskas livsførsel. Normalt ler eg lenge og vel over slike dommedagsprofetiar.

Men så las eg dagens Magasinet, fekk umiddelbart panikk, kaldsvetta og vart heilt sikker i min sak: JORDA KJEM TIL Å GÅ UNDER!!!! Me kjem til å dø foran brødboksen, i ein pøl av hybelkaniner, med ein skrikande unge ved sidan av oss - fordi CityMaid ringte å sa ho var sjuk i dag!

Skal eg tru på det vrøvlet som sto i Magasinet i dag, så er det nemlig ei ny yrkesgruppe som er på sterk frammarsj - skjønt den er vel strengt tatt ikkje ny. Slavar og trellar var vel ein "nødvendighet" allerede i det gamle Romerriket. Men det er altså ein aukande trend at me kjøper tjenester som tradisjonelt har vert ein del av familiens naturlege gjeremål: For 1290 kr kan du få Middagshjelperen til å handle og lage middag til deg 5 dagar i veka. For 110 kroner i timen og 750 kr i kvartalsavgift, kan Barnepassaren komme heim å ta seg av ungane dine når dei er ferdig på skulen og SFO. For 25 000 kroner kan Festus arrangere bursdagen for 10-åringen din. Klovn og greier. Du slepper å vere med i det heile tatt! For 30 000 kroner kan Grønt Grep ta seg av hagen din heile året. For 3200 kroner kan firmaet Nytt Image kjøpe kle til deg. For gudane veit kor mykje, kan City Maid vaske huset ditt, skifte dekk og sengekle, lufte hundane, oppdra ungane dine og kjøpe julegaver til familien din. Mest truleg kan du få tak i nokon som kan lese avisa høgt for deg. Og det skal vere gode muligheitar for å få nokon til å ta jobben med å ha sex med kona di. Viss du vil spare litt tid. For å realisere deg sjølv.

Kvifor i himmelens namn skal me kjøpe desse tjenestane?? Kva i alle dagar skal me bruke tida på, som me frigjer ved å ikkje gjere denne jobben sjølv? Kva skal me med hundar og ungar, viss me ikkje gidd å sjå dei, leike med dei og oppdra dei?? Javisst kan det vere travelt innimellom, å nå over alt ein kvardag krever av eit arme menneske. Men det må da finnast andre løysningar? Kanskje senke krava litt, dele på byrdene? Korleis skal eit barn lære å vaske eit golv, viss ikkje foreldrene kan det? Det er jo for pokker derfor komle ikkje er godt lenger - fordi dei no blir laga på mjøl! Det er jo derfor kun 3% av hushaldningane i Noreg har hekladukar på borda sine - ingen lærer tradisjonelt godt, gamaldags handtverk no.

Eg kan verken å lage komle på potet eller hekle ein duk, så evolusjonen har begrensa min mestringsfølelse allerede. Men den dagen eg ikkje forstår opp-ned på ein vaskekost, klarer å kjøpe julegavene og kleda mine sjølv eller ikkje "tek meg bryet" med å skape meirverdi for ungen min, ved å arrangere eit bursdagsselskap, så er det samme kor mykje tid eg har spart meg; Da er eg fullstendig ubrukelig som menneske. Og da er det ikkje noko liv før døden. Tid er noko du får, ikkje sparar. Denne "samfunstrenden" må me stoppe, folkens! Slå av PC`en din no og gå å vask golvet ditt ;-)

Ein liten spurv innerst inne

2010-04-29T14:30:00.000-07:00

Ei ung jente sendte meg ein mail i dag. Ho trengte litt råd, for ho trudde kanskje ho var blitt forelska i ei jente. Så korleis var det å vere homofil? Det såg så lett ut for meg, meinte ho, så eg hadde sikkert gode råd? Kunne ho fortelle det til foreldra sine? Burde ho vente til ho var heilt sikker?
- Korleis blir eg sikker, forresten?

Eg kjente eg vart kvalm. Uvel frå ytterste hårstrå til tåa lengst vekke. Kvalm, fordi denne unge jenta må tenke desse tankane.

Samfunnet har endra seg mykje dei siste tiåra, når det gjeld syn på homofili. Frå å vere forbudt ved lov til 1972, via å vere ein sjukdomsdiagnose, til å bli velsigna med retten til å inngå ekteskap i 2009. Det er strålande. Men for ein ung gut eller ei ung jente, er det framleis like fryktinngytande skremmande å kjenne på desse følelsane for første gang. Fordi dei forstår fort at dette ikkje er noko dei kan velgje. Ingen kan styre følelsar. Og eg unner ingen den erkjennelsen.

Misforstå meg ikkje; Eg opplever det som svært lite problematisk å vere homofil. Eg tenker sjelden på det. Sånn er eg - ferdig. Men likevel, så unner eg faktisk ingen andre å leve sånn. Tenk på den unge jenta: Innerst inni kjenner ho på gode følelsar for veninna si. Det kriblar lunt og varmt, men det heng ein skugge av frykt over sommarfuglane. Ein frykt for ikkje å bli akseptert. Sjølv tenkte eg tidlig at eg må vere ekstra flink på skulen, eg må vere ekstra snill og grei, eg må vere ekstra god i fotball og eg må gjere ein ekstra god jobb. For den dagen eg skal fortelle verda at eg er homo, så må eg ha litt ekstra å gå på. Ein tabbekvote. Det er som når du står oppreist, og nokon kjem bak deg og med foten gir deg ein liten dytt i kneet - da er det umulig å unngå ein knekk. Og homofili-genet (for det er eg ekstra sikker på at det er) har ein høgrefot som står parat til å gje sjølvtillitskneet ein liten knekk. For det å ikkje bli akseptert for den du er, på grunn av noko du ikkje kan gjere noko med, er ein frykt som aldri forsvinn. I mangen, mangen år har eg førebudd meg på dei vanskelege samtalane med mennesker eg er glad i. Samtalane der eg er nødt å stille ydmyk og sårbar kvar einaste gang, og vere førebudd på at alt kan skje etter at eg har fortalt kven eg egentleg er. Ein må stå med lua i handa foran venner, foran foreldre, søsken, lærarar, slekt, arbeidsgjevar, kollegaer, naboar, foran lege og prest. Og ein tenkjer kanskje at det blir lettare og lettare for kvar gang, men faktum er at ein vert meir sliten og lei for kvar einaste gang. Fordi at ein kjenner så tydelig kor sårbar ein er. Og ekstra tydelig er høgrefoten mot kneet, viss andre må ta konsekvensen av den eg er. Viss til dømes min homofile partner har eit barn, som ovenfor sin omgangskrets må stå til rette for mine følelsar. Kan du tenke deg frykten for at eit barn ikkje skal bli akseptert for den du er?

Den unge jenta skal eg passe på får all den hjelpen og støtten ho treng. Ho skal nok klare det fint. Dette innlegget er heller meint som eit ønske om å minne alle på kor viktig det er å akseptere andre sånn som dei er. Du har ein makt over andre mennesker, voksne som barn, for sjølv den største og sterkaste er ein sårbar spurv innerst inne. Som vil bli likt, til og med elska, for den han eller ho er. Og det kan vere alt i fra eit menneske som har tatt nokon feil valg, til mennesker med angst eller psykiske problem, til autistar, utlendingar, transvestittar, til dei med rusproblem, til dei som berre er kronisk dumme, arrogante, sjølvopptekne og late, til dei med dysleksi, afasi eller edderkoppangst, til dei mørkeredde, dei klønete, dei som er for lange eller for breie, dei som likar hest og dei som likar hornmusikk - berre aksepter dei, vær så snill.

Stolhandball

2010-04-27T14:16:00.000-07:00

Viss ein likar å spele handball, men bur i ei bygd der det ikkje fins ein idrettshall med stor nok bane til handballmål, så fins det fleire reaksjonsmuligheitar:
1) Syte & klage i aust & vest til tilfeldig forbipasserande som gidd å høyre på.
2) Resignere og ete potetgull istaden.
3) Stå på barrikadane og kjempe for ein kvar samfunnsborgar sin rett til å ha ein idrettshall i umiddelbar nærhet. Me betalar jo skatt! (Til og med rest-skatt, for svarte svingande!)
4) Pendle milevis til næraste hall, og smelte ned eit par isbrear med sitt auka CO2-utslepp.
5) Fylle opp lokalavisa med sinte lesarinnlegg.
6) Begynne på fotball istaden, men innlede kvar treningsøkt med setninga: "Pokker, eg vil heller spele handball!"
7) Meditere kvar kveld og prøve å puste handball-abstinensane ut av kroppen.
8) Bygge ein hall sjølv, på kveldstid, med rek-ved frå fjæra. Under mottoet: Alt eg ikkje gjer sjølv, blir ikkje gjort!
9) Starte Facebook-gruppa: "Vi som foreslår nedlegging av Volda Sjukehus og ombygging av akutt-kirurgi-avdelinga til handballbane!"
10) Sjølvmordsbombing.

Men viss du er ein løysningsorientert, positiv Hovdebygdar - så gjer du følgjande:
Får låne gymsalen til den lokale barneskulen, setter ein pinnestol i kvar ende, kjøper ein handball og ein boks klister, tjuvlåner nokre svette og altfor små vestar (fungerar sekundært som BH= vinn-vinn), inviterar andre som likar handball, drit i paragraf-rytteri og ser stort på dei fleste reglar, og prøver å kaste/lure/tvinge/bore den be-klistra handballen under stolen. Dermed har du fått eit mål, og kan springe tilbake og prøve å avverge at dei andre klarer å kaste/lure/tvinge/bore ballen under stolen din. Eg bøyer meg i støvet for oppfinnsomheten, kreativiteten, livsgleden og råskapen - og skal glede meg over alle blåflekkane denne sporten påfører meg, før eg desverre må flytte frå denne bygda. Men skal sørge for å tattovere ein heftig blåveis på høgre skinnlegg, til minne om dei kjekke stundene med stolhandball!

Store vetle Tobias

2010-04-25T12:28:00.000-07:00

Dette livet er bra forunderlig..eg kom nett til erkjennelse av at eit lite barn har større livsklokskap enn meg sjølv. Sjølvtilliten kan knekke av mindre.

Eg har akkurat søkt på ein ny og spennande jobb. Men først etter å nøye tenkt gjennom om eg er kvalifisert. Har eg det som skal til? Kan eg klare dette? Kva kan gå gale? Vil dei ha tillit til meg? Vil eg kunne møte og besvare forventningane? Kva gjer eg visst eg ikkje klarer det?

Så kom eg plutselig på vetle Tobias, som også fekk tilbud om ei ny og spennande oppgave: Å komme seg opp i sofaen. Heilt aleine. Han starta med å springe rett på. Ingen suksess, men Tobias vurderte ikkje å gje seg. Så prøvde han å slenge opp ein fot først, men skinnsofaen mot devold sin ullstillongs vart ein ubarmhjertig kombinasjon. Men det mislykka forsøket beit ikkje på han. No hadde han fått to erfaringar, og ville forsøke dei samtidig i eit nytt forsøk; så han rygga bakover, og med ustø rennfart storma han mot sofaen, dedikert i blikket, og slengte den vetle foten opp akkurat i tide - men også denne søknaden vart avslått. Heldigvis tok bleierumpa mjukt imot han. Eg lurte på når han ville be meg om hjelp? Forsto han ikkje at han var for liten? Tobias forsto meir enn meg, og med sitt naturlige løysningsorienterte instinkt henta han lastebilen sin. Eg, med mitt naturlige fareorienterte instinkt, flytta meg nærmare. Men lastebilen forsto viktigheten av å stå i ro, så med ein liten fot oppi eit lite lasteplan, var Tobias i sofaen på ein blunk. Og heile ansiktet eksploderte i triumf! Intet mindre! Eit meir stolt menneske har eg aldri sett!

Tobias hadde ingen negative tankar i hovudet sitt. Han tenkte berre: "Eg vil opp dit". Han tok ingen sorger på forskudd. Og akkurat det er litt rart, for så liten han er, så har han prøvd seg på mykje han ikkje har klart. Men det bit ikkje på han. Festar seg ikkje som eit minne eller ein erfaring. For ein egenskap! Det er jo ein kjensgjerning at negative tankar ofte blir ein sjølvoppfyllande profeti - du blir det du eter, og du blir det du tenker. Kvifor skal autopiloten til det voksne menneske tenke på begrensingane først?

Inspirert av vetle Tobias, skal eg jobbe med autopiloten fra no av ;-)

Sorga rømmer kroppen

2010-04-21T14:25:00.000-07:00

Det begynner vel nederst i tåa.
Eg kjenner det bobler littegrann.
Og inn kjem noko eg må ha,
for å gjenvinne allmenntilstand.

Så kjem nokon forbi å smiler,
ei anna vinker og ler,
og straks bedres livets karakter,
og da er det i kneet det skjer.

Kvart smil og kvar vink styrker,
og ryggen kan rettast ut.
Du kjem høgare opp å ser,
utsikta frå den finaste nut.

Så kitler det litt i magen,
no har livsgleda nådd heilt dit!
Det er eit nydeleg fenomen,
som styrker din sjølvtillit.

Og varme, rause mennesker,
fortsetter å banke på,
og plutselig sitter eg å ler,
- og sorga må berre gå.

Forvist fra hjertet og kroppen,
her er ikkje lenger plass,
nye gleder fyller skrotten,
eg må berre gje full gass.

Du kan ikkje be livet vente,
det er alltid mykje anna å hente.
Og når den tanken blir sann,
- forstår du at du fortsatt kan!

Du betyr ingenting!

2010-04-18T11:23:00.000-07:00

Åhh, eg kjente denne overskrifta satt veldig langt inne...men høyr no:

I evighetens perspektiv eksisterar vi på jorda i ca eit halvt millisekund. Milliardar av mennesker har vert her før oss og milliardar av mennesker skal vere her etter oss. Om eg eller du lever, spelar inga rolle for verdas maskineri. Det høyres brutalt ut, ein kan til og med bli fornærma av mindre - men verden bryr seg ikkje, den durar berre vidare. Sjølv om menneska likar å tenkje på seg sjølv som øverst på næringskjeden og overlegen alle andre krypdyr, så skal det berre ein liten vulkan til, for å minne oss på at samfunnet egentleg er veldig skjørt og me er prisgitt at naturen ikkje køddar med oss. Vi er alle vår eigen navle nærmast, men naturen driter i om Molde sine fotballspelarar må sitte i buss ein halv dag for å rekke helgas seriekamp. Akkurat det driter eg også i..

Det positive med dette, er at me kan tillate oss sjølv å lene oss godt tilbake - å slappe litt av. Viss me utvidar perspektivet såpass, så slepp me å stresse med dei kvardagslege problemstillingane; Pølse eller spaghetti til middag? Spele playstation ein heil søndag eller jobbe i hagen? Mazda 3 eller Honda Civic? Gifte oss - eller vente litt å sjå om ho virkeleg er den rette? Velge jobben som gir deg bøttevis av pengar eller ta den du brenn for?

Nyt livet! For verden bryr seg ikkje! Et spaghetti, kos deg med playstation, kjøp den bilen du vil, gift deg, vær deg sjølv, gje 100%, lev her og no! Og i kjipe tider kan du berre legge deg på sofaen, og la verden gå - den klarer seg sjølv ei stund. (Og alle skjønte no at eg ikkje er småbarnsmor...)

Og akkurat da, mens eg ligg der på sofaen, kan eg kjenne at sjølv om eg betyr ingenting for verden, så betyr eg noko for dei rundt meg. Er eg kjekk og grei, så kjem gode vennar å løftar meg opp og bærer meg vidare. Og er det du som ligg på sofaen, så kjem eg. For du betyr veldig mykje for meg!
(Scenehenvisning: Forfattaren av dette innlegget ser deg djupt inn i augene..ja, eg meinte akkurat DU, ja)

Kanskje sorg er ei privatsak, men...

2010-04-13T03:51:00.000-07:00

Mange vil nok sei at sorg er ei privatsak. At det ikkje er noko egna tema for ein blogg. Men det fins mange måtar å bearbeide eit trist kapittel på, og kanskje fins det eit og anna å lære av andre si sorg også? Ei kvar glede vert jo større av å dele den med andre, og kanskje er menneskas natur så deilig tillaga at også ei kvar sorg blir mindre av å dele den med andre?

Det er ingen som er død. Men ein stor, trygg og god kjærlighet døde i min vetle familie for ein månad sidan. Mi vakre kone, som har gitt meg dei fire finaste åra i livet mitt, kom dithen at ho ikkje lenger kjente på dei rette følelsane. Eg har nok opplevd det som ganske brutalt, når livet slik eg kjente det, vart forandra så brått. Men det er nok like vanskelig å stå på andre sida og ta konsekvensen av at følelsar kan forandrast. Å elske er ikkje ein konstant følelse, og akkurat der syns eg Vår Herre kunne laga oss anleis. Men la gå. Ein må akseptere personar og situasjonar slik dei er. Eg kan ikkje elske for oss begge.

Ein kvardag kan vere hektisk. I periodar kan enkelte deler av livet vere intenst, og det kan vere vanskeleg å prioritere riktig. Kanskje ønsker den eine å skape seg ei lita karriere eller dyrke ein hobby, i andre periodar kan eit barn kreve mykje, eller me kan føle på ansvaret å ta oss av sjuke familiemedlemmar. Alt er like viktig og riktig å prioritere - men det er samtidig ein utfordring å ta vare på alt det andre ein har. Ikkje ta noko for gitt. Kanskje har eg vert for oppslukt av ein krevande jobb i ein periode. Ein har som regel alltid lyst å gjere det bra, å skape resultat, få mestringsfølelse, skape ein meirverdi for tilsette ved ein arbeidsplass. Men det flink-pike-syndromet kan bli ein dyrkjøpt erfaring. Av og til kan det gå for lang tid, før ein oppdagar at ein har prioritert skeivt litt for lenge.

Men når det eingang har skjedd, så er det ein svært god erfaring å sjå at familie, vennar og til og med ukjente, gir så mykje omsorg, raushet og varme. Det er ikkje sant at samfunnet er kaldt og egoistisk. I kvardagen har ein ofte nok med seg sjølv, men når det oppstår eit behov, er det uendeleg godt å kjenne på støtten fra omgjevnadane. Det gjer at ein er meir oppmerksom på dette sjølv, når ein kjem over andre som har det vondt. Så takk til alle, som har gjort meg til ein bedre støttespelar for andre som kan trenge det i periodar. Det er aldri så gale at det ikkje er godt for noko. Dessutan er kjærlighetssorg den ultimate slankekur...men altså ikkje å anbefale. Feit & gift er bedre enn slapp & singel...

Så var det det med å gå vidare. Ein god venn, som også har den samme soga friskt i minne, sa at hennar medisin var å le, røre, tulle og tøyse så mykje, at det som var utanpå med tida passa med det som var inni. Den vil eg prøve å velgje som min taktikk også. Livet går jo vidare..om ei stund..

Dagens dikt

2010-04-10T05:29:00.000-07:00

I melankolske stunder, med Aftenlandet som musikk i bakgrunnen, kan ein lett la seg rive med i lyrikkens verden. Eg kom over eit dikt av Arnulf Øverland, som eg fekk lyst å endre litt på. Det var strålande nok som det var, men ein personlig touch vart nødvendig. Så vart det sånn:

Til den som har stengt seg inne i sitt bur,
og er fornærma over menneskas natur,
og begraver seg i visdoms bøker,
og meiner det er sannheten han søker

og til den som meiner blomster å forstå,
men aldri møtte barneøyes blå,
men søker dalens djup og fjellets tinde
- han søker intet og vil intet finne.

Men vil du dele dine kår,
da kan det skje deg, ettersom tida går,
i felles håp og savn og ydmyk møye,
at kjærligheten åpnar for ditt øye.

Og du vil sjå at det din flid har skapt,
med tanke på deg sjølv nok er spilt og tapt,
og med din rikdom kan du sjølv bedra deg,
- men det du gav, kan ingen ta ifra deg.

Ein times omhu for ein ensom venn,
har aldri nokon gitt forgjeves hen,
eit lite ord til den som er din make,
får du i glansen av eit smil tilbake.

Men også om du ingen frukt skal se,
men fortsetter å hegne om det tørre tre,
vil drømmane og håpet la det grønnes,
og ditt ubetalte strev belønnes.

Ditt hus vert ein heim for deg på ny,
om nokon kjem ditt å spør om ly.
Og ho som søker vern i dine arme,
vil gje deg meir glede og meir varme.

Ein mann er fattig som er utan sorg,
men rik er den som tek sitt brød på borg,
og enda deler med dei som trenger,
- fattig er berre han som teller sine penger.

Går du i brodden for ein alvors sak,
kan inga tvil få gjort deg sein og svak,
men tankane på dei som kjem deg etter,
vil gje deg kallets tru, og truas krefter.

Om du ein kveld segnar mot ein stein,
så husk at du ikkje berre er ein.
I mørket høyres gråt fra alle sider,
- det er fleire enn deg som lider.

Søk ikkje sorga - den kjem av seg selv,
Men ber den, viss du kan - uten sprell.
Og pynt deg ikkje med ei tornekrone,
all verdens synd kan ikkje du forsone.

Og sit du aleine og harmes over svik?
Tenk om den usle var deg sjølv lik?
Tenk at på hans plass sto du til skamme,
Han eller du - det blir for oss det samme.

For vil du nære deg på taus forakt,
mot underdanig eller overmakt?
Da har du funne deg billig føde,
og kan rolig ete deg til døde.

Det er vårt strev, smertefult og sunt,
at vi eiger livet vårt til siste slutt.
Å kjenne hjertet slå og blodet brenne,
fordi vi ventar på at noko skal hende.

Kjære venn, du ventar ved ein allfarvei,
og håpar noko skal hende deg,
men kjenn på menneska rundt deg som ditt eget
- da har du livet, og det hender meget.

Tenn kvar dag som eit lengselsbål,
og brenn det ned før du når ditt mål.
Du vil alltid drages mot det fjerne,
men husk at Jorda også er ei stjerne.

Ein hyllest til det rause, omsorgsfulle menneske

2010-04-06T13:05:00.000-07:00

Smak på denne setningen: Eit lys mister ingenting ved å bli brukt til å tenne eit anna.

Den er jo fabelaktig! Eg anar ikkje kven som sa den først, og sidan dette ikkje er ein norsk stil, skal eg ikkje analysere den opp og ned. Eg kom akkurat på kor intenst eg mislikte videregåande sin norsk-stil-schlager: Diktanalyse. Eg mistenkte at mange av forfattarane hadde skreve diktet sitt i fylla ein melankolsk vinterkveld, og hadde slett ikkje lyst å fabulere om kva forfattaren egentlig hadde meint - kunne eg ikkje berre få nyte diktet, slik det var? Og smake på mine eigne assosisasjonar? Fikk ikkje det, veit du.

Eit lys mister ingenting ved å bli brukt til å tenne eit anna.
I det siste har eg opplevd at vakre mennesker dukker opp overalt. Gamle vennar eg har mista kontakten med, naboar som viser seg fra ei svært raus side, nye vennar som åpnar seg opp og inviterar meg inn, tilfeldige bekjente som gir meg lov til å bli kjent med dei. Gode samtalar med rause, vennelige, omsorgsfulle mennesker, som gir av seg sjølv. Dette er ein offentlig takk til dere alle; dere er lys som dere bruker til å tenne mitt.

Trur du dei veit det?

2010-04-04T09:06:00.000-07:00

Av og til kan verda rase saman. Livet er like deilig som det er skjørt - kanskje er det deilig fordi det er skjørt? Du hadde ikkje kjent igjen følelsen av å ha det godt, viss du aldri har hatt det vondt. Dette gir motivasjon når du har det vondt - du vil sjølvsagt komme tilbake til å ha det godt. Spørsmålet er berre korleis?
Ei flaske sprit? Ei veke på fjellet? Ei eske fargesprakande tabelettar? Ein god familie?

Eg stemmer først og fremst for eit lite barn. Når verden er skikkelig kjip, er det om å gjere å finne ein liten unge. Ta den første og beste du ser - dei er alle deilige små mennesker, med alle dei store eigenskapane inntakt; dønn ærlige, genuint livsglade og ubegrensa entusiastiske. Dei store følelsane ligg utanpå dei små spiderman/hanna montana-gensarane, og er aldri vanskelige å få tak i. Det einaste dei krever er 100% tilstedeværelse, men dei krever det på ein slik måte at det er komplett umulig å unngå å vere 100% tilstede. Kjem du berre litt ut av fokus, så roper dei deg tilbake! Og belønningen er gjerne små lubne armar rundt halsen og av det mjukaste kinnet i verda, kjem ein knusande god klem (i ca eit sekund...så skynd deg å nyt!)

Kanskje dei viktigaste stikkorda i livet; dønn ærlig, genuint livsglad, ubegrensa entusiastisk, 100% tilstede, ein god klem.

Men trur du dei veit det? Trur du at dei egentlig forstår kor gode smertestillarar dei er?

Legge ned Volda sjukehus og ansette Svein-Magne Pedersen i Ørsta Kyrkje??

2010-03-16T15:05:00.000-07:00

Dette er jo eit ubetalelig bilde! Bokstaveleg talt ubetalelig. Han tek nemleg 14 kr minuttet for å sitte sånn...

70% av det norske folk er medlem i statskyrkja, men kun 2% finn meining i å gå i kyrkja. Heilt til Svein-Magne Pedersen kom til Ørsta kyrkje. Da vart det fullt, og dei siste gjekk ikkje før kl 2 på natta. Eg er usikker på om eg skal le eller bli forbanna.

Først må eg le litt. Han påstår nemleg å ha helbreda ei kvinne for sin plattfot. Ho kom inn i kyrkja med plattfot, men kunne altså trippe ut av guds hus med ein fin bue under foten. Det er jo strålande! I tillegg har han kurert Aids og kreft - alt står på CV`en hans! Ikkje det at han treng ein CV. Han har fast jobb i Misjonen Jesu Leger, og som lege utdanna av Jesus, så tjener han naturligvis svært godt. 14 kr minuttet, som sagt.

Så må eg bli litt forbanna. For når dei sønderknuste foreldre til eit lite dødt barn kom til han, så klarte han ikkje å vekke barnet til live igjen. Han prøvde å vekke to andre døde til live også, men det gjekk ikkje. Kom dette overraskande på nokon? Eg anser heile oppdraget som usedvanleg uetisk, for ikkje å seie dødfødt.

Eg trur eg må legge inn ei aldri så lita kveldsbønn på at tomsingane i Helse Vest ikkje kjem på den kostnadsbesparande idèen om å legge ned sjukehusa i distrikta, for så å ansette Svein-Magne Pedersen som heile møre sin fastlege. Nærmare svindel enn dette, trur eg ikkje det er muleg å komme.

Få tre nye vennar

2010-03-12T01:50:00.000-08:00

Eg er på kurs. Og når veka er omme, er eg forespegla eit bedre liv.
Eg har sett tynnare kurs-agendaer enn det...

Difor må eg innrømme at det forundrar meg at me berre er ni påmeldte.
Men muleg resten av verda kan kunsten å leve? Strengt tatt handlar det vel berre om å puste. Men dei fleste av oss forlangar vel meir av livet enn nok oksygen..

Eg skal la vere å røle om kunsten å leve, ettersom eg ikkje er uteksaminert enda. Men me fekk ei lekse til i morgo, som har gitt ei interessann oppleving : Få tre nye vennar.

Gode vennar er jo særdeles viktige; å leve livet utan blir fort tungt. Men tre nye i døgnet kan fort bli for ambisiøst. Men definisjonen på ein venn i denne samanhengen var eit menneske du har snakka med, vert tilstede for i nokre minutt, respektert, tatt på alvor - og fått vite namnet på.

Skulle eg rekke dette, forsto eg at eg måtte gå i gang med det samme. Så min første taktikk var å ta ein spasertur ut og smile til alle eg såg - i litt sånn fjellvandrarstil. Midt i Stavanger. Og det krever faktisk litt å vere oppriktig imøtekommande til alle ein ser. Ofte har me vel litt fordommar mot dei fleste ukjende? Men responsen uteblei ikkje; Rett utforbi Rema1000 passerte eg ei lita thai-dame med voldsom last. Med tre fulle bæreposar, høge hælar og holke, så ga ho meg eit lite smil i retur, midt i ein sukk. Eit perfekt offer! Så eg benytta sjansen og spurte om ho trengte litt hjelp å bære? Men da skal eg sei dei høge hælane satte fart! Ho trudde kanskje eg skulle stjele blomkålen hennar? Hadde ho fordommar ovanfor meg? Meg??

Eg tok hintet og gjekk i ein anna retning, så ho ikkje skulle bryte lårhalsen i forsøket på å komme vekk frå meg. Istaden gjekk eg inn på Rema1000 for å bytte Flax-loddet mitt. Kanskje eg kunne ha meir flax med Flax-dama? På namneskiltet sto det Mari, så da hadde eg iallefall fått oppfylt minstekravet til ein venn. Men kva i alle dagar småsnakkar ein med ei flax-dame om? Eg gjorde mitt beste og spurte om ho hadde hatt ein fin dag. Ho såg på meg som om eg skulle vert ein alien, og såg over skuldra mi etter ufo`en. Eg syns det var hakket pinlig sjølv, så eg takka for loddet og pilte ut. Eg ser jo at det ikkje er eit naturleg spørsmål til eit menneske ein ikkje kjenner, men kvifor er det egentlig ikkje det?

Sjølvtilliten var ganske skral etter to forsøk, så eg var glad eg fann ein narkoman. Sjukt som det er, så følte eg meg tryggare ovanfor ein som har tråkka litt meir feil enn meg. Men kan det vere at eit menneske som møter så mykje fordommar dagleg, er fordomsfri ovanfor andre...? Eg kjøpte gatemagasinet han solgte, og benytta anledningen til å småsnakke litt. Og med ein nesten barnslig glede, parerte han spørsmåla, oppriktig glad for å få snakke litt. Og med ein overraskande høg sosial intelligens, var han oppriktig interessert i korleis eg hadde det også. Og når ein narkoman uteliggar spør meg korleis eg har det..ja, så droppa eg å nemne dei problema som brått vart ørsmå.

Eg klarte altså ikkje leksa mi heilt - inntrykka frå den vetle spaserturen vart for mange. Men kanskje eg kan gje den samme leksa til deg?

Verdas søtaste bestemor

2010-03-02T13:29:00.000-08:00

Som eit lite barn, ligg ei gamal bestemor i senga.
Det som var ei trygg hand til ei datter, knugar no skjelvande på dyna.
Ho saknar hugset sitt, og seier forstanden er vekk.
Når ho kviler augene, er verden ny når ho åpnar dei att.
Natta er lang. Ingenting truar, men ho finn ikkje ro.
14 tabelettar til frukost. Det er ikkje lett å bli mett.

Men beksvart natt, blir lys dag på ny.
Det er lykke for oss begge, når ho hugsar namnet mitt.
Dei andre orda mine treff ho, men glir stille av igjen.
Ho merkar det sjølv. Men smiler likevel.
- Har du fått middag i dag?
- Eg går ut i frå det.

Sånn svarar berre ein forstandig bestemor.
Og plutselig er ho der!
Med heile seg serverar ho knivskarpe gullkorn!
Og med hjerteleg latter og klump i halsen, tek eg intenst imot!
Bli her, bestemor! Bli akkurat her!

Men nådelaust må ho tilbake.

Det krever djup forstand å ta imot hjelp.
Og hjelpa blir gitt med den største verdighet av kvitkledde englar.
Men det blir aldri verdig nok.
Berre slik er dårlig hukommelse ei lukke.
Eg skulle vert med deg alltid.

Eg klarar ikkje å tru på eit liv etterpå.
Eit paradis blir for drøyt.
Men for deg må eg stole på at du har rett.
Eg kan aldri sei det høgt.

Men du skal få gå når du vil.

Grande Idioti

2010-02-07T12:31:00.000-08:00

Eg kunne ikkje brydd meg mindre om Grand Prix. Sendingane er i mitt hovud like uinteressanne som reklamene om Toro suppe, og det er heilt ufrivillig at eg har fått med meg eit par namn på deltakarane. Eg syns Rybak er ein søt liten tass, men det var heilt unødvendig å påføre oss arrangementet. Visste du at NRK må sei opp 100 stillingar, for å få råd til årets galmour-spetakkel?

Men det var ein episode tilknytta Grand Prix som gjorde at eg måtte heve augebrynet. Eg vurderte lengje å legge det bak meg, men eit eller anna gjorde til at eg føretok eit google-søk på episoden. Eg trur det var mest av kjedsomhet at eg googla "buksedress Storeng", men når eg fekk 698 treff, så bobla engasjementet igjen.

For HÆ??? Internett må da vere belasta nok frå før, om ikkje det skal lagrast 698 treff på buksedress Storeng!! Her har Åse Kleveland opptredd i kreasjonar ala buksedress Storeng ein million gangar, men plutseleg skal denne vetle jenta få smake pisken av fjollete kjendisstylistar?? Apropos kjendisstylistar - kor kom denne yrkesgruppa fra? Kva behov skal dei dekke? Kva fornuftig dagsverk kan ein kjendisstylist gjere?? Noreg treng hjelpepleiarar, bønder, fiskarar, kassadamer, politi, meieristar og eit par andre yrkesgrupper. Men kven i alle dagar gidd å lønne ein terningskastar? Den einaste mulige arbeidsgjevaren eg kan tenkje meg, er Den Norske Turistforening. Dei kunne hatt ein deltidsansatt Yatzy-spelar på Rondvassbu utanfor sesongen, for å halde ensomme turgåarar med selskap.

Men tilbake til buksedress Storeng. Ho valgte ein lite formsydd buksedress, i svart, med jakke til. Den såg utruleg behageleg ut, og ikkje ulik dei ellers så populære onepiece-dressane. Men fekk altså urimelig hard kritikk. Mellom anna av denne mannen her, viss namn skal få forbli usagt frå mi side:

Han følte seg tydeligvis i posisjon til å kritisere andre sitt klesvalg..

Eg trur på eit liv etter døden også

2010-01-31T03:39:00.000-08:00

Denne er til deg, www.jannetove.blogspot.com.
Du var gift med ein mann du elska, han fekk kreft og du følgte han i alle dei gode og tunge stundene fram til han døde. I tida etterpå sovna du med klump i halsen og våkna med angst i magen. Det vart vanskeleg for deg å forestille deg, at det er eit liv etter døden. For den som ikkje dør.

Den 26. desember 2004 døde 226.000 mennesker i tsunamien i Sørøst-Asia. Aceh i Indonesia vart hardast ramma. I dag takkar dei Allah for at tsunamien kom. Livet i Aceh før tsunamien var krig, vold og frykt. No er det fred. Det indonesiske folket trur på Hikmah, som er ein religiøs overbevisning om at det vil komme noko godt ut av det verste. Og med denne overbevisningen klarte det indonesiske folket å finne eit liv etter døden. Dei fleste familiar mista ein eller fleire familiemedlemmar. Mange sto igjen utan den vakre kona si, eller den trygge mannen sin. Men få månadar etter tsunamien, var dei fleste gift på nytt. Ifølgje Hikmah, så ville dei som fortsatte å elske Gud og tenke positivt etter tsunamien, få ei gave som gjorde livet deira bedre enn før katastrofa.

Du skal ikkje ha dårlig samvit for å fortsette livet ditt, Janne. Du tenkjer fortsatt på Bjørn kvar dag og du steller grava hans. Menneska som skuler på deg, fordi du har funne deg ein ny kjærest, kan kanskje tenkje på korleis det hadde vert i Indonesia, om alle dei etterlatte etter 226 000 mennesker, skulle fortsette å pleie sorga si til evig tid. Det vert ikkje fred av sånt. Det er uendeleg trist når eit menneske dør, men me som sit rundt, har ingen glede av å sjå på at den som sit igjen nærmast, dør også. Den største gleda me kan få, er å sjå at det triste draget om ansiktet ditt, kan mildne litt. Det betyr ikkje at du har gløymt alt, men at du er blitt sterk nok til å gå vidare i livet - til glede for deg sjølv og dei som fortsatt er rundt deg. For det er eit liv etter døden også. Iallefall for dei som ikkje dør.

Stabilt sideleie er ut.

2010-01-28T13:26:00.000-08:00

Eg likar å tenkje at eg er eit moderne menneske. Eg begynnar riktignok å trekke på åra, men viss eg treng ein sjølvtillit-boost, kjøper eg berre ei flaske vin:
- Kan eg få sjå legitimasjon?
- Klart du kan! Men mulig du ikkje kjenner meg igjen på bildet. Det vart tatt når eg var 18. Mykje har endra seg på 13 år, gitt...
Eg syns det er så morsomt å sei dette, at vinsamlingen begynner å bli ganske stor etterkvart.

Men å vere eit moderne menneske, innebærer mellom anna at du må like endringar. Du må ta nye IKT-løysningar på strak arm, du må gå stødig på utrygg is og du må holde deg oppdatert. På alt. Du visste vel at Pam i Home & Away er blitt gravid??

Men innimellom glipper det litt. Innimellom får eg litt overdose av endringar. I stjålne øyeblikk kan eg arrestere meg sjølv i å savne Brev-Giro, blodpølse, Kiss-kort, Ball-gensaren, Fragglene, Rubiks kube, Ghostbusters - og i dag savna eg til og med stabilt sideleie.

For det heiter ikkje det lengjer. Eg var på førstehjelpskurs i dag, og fekk ein nødvendig repitisjon på livreddande innsats. Men vart litt overraska over kor mykje endringar som har skjedd i livredning dei siste åra. Eg er jo glad for all ny forskning på korleis ein meir effektivt kan redde liv, så at 15 kompresjonar er vorte til 30, syns eg er strålande. Og eg forstå poenget med at det ikkje er vits i å leite etter pulsen lengjer. Og eg klarte også å svelgje at det ikkje lengjer heiter gjenopplivning. No heiter det livredning. Lingvistisk er det eit bedre ord. Eg kjøper den.
Men når den sympatiske sjukepleiaren fortalte at det heller ikkje heiter stabilt sideleie lengjer, så vart det ein endring for mykje for meg. No heiter det sideleie. Men det er altså ikkje stabilt, lengjer..? Det kan jo unekteleg høyres ut som ein bagatell, men når me til og med må endre på det som er stabilt, så begynner den mentale alderen min å løpe løpsk. Den spring mot dei gamle grinebitarane, som fortsatt svergar til Brum, kamferdrops og bukseselar.

Eg må visst kjøpe ei ny vinflaske i dag...

Skal vi danse?

2010-01-14T13:03:00.000-08:00

Øy, det var eit spørsmål eg aldri har spurt nokon om før, uten å kødde. Skal ikkje gjere det no heller.

Men las nett i avisa at det skulle starte eit dansekurs i Ørsta. Og instruktøren skulle vere Ingrid Beate Thompson, bedre kjent som snella til Sigurd Sollien i Skal vi danse. Eg skal sjølvsagt ikkje melde meg på.

For tenk om eg er dritflink? Tenk om eg berre glir inn der, og eit heilt ukjent og urealistisk stortalent av ei ballerina, åpenbarar seg for alle dei andre deltakarane! Høyrte eg nokon som lo?
Det er ikkje kødd! Det kan godt hende eg er fabelaktig god å danse! Når eg berre får varma opp dansefoten, så kan det hende verden får sjå moves som aldri før har vorte presentert! Og da er det veldig sansynleg at snella til han Sigurd, plutselig vil at eg skal vere med i Skal vi danse på TV. Og det går jo ikkje. Har du sett dei kjolane? Viss eg skulle vridd meg ned i ei sånn leopard-drakt...kan dokke slutte å le?? Eg får ikkje konsentrert meg til å skrive vidare!

Altså, viss eg skulle manøvrert meg inn i nettingsstrømper og ein av dei kjolane med så heftig utringing at det ser ut som eg har hår på brystet...HYSJ! Ingenting å le av! Det hadde vorte bedårande nydelig, men eg kan jo ikkje. Eg må jo vere på jobb på mandagar i seks-sjutida, og eg hadde ikkje nådd det. Fly på søndag kveld og berre stress... Nei, det går ikkje. Sorry, damer.

(Scenehenvisning: Den potensielle danseløva av ein forfattar, lener seg godt tilbake i stolen og tenkjer: "Hmm, sånn er det å tenkje som ein mann med utømmelig sjølvtillit, altså! Det må eg prøve oftare! Og anbefale det til alle kvinner i Ørsta som egentlig har lyst å melde seg på kurs, men som ikkje tørr, fordi dei trur dei ikkje er flinke nok...)

D U E R M E I R E N N F L I N K N O K T I L A L T!!!

Kva skjedde med den globale oppvarminga??

2010-01-08T14:01:00.000-08:00

Det er muleg eg har tatt feil. Det er muleg eg lo høgst først, også gløymte eg at den som ler sist, ler best. No angrar eg. No frys eg.

For ein månads tid sidan var eg nemleg litt eplekjekk, og lo av verdas mektigaste som sat i København og skulle redde kloden. Eg trudde dei egentleg var der på eit kamuflert julebord. Det var jo ikkje særleg truverdig, når dei overtrøytte, fnisete og med pulesveis, ramla ut av møtelokalet i siste minutt, og sa "We have a deal! (hikk!)". Eg trudde ikkje at det dokumentet dei i siste liten klarte å skrable ned, var verdt servietten det var skreve på.

Men i etterpåklokskapens lys, med hakkande tenner og frosne tær, forstår eg at dei redda moder Jord rett før jul. Obama kan klare alt, altså! Men etter ei veke med naglesprett, ullstilongs og polar voks på dei smørefrie langrennskia, forstår eg at det er slutt på den globale oppvarminga. Den siste månaden har me sansynlegvis bretta så mange mjølkekartongar og sortert så mykje matavfall, at den globale nedfrysninga allereie har starta. Det har vert -20 grader i ei veke, og endeleg har det vorte bruk for Det Norske Forsvaret. Dei har nett publisert boka: "Slik kler du deg i vinterkulda". Og akkurat no er 50 000 unge, tapre soldatar i ferd med empirisk forskning til oppfølgingsromanen: "Dette drikker du i vinterkulda".

Eg må innrømme at eg saknar den globale oppvarminga. Eg veit det er egoistisk, overfladisk og ansvarslaust - men eg er heilt nødt å innrømme at eg drit i om verda går ad undas om 1000 år. Er det verkeleg nokon som er så rause at dei orkar å halde ut denne sprengkulda resten av livet, berre for at dei som kjem ti generasjonar etter oss, skal få nyte jorda vår akkurat slik den er no? Berre at alt er nedfrose..dei kjem ikkje til å få laus ein einaste ting. Er det eit fullverdig liv for dei? Kan me verkeleg ta ansvar for alt? Eg høyrer til generasjon X - eg er vant til å kose meg og nyte livet! Og no frys eg på fingrane når eg kjøyrer bil - gje meg den globale oppvarminga tilbake!!

Ein practical joke?

2009-12-29T12:47:00.000-08:00

Det er mykje som burde opptatt engasjementet mitt for tida: Situasjonen i Israel/Palestina, henrettinga av Akmal Shaikh i Kina eller naturkatastrofa i Oslo, der 3 cm nysnø skapar førstesideoppslag. Men eg kjenner det ingen plass.

For det er hockeypulverets død som tenner meg i bånn for tida! Det er maksimalt provoserande at denne fabelaktige vetle boksen må bøte med livet, fordi øvrigheita har funne ut at det norske folk må sparast for godteri som liknar på snus eller tobakk. Difor må også lakrispipa sende sine siste røyksignal til dei evige jaktmarker. I same venda har øvrigheita bestemt at me heller ikkje har godt av å sjå snus og tobakk, så difor skal desse plasserast i ugjennomsiktige skap. Det skal med andre ord verte vanskelegare å sjå Petterøes 3 enn eit pornoblad.

Idiotar.
For det første: Viss nokon er så svaksynte & trangsynte at dei ikkje ser forskjell på ei lakrispipe og ei tobakkspipe, så er det svært mykje anna som kan gå gale for desse. Er ikkje pærer og handgranatar ganske like til dømes? Men til alt hell, så kan du verken få kjøpt tobakkspiper eller handgranatar på Rema 1000. Teller ikkje dette for noko?

For det andre: Desse store stålkonstruksjonane som det Forbudne er plassert inni, er merka med svære krigstypar; S N U S - T O B A K K.
Men ellers er innholdet hemmelig...? Har vi lukkast med denne kamufleringa?

For det tredje: Skal me forfølgje denne logikken; altså forby varer som liknar på helseskadelege varer, så må sjølvsagt øl og rusbrus forbys også. Muligens må alt som er flytande forbys, så goodbye flytande Bremykt & kjernesunn skummamelk.
Eg gjentek; Idiotar.

Eg kunne funne uendelig mange meir eller mindre saklige argument for at dette er eit tullete forbud, men du er sjølvsagt enig med meg, så eg treng ikkje harselere meir. Men eg lurer jo på kven dei er, desse som finn ut at den voksne, fornuftige nordmann treng slik barnevakt? Og kor hentar dei ideane sine frå? Tydeligvis ikkje frå våre naboland, ettersom heile Sverige og Danmark kjem til å le seg ihjel når dette kjem dei for øyret. Hentar me i 2010 inspirasjon frå fjerne tiders diktatur? Og sist men ikkje minst; kor det har seg at me finn oss i alle desse forbuda? Det er ikkje lov å kjøpe alkohol etter kl. 18.00 -på slaget! Dessutan er det strengt regulert kor du får kjøpe alkohol. Det er stort sett berre lov å røyke ute i friluft eller inni stova di. Det er ikkje lov å drikke alkohol utforbi hagen din. Det er ikkje lov å kjøyre fortare enn 80 km/t over store delar av Strynefjellet. Det er berre lov å ta med seg 1 kg sjokolade inn til Norge.

I rettferdighetens namn; Det fins snev av fornuft i mange av desse forbuda, men når ein forbyr ting fordi dei liknar på andre ting, så syns eg det begynner å gå for langt. Er det nokon som held på med ein practical joke med oss? Er det nokon løgnasar som sit å ler seg ihjel ein plass, og lurer på kor langt kan me dra strikken? Kor mykje kan me forby, før folk begynner å reagerar? Kan me forby nødrim? Skal broddar bli påbudt? Klarer me å innføre 18-årsgrense på Facebook?

Eg håper virkelig det er dette som er tilfelle, og eg lovar å le høgast når spøken blir avslørt 1. januar. Men eg tek ingen sjansar, så imens hamstrar eg hockeypulver. Idiotar.

Høgt elska - sårt savna...

2009-12-18T14:33:00.000-08:00

Å bli tatt vare på - DET er jo den beste følelsen! Å kjenne seg elska - virkelig elska - ingenting er bedre enn det! Når omgjevnadane rundt deg gjer absolutt alt for at du skal vere trygg - da er livet strålande! Difor er eg svært glad for at Noreg elskar meg, og for at dei forbyr alt som kan gjer at eg kjenner meg utrygg i kvardagen.

Det siste beviset på Noreg sin hengivenhet til folket, er at godteri som liknar på røyk og snus, blir forbudt etter nyttår. Eg kan nesten ikkje vente! Difor er eg svært glad for at handelsstanden allerede har montert nye stålkonstruksjonar i butikkane sine, slik at det ikkje lenger er mogeleg å sjå kva som er inni snus-skapet eller i tobakk-hylla.
Om ei veke eller to, er det heller ikkje mogeleg å få kjøpe Hockey-pulver, marsipan-pølser eller lakrispiper lengjer. Eit veldig viktig forbud!
Personleg syns eg det har vert tungt å møte på desse i butikken - tungt å sjå på dei, der dei ligg innbydande i hylla si. Det er nesten som dei roper etter meg: "Kjøp deg ei pipe! Begynn å røyk pipe!" Og dei motbydelig, store marsipanpølsene med tutti-frutti på, har trollbunde meg, eg fell heilt i stavar og tenkjer på Bill Clinton og sigarar umiddelbart!
Så det var på høg tid me tok tak i dette seriøse samfunnsproblemet!

Men me kan ikkje gje oss enda. Me må sørge for at absolutt alle kan kjenne seg trygge i Noreg - fedrelandet vårt. Så eg håper me snart kan forby brus også - det rimar tross alt på snus.

Mmm..eg kjenner meg elska, eg kjenner meg trygg...eg kjenner meg som EIN TREÅRING...VISS DOKKE BERRE SÅ VIDT VÅGAR Å FJERNE HOCKEYPULVER FRÅ BUTIKKANE, SÅ SKAL EG KUTTE AV DOKKE BALLANE OG SY DEI FAST I PANNA PÅ DEI FORBANNA JÆVLANE SOM IKKJE HAR ANNA Å BEDRIVE ARBEIDSDAGEN SIN MED, ENN Å FINNE PÅ IDIOTISKE FORBUD SOM REDUSERAR VOKSNE FORNUFTIGE MENNESKER TIL OVERBESKYTTA FJOLS UTAN EVNE TIL Å TA VARE PÅ SEG SJØLV!

Ei natt med Obama

2009-12-11T10:54:00.000-08:00

Eventyret er over. Mens me fortsatt låg å sov, lista Obama seg stilt ut av rommet og forlot oss. Uvitande våkna me opp med det samme smilet me hadde når me berusa gjekk til sengs, men tomheten vart uendeleg når me såg han var vekk. Det er ei tung kjærlighetssorg som hogger tak, når me har brukt 330 millionar på ein fantastisk date, men så forsvinner han før frukosten er klar. Men luktar det ikkje framleis litt Obama av dyna mi?

Mmmmm....men det var jo verdt det. Og sjølv om me ikkje rakk å ete Jarlsberg saman med han til frukost, så har me minnene til evig tid. Men kjem han til å hugse oss? På flyet heim..trur du han lente seg godt tilbake i stress-less`en, lukka augene og smilte til tanken om dei vakre formene til Norge? Sukka tungt til det nydelige smilet til 25 000 utanfor vindauget hans - dei sto jo så tett at det nærmast må ha sett ut som eit smil? Trur du ikkje han måtte smile litt til minnet av dei mjuke stemmene på gebrokkent engelsk? Det må jo ha vert bedårande søtt å høyre på..eller var det difor han reiste så tidlig? Ville han ikkje bli vekt av at me pusta han tungt inn i øyret, beit han litt i øyreflippen og sa "Thæænk uu får a wåånderfull naight...uu nåthie, nåthie kjuti-pai!"
Nei, han kan ikkje ha tenkt sånn, vel? Eg trur han likte oss, og eg trur han smelta litt når Mette Marit klarte å presse ut nokon tårer midt i talen hans. Det må jo ha vert deilig for han å sjå at følelsane er gjensidige; vi elska han og han elska at vi elska han.

Men no har altså svigermors drøm left the building. Tomheten er total. Er det ikkje sånn at den kjærligheten ein aldri fekk, alltid vil vere den største? Fra no av vil me nok samanlikne alle framtidige stemnemøter med Nobelprisshowet frå Oslo. Ved all framtidig berøring, vil me tenkje på den sterke, svarte handa som vinka i 2 minutt og 45 sekund frå pleksivindauget på Grand. Ved all framtidig sex, vil me avslutte med eit unisont "YES! YES! YES, WE CAN!" Og Obama kjem til å verte det mest brukte gutenamnet i 2010. Me kjem til å sitje med den håpefulle på fanget, stryke han ømt over kinnet og tenkje "Pokker at den amerikanske presidenten ikkje vart far din!" Og eg er heilt sikker på at Obama i sin neste intime augneblink, vil klemme Michelle lidenskapleg og sukke tungt "Oh, Norway..I love you!"

;-)

Det galnaste

2009-12-04T23:15:00.000-08:00

I serien "Dei beste augneblinka frå livet mitt", scorar gårsdagens setning frå dattera i huset høgt:
- Eg gledar meg til den 10. desember! Da skal vi ha tacokveld på skulen, Obama får fredsprisen og eg får ein raud Eos i julekalendaren!!! *jenta klarar ikkje å sitte i ro på stolen, i pur glede*

Og desse augneblinka, da ein forstår at barnet ein har kjærleik til og omsorg for, er funksjonsfrisk på alle måtar, er verdt si tid i gull! Ingenting feilar! Utviklinga har gått som den skulle, alt fungerar og livet hennar kjem til å verte rikt. Det er deilig å tenkje på!

For hadde eg hatt eit barn, som hadde fått ein bugnande julekalendar, og som hadde klart å motstått freistinga av å pirke hol i hjørnet på samtlige pakkar den 1. desember for å finne ut nøyaktig kva som var i dei - så hadde eg vert djupt, djupt bekymra for framtida til dette barnet!

Men det var dette med Obama eg hadde lyst å skrive om. For det er noko med denne fredsprisen som plagar meg. Det er noko her som skurrar. Noko som ikkje er som det skal. La oss leite etter feilen:

- Kan det vere at fredsprisvinnaren planlegger å sende 30-35 000 soldatar til Afghanistan i løpet av dei neste 12-18 månadane? Nei, han seier jo at dette på sikt vil skape fred.

- Kan det vere at Noreg gjev fredsprisen til ein som kanskje på sikt fortjenar den? Kan det vere at eg syns det er litt tynt? Nei, dette handlar mest om å skape motivasjon. Det har nok ingenting med at Nobelkomiteen hadde lyst på litt meir action, litt meir blest og litt meir fyrverkeri i år. Det er jo lengje til Melodi Grand Prix, og det vert vel også ei stund til vi får arrangere OL igjen. Så eg forstår godt at vi må vere om oss med dei begivenheitane som kan skape auka verdi for handelsstanden. Dessutan er det jo svært forståeleg at Nobelkomiteen for ein gangs skuld hadde lyst å gje fredsprisen til ein person viss namn er lingvistisk mulig å uttale. Rigoberta Menchú Tum - Carlos Filipe Ximenes Belo - José Ramos-Horta - Wangari Maathai - Martti Ahtisaari....Obama er jo mykje lettare! Dette har jo med arbeidsmiljø å gjere. HMS. Krøll på tunga er ikkje å kimse av.

- Kan det vere at eg syns det er litt uansvarleg å sende alle landets politifolk til Karl Johan i ei vekes tid? Det vert jo relativt trygt å oppholde seg på Karl Johan, mens det i resten av landet er fritt fram? Nei, dette bekymrar med ikkje. Nobelshowet er ei stor begivenheit som vert direktesendt på NRK, så me kjem nok til å sitte foran TV`en å følgje med, alle som ein. Til og med dei kriminelle må få med seg dette. Ikkje tid til noko tull.

- Kan det vere at eg syns kostnadane med å flytte Presidenten frå USA til Noreg er litt drøye, da? 330 millionar norske kroner kostar det. Nei, eg syns igrunn ikkje det er mykje. Han får tross alt ganske mykje for pengane: Han får ta med seg 700 vennar. Han får med seg to militære Boeing 747, fjorten C-17 Globemaster fly, tolv C-5 Galaxy fly, tre C-141 Starliftere, fem Sikorsky VH-3D Sea King og 40 bilar med seksløps maskingevær i taklukene. AVIS leiger jo ikkje ut slike bilar her i Noreg, så da har han ikkje noko anna valg enn å ta med sine eigne.

- Kan det da vere at eg reagerar sterkt på at det i Dagbladet den 4. desember, altså 6 dagar før Presidenten kjem, står at bordet Presidenten skal få sin middag på, er ferdig dekka??!?! Ja, i alle dagar!! Kva for slags idiotar er det som driv Grand Hotell, da??? Om dette sto i avisa den 4. desember, og vi da reknar inn ei trykke-tid på eit lite døgn, så har dei altså dekka bordet ei veke før middagen skal etast! I desse svineinfluensatider? Eg trudde heile Noreg hadde full fokus på hygiene! ER DU KLAR OVER KOR MYKJE STØV OG MIKROBAR SOM DANNAR SEG I EIT ROM PÅ EI VEKE?? Med ein romtemperatur på > 17 grader, dannar det seg normalt 87,5 gram hybelkaniner pr. cm2! Og sett at det fins ein edderkopp i det rommet, så er det ein overhengande fare for at den vetle jækelen har dekka inntil 12 kvm av middagsbordet med sitt sirlige spinn på ei veke. Og med så mykje dill-dall som garantert er på det bordet, så må jo alt sanerast for å få vekk det spinnet. Serviettar, gaflar, vinglas, mansjettar, alt!
Og ein kan jo berre i sin villaste fantasi tenkje seg kva anna Grand Hotell har vert så framsynte å førebudd på forhånd. Salaten står vel allerede på kjøl, ferdig oppkutta. Forretten er vel ferdig dandert på fat. Ovnen forvarma. Stearinlysa tent.

I rest my case. Dette er det galnaste.

Tross alt, så går det ganske bra!

2009-11-25T09:09:00.000-08:00

Det er muleg det er eit usympatisk trekk, men av og til kjenner eg ei viss glede over å tenkje på dei som ikkje lykkast. I slike samanhengar kan eg tillate meg tenkje; "Tross alt, unge Gangsøy, så går det ganske bra!".

Nett no, til dømes, kjenner eg meg ganske smart samanlikna med den 20 år gamle guten som sit på ein einsam hybel i Bergen og forhåpentlegvis er litt oppgitt over at han for nokon dagar sidan syntes det var lurt å knuse pepperkakebyen i Bergen. Også angrar han litt på at han stjal den julebrusa, som seinare vart politiets bevis mot han. Mykje flauare går det vel ikkje an å bli.

Så tross alt kjære lesar, så klarer du deg ganske bra! Det fins dei som bommar grovare på blinken ;-)

Bygg på det gode!

2009-11-14T07:56:00.000-08:00

Slapp av, eg skal seie det tusen gangar til. Det er mykje god læring i repetisjon, som han sa, den alkoholiserte tysk-læraren min på vidaregåande, som ba oss repetere leksa, mens han tok seg ein liten tur på kontoret..

Dei siste semestera på Livets Skule har for min del vert hakket hardare enn eg var forberedt på. Men eg forstår no kvifor ledelseslitteraturen fløymer over av bøker som omhandlar overgangen frå buddy til boss. Berre synd at ei bok aldri kan forberede deg nok. Men i det siste trur eg at eg har knekt eit par kodar:

Neste gang du er i ein konfliktsituasjon, du eller andre blir fornærma eller forbanna - tenk da: Rokker dette ved min eller vedkommandes mestringsfølelse?
Nesten alltid kan eg svare ja på det. Og dermed står mirakelmedisinen klar; Bygg på det gode. Etter min meining fins det berre sju ting som kan få dine kollegaer til å yte sitt aller beste; Skryt, skryt, skryt, skryt, skryt, skryt og skryt. Og dei samme sju tinga kan få meg i mitt ess. Sjølvtillit er eksepsjonelt viktig, og dagleg mestringsfølelse er for sjela det samme som tran er for skrotten. Ingen i heile verda kan la vere å bli glad for skryt. Sjølvsagt forutsatt at dei positive tilbakemeldingane oppleves som riktige. Viss du klarer å formulere ein raus replikk umiddelbart etter at den positive hendinga har skjedd, og vedkommande kjenner at replikken var fortjent, så renn ei sol over sjela til den heldige. Smilet er umulig å kamuflere! Og bivirkningane er bedre humør og friskare satsning i neste omgang.

Lett, ikkje sant? Nei. Av og til er det ubeskrivelig vanskeleg å skryte. Du ønskar vedkommande dit pepparen gror! Du syns vedkommande er den største idioten i heile vide verda! Det byr deg imot å skryte av han, dessutan kunne du ikkje i din villaste fantasi komme på noko å skryte av han for. Det vil i den situasjonen kreve enorm generøsitet å setje seg ned å finne ut noko som er positivt og noko som er sant og noko som du føler som ekte. For usant skryt biter ikkje på nokon.

Det er da du må bygge på det gode i deg sjølv. Skap deg mestringsfølelse og sjølvtillit sjølv. Finn den eine tingen du er god på, eller vil bli god på, og gjer den om-att og om-att. Når du mestrar den, begynn på neste ting du vil mestre. Sørg for at du får den hjelpa og den rosen du treng - gå gjerne så langt at du betalar for det. Skrytet smakar godt likevel. Personleg er mitt pågåande prosjekt slanking (overraska??) Eg treng å bli kvitt 10 kg dauflesk for at sjølvtilliten skal bli bedre. Og eg har kjøpt ein personlig trenar som skal motivere meg fram dit. Det funkar.

Så moralen er enkel: Skryt. Minst fem gangar pr dag. Bygg på det gode. Få mestringsfølelse og skap mestringsfølelse hjå andre. Du vil få det bedre, medmenneska dine vil få det bedre, verden blir bedre. Skryt. Minst fem gangar pr dag. Bygg på det gode. Få mestringsfølelse og skap mestringsfølelse hjå andre. Du vil få det bedre, medmenneska dine vil få det bedre, verden blir bedre. Skryt. Minst fem gangar pr dag. Bygg på det gode. Få mestringsfølelse og skap mestringsfølelse hjå andre. Du vil få det bedre, medmenneska dine vil få det bedre, verden blir bedre. Skryt. Minst fem gangar pr dag. Bygg på det gode. Få mestringsfølelse og skap mestringsfølelse hjå andre. Du vil få det bedre, medmenneska dine vil få det bedre, verden blir bedre. Og så videre ;-)

Snusfornuftig

2009-10-29T09:44:00.000-07:00

Innimellom kjem dagane som begynnar litt dårlig. Men da tenkjer eg: "Jaja,tok du den, så tek du denne." Men så vert det gjerne fleire slike, på rappen, med ubehageleg innhald og i rask rekkefølgje. Og den gladkristne haldninga møter motbør.

Mangen ville løyst dette med å ta seg ein røyk. Sleppe alt ein har i hendene, dra på seg jakka og spasere ut i fri luft og fyre opp litt beroligande. Og der sit dei gjerne i godt lag, finn balansen igjen, haukflirar litt og stumpar etterkvart bekymringane sine i eit kolsvart askebeger. Så er dei klar igjen. Som ikkje-røykar observerar eg dei ofte, og kanskje dei trur eg tenkjer: "Håddu kor svarte lunger dokke har!!!!!" Men eg gjer ikkje det. Eg tenkjer: "Jævlar, så fint dokke har det!!".

Eg har ofte sakna eit beroligande middel. Eg røykjer ikkje, snuser ikkje, drikk ikkje kaffi og taklar ikkje te. Men på fredag var begeret fullt. Det hadde vert tidenes møkka-dag på jobb, og eg bestemte meg for å ta affære. Eg trampa inn på Spar, nappa den mest fargesprakande og fancy boksen eg fann i kjøleskapet for snus, og tok fartsrekord heim. La meg rett på sofaen og lada leppa med ein gedigen pose eucalyptus-snus.

Det gjekk ca 1 minutt, også hadde kroppen fått sin første dose nikotin på 31 år.
Å halleluja! Svimmel og salig låg eg å himla med augene på sofaen i ein halv time, og hadde time of my life! Det var rosa elefantar og mørk sjokolade og muskelknutane rann vekk som meierismør på ein varm solskinnsdag. Så godt var det! Kvifor i alle dagar har ikkje dette blitt bedre kommunisert ut til kundane?? At snus er helseskadelig vil eg nærmast karakterisere som villedande markedsføring!

Men før du ringer å kjefter på meg mamma; Eg skal ikkje begynne å snuse altså. Berre pittelitt etter ein real møkka-dag. Eg trur det er snusfornuftig...

Mental alder versus fysisk alder

2009-10-07T10:34:00.000-07:00

Dei seier eg helde meg godt. Det er difor eg, i ein alder av snart 31, fortsatt må vise legitimasjon når eg skal kjøpe ei flaske vin. Eg syns ikkje det er eit kompliment lengjer.

Så eg tenkte eg skulle begynne å holde meg dårlig. Istadenfor å vere 31 år, men sjå ut som om eg er 18 - så tenkte eg å snu på flisa. Så no er eg 31, men oppfører meg som om eg er 62 år. Så eg har bytta ut sportsdrikken med halvkald traktekaffi med fløyte. Istadenfor Lotto, kjøper eg no Kryssord-Flax. Det tek ca ein halv time å skrape. Også tvinnar eg tommeltottar mens eg ser på TV.

Eg håper eg slepp mange rundar av denne brytekampen mellom fysisk alder og mental alder, men forhåpentlegvis kjem eg meg over "vise-leg"-stadiet snart.

Sjukehusdietten: Ein marg & bein- thriller i 7 akter!

2009-09-03T09:41:00.000-07:00

Preludium

Enn så lengje sjukehusa våre ikkje er privatisert, så har dei truverdighet hjå meg. Eg har ikkje for vane å vere hellig overbevist, men eg har heldigvis hatt så lite med sjukehus å gjere, at eg kan påberope meg å vere hellig overbevist om at sjukehusa våre har peil!

Difor gjekk eg rett på limpinnen når eg vart presentert for sjukehusdietten på tysdag. Sidan forrige slanke-rabalder eg plaga dykk med, så har eg trivast og hatt det godt, og dermed har nokre kilo bestemt seg for å komme tilbake. Og da er det på`an igjen. Denne gang stiller eg kroppen min disponibel for forskning, så følg gjerne denne uhyre spennande marg-og-bein-thrilleren!

Kvelden før dag 1:
Eg startar med grusomt friskt mot! Sjukehusdietten reklamerar med at kroppen skal bli fullstendig rensa for giftstoff og forventa vekttap på ei veke er mellom 4,5-7,7 kg. På ei veke! Det er strålande!
Og metoden er enkel: Kok ei suppe på gulrot, løk, bønner, tomat, selleri og ein liten dæsj nudlar. Og til meir ein et av suppa, til meir går ein ned i vekt. Enkelt!

Eg kuttar ivrig opp grønnsaker, og tryller fram ei nyydelig suppe. Dette skal bli enkelt, tenker mitt enkle sinn. Eg setter suppa i kjøleskapet og tek kveld.

Dag 1:
Spretter opp av senga tidleg og er innom badevekta. 88 kg. Enn så lengje!! Dette skal bli ein strålande dag!

Men frukost kan av og til vere litt vanskeleg å svelgje, ikkje sant? Den nydelige suppa frå i går var blitt litt tjukkare i konsistensen, og den lukta litt skarpare. Den lukta fis. Men eg er tapper og svelgjer ei lita skål. Den første dagen er det lov å ete frukt også, så eg skyller ned med eit eple. Seinare på dagen er eg meir i suppehumør, så eg freser ein porsjon i mikro`en på jobb. Luktar det litt? Hmm..neida.

Men mistanken vert bekrefta når eg kjem heim til kona etter endt arbeidsdag. Ho rygger og rynker på nasen men spanderar likevel ein klem. I gode og onde dagar, remember...? Men utover kvelden forstår eg ho bedre og bedre, for kvar einaste pore i kroppen slepper etterkvart ut ein tung aroma av selleri og bønner. Skal gifta røykast ut, lurer eg på? Energi-nivået er labert, så rundt halv elleve legg eg inn årene. Og til tross for at me er nygift og statistisk sett i vår mest nyforelska periode, blir det heilt naturlig å erstatte god-natt-sussen med eit solid håndtrykk: "God natt, kjære. Sov godt!"

Dag 2:
Med litt mindre livsgnist, kjem eg meg opp av senga. Magen er oppblåst, og energien er litt fråværande. Men vekta gir meg gode nyheter: 87,3 kg. Vær tapper, unge Gangsøy!

På dag to av sjukehusdietten er det framleis om å gjere å ete så mykje suppe som mulig, men frukt er ikkje lenger lov. Grønnsaker derimot - feel free! Suppe blir komplett umulig på morgonkvisten, men eg forsyner meg grovt av gulrøttene til Linus & Lotta (kaninene..). Det blir heilt klart at eg må lage ny suppe i ettermiddag - to dagar gamle bønner er uutholdelig! Brekker meg mens eg lagar til ein liten porsjon til lunsj. Og det slår meg jo at kvardagen blir jammen ikkje meir vanskeleg enn ein gjer det til sjølv! Det førekjem meg ganske tullete å nekte kroppen normal næring og kjenne korleis gnisten forsvinn mens eg sit å jobbar hardt med ei skål suppe som er heilt motbydelig! Men det interessanne er korleis sansane våknar opp - til middag fekk eg lov å ete ei bakt potet med kryddersmør, og eg skal love deg at det ikkje fins noko som helst bedre i heile verda enn potet med smør - etter to dagar på diett! Og det er eit lite helvete å gå på butikken for å kjøpe meir gulrot og selleri. Sjølvsagt står det to fulle handlekorger med Twist og SuperSalt Mix til halv pris rett foran kassa..%!¤&"&***¤! Men fem pakkar tyggis og to Frisk nappar eg med meg - i håp om ein god natt-suss i kveld...

Dag 3:
86,6 kilo! Det rasar av! Men eg har oppretta ein sikkerhetssone rundt meg sjølv på 3 meter, vel vitande om at eg luktar gulrot og selleri. Men visstnok "ikkje like jævlig som i går!". Eg er jo glad for positive tilbakemeldingar frå omgjevnadane mine....;-)
Dietten har i dag bestått av suppa (som eg faktisk er blitt venn med igjen..i mangel på anna mat, er eg grusomt glad for alt eg får)og frukt og grønnsaker. Energien er merkeleg nok begynt å komme litt tilbake også, til tross for at det daglege kalori-inntaket er på <0. Men når svele-røra kom på bordet på kantina, såg eg meg nødt til å ta heimekontor resten av dagen. Den lukta vart litt vel drøy for ein avmagra meierist ;-)
Kveldens utfordring blir:
- å arrangere pysj-fest for tenåringar som har bestilt heimelaga pizza, chips og brus
- å infiltrere inn frukt og grønnsaker i den opprinnelige ost og vin-kvelden med gode kollegaer
- å holde seg våken til kl 01.00 og hente kona på jobb, uten ein einaste kalori i skrotten

Hårre...

Dag 4:
86,3 kg??? Gjekk eg berre ned 300 gram etter å ha kjempa meg gjennom ein ny suppe-dag? Det er urettferdig! Men det er ikkje snakk om rettferdighet i slanke-verdenen. Eg stemmer sosialistisk, betalar skatt med glede og har fadderbarn i India - men likkavel blir eg feit! Men eg gir ikkje opp. Tvert imot skal eg bruke dagen på å begrave uttrykket "Utan mat og drikke, duger helten ikkje." Med kalori-tom suppe i magen, starta eg førebuingane til vinteren:

Etter ein heil dag med uttallige suppe-pausar, vart plankehaugen omsider forvandla til eit byggverk eg neppe får Årets Byggeskikk-pris for, men det bør vere godt nok til å avlive det slanke-fiendtlige ordtaket "Utan mat og drikke, duger helten ikkje."

Dag 5:
86,2 kg. Ein ny dag med suppe belønnes med 100 gram i vekttap. Eg kunne jo blitt rasande.

Men eg kan jo ikkje det. Det er jo berre snakk om litt slanking - viktig for dei som er livsfarlig overvektige ja, men for oss andre er det jo strengt tatt ikkje ei katastrofe med nokre kilo ekstra. Men sjukehusdietten reklamerar med å ha ein effekt både på kropp og sinn, og akkurat det har vert ganske interessant. Følgjande har slått meg i løpet av dei siste fem dagane:

- Eit kosthald beståande av frukt, grønnsaker, skumma melk og vatn er faktisk nok i ein periode. Dei første dagane kunne eg sjølvsagt begått seriøse kriminelle handlingar for ei brødskive med Norvegia, men etterkvart som dagane har gått så syns eg maten er heilt ok. Og kroppen får tydeligvis det den treng, ettersom alle kroppsfunksjonane fungerar heilt fint. Nokon av funksjonane har riktignok tatt seg kraftig opp, og eg har ein mistanke om at grønne bønner er naturen sitt svar på Round Up. Men så er det vel mulig at den tolv meter lange tarmen til ein gjennomsnitts-nordmann treng litt Round Up i ny og ne..?
- Eit kosthald beståande av frukt, grønnsaker, skumma melk og vatn kostar omlag 250 kr pr veke. Mot normalt det tredoble kanskje? Det hadde vert litt stilig å redusert årsinntekta til Rimi-Hagen med ein halv milliard! Hadde blitt mindre skatt på karen også, så eg reknar med det er vinn-vinn.
- Eit kosthald beståande av frukt, grønnsaker, skumma melk og vatn går an å kombinere med fysisk aktivitet og jobb, men det er jo ingen tvil om at ein bevegar seg fort på grensa til å gå energi-tom. Dermed må ein kjenne litt ekstra etter, vere litt føre var og kanskje redusere tempoet littegrann. Ikkje så dumt for sjela det, innimellom.
- "Eit varig vekttap skjer kun som eit resultat av ein livstilsendring" er refrenget til Grete Roede & co. Men for oss vanlig dødelige er det ofte eit par-tre-femten ting som må forandrast på for å få ein helsemessig riktig livsstil. Og det kan vere vanskelig. Men etter sju dagar på frukt, grønnsaker, skumme melk og vatn, så kjennes det straks lettare ut å plukke vekk eit par av unotane iallefall.

Dag 6:
85,7 kg. Generelt så må eg sei at landets slankekurar har eit truverdighetsproblem! Eg har prøvd mange, og samtlege lovar vesentleg meir enn dei(eg..?) kan holde! Riktignok er det bra å ha gått ned 2,3 kg på 6 dagar, men i reklamen til denne dietten, så skulle eg gått ned mellom 4,5-7,7 kg no. Hrmf..
Men la gå! Eg kan aldri tenkje meg at eg har inspirert nokon til å begynne på dietten, men om så skulle vere, så har eg nokon erfaringar til låns:
- Oppskrifta seier gulrot, løk, selleristang, tomater på boks, grøn paprika, grønne bønner og buljong. Gjer deg sjølv og omgjevnadane dine ein tjeneste å drit i selleristanga. Den luktar heilt avskyelig. Løpestikke kan visstnok vere ein god erstattar, men Rimi-Hagen er personleg ansvarleg for det elendige utvalget på norske daglegvarebutikkar (så fekk eg jammen sagt det og!), så løpestikke finn du garantert ikkje på butikken. Men kanskje i hagen?
- Skru ned tempoet i livet ditt eit hakk eller to mens denne veka pågår.
- Hold ut til dag 3, så går resten som ein leik ;-)

SISTE DAGEN:
85,2 kg.

Tenk deg å stå på toppen av Kolåstinden! Tenk deg å stupe frå 10-meteren! Tenk deg å svømme rundt i azurblått Middelhav! Tenk deg ein kuleis med tre kuler og soft-is på toppen! Tenk deg å hoppe i fallskjerm!!
Viss du multipliserar alle desse med kvarandre, så får du eit nøyaktig bilde på kor fantastisk, ubeskriveleg deilig det var å ete ei brødskive igjen!

Eg anbefalar ikkje denne kuren til eit einaste levande menneske.
No skal eg ete med begge hendene igjen...;-)

2009-08-30T11:52:00.000-07:00

Jeg har forresten presentert bloggen min på Bloggurat.
Jeg har plassert min blogg i Ørsta på norske bloggkart!

Gi meg ein hårfønar!

2009-08-30T01:22:00.000-07:00

Eg håpar eg vart lurt på jobb i dag. Og det ville vert fantastisk om det skjedde oftare!

På veg mellom A og B i ein fei, sto ein gamal, søt mann utanfor personalinngangen og vinka med ein blå pose. Og gamle mennesker og små barn har det til felles at når dei vert oppdaga sånn, så stopper me opp, eit smil renn over sjela og service-instinktet bråvåknar. Så eg åpnar opp, smiler og spør om eg får hjelpe han.
- Jo, eg skulle levert denne hårfønaren til ei dame her...men no har eg gløymt navnet..noko på T..?
Han er sikkert godt over 80 år, har ein stav i eine handa og er verdens søtaste mann. I likhet med alle andre over 80. Den kognitive delen av hjerna mi koblar ut, og eg har kun fokus på å komme på jentenavn på T som jobbar her. Og første forslaget mitt slår inn:
- Ja, det var det ja! Sånne navn forsvinn så lett for meg. Kunne du gitt ho denne hårfønaren?
- Sjølvsagt skal eg ordne det. Takk skal du!
Eg bukkar og nikkar og neier, og loser mannen trygt ut døra igjen og ser han vel av gårde.

DA kobler hjerna inn att:
- Hmm?? Ein hårfønar levert på jobb? Jaja...men pokker! Vedkommande er jo sjukmeldt! Det gløymte eg i farten. Og ikkje veit eg kor ho bur - korleis blir eg av med denne hårfønaren no??

For å gjere ein lang historie kort, så gjekk dette godt. Men tenk kor fantastisk morsomt dette hadde vert om det var ein practical joke! Tenk om det hadde vert aktivitøren på Bakk-Ola som hadde hatt ein god dag på jobben sin, og isaman med dei gamle, søte i arbeidsstova hadde tenkt: - Nei, idag drit vi i brodering dokke! Vi går heller ut å lurer bedriftene i Ørsta! Tek med ein hårfønar eller noko sånt, også står ho Olga bak å filmar. Alle går fem på når vi gamle, søte "treng litt hjelp!"

Det hadde vert fabelaktig morsomt!

Natural relaxing feeling!

2009-08-06T00:45:00.000-07:00

Næringsmiddelindustrien brukar milliardar kvart år på å utvikle matvarer som skal ha helsebringande effekt. Og når nokon brukar milliardar på noko - så er det fordi dei meinar dei kan få minst det dobbelte tilbake. Om forbrukaren får valget mellom ein smørpakke som er tilsatt A og D vitamin og er dekorert med fengjande slagord som lovar gull og grøne skogar - og ein heilt vanleg smørpakke, så er hypotesen at dei fleste velgjer den som er såkalla funksjonell. Og markedet for funksjonell mat har eksplodert dei siste åra, og det er sjølvsagt ei utfordrande oppgåve Næringsmiddeltilsynet har, som skal godkjenne desse produkta, og dermed gje produsenten tillating til å markedsføre produktet slik at forbrukaren får inntrykk av at: "Dersom eg ikkje kjøper dette nye smøret, så kjem eg mest sansynlig til å døy i mangel på A og D vitamin!"

Og det veldig fascinerande i denne bransjen er at EU kun vil akseptere at Statens Næringsmiddeltilsyn nekter godkjenning av produkt med tilsettingar som innebærer helsefare.

Og konsekvensane av dette er jo komiske. Eg ser Libresse har vert kreative og reklamerar no for truseinnlegg med E-vitamin. For 10-15 kroner ekstra, er du no altså så heldig å få kjøpe eit truseinnlegg som er tilsatt ekstrakt av E-vitamin. Eg trur ikkje ein kan komme nærmare svindel i truseinnlegg-bransjen enn dette...

Men så har eg altså nett vert i Bulgaria, som jo er eit EU-land, og der er grensene tydeligvis enda mindre strenge. For dersom du ein varm sommardag treng noko å leske deg på, så kan du altså få kjøpt denne funksjonelle iste`en i butikken på hjørnet:

Ja, det er altså is-te tilsatt hasj, som kan love deg ein Natural relaxing feeling!

I rest my case..

Eit nyansert postkort heim

2009-07-31T06:01:00.000-07:00

Ingen likar eigentleg syden-postkort. Ein sit heime midt i august, i oljehyra si, også kjem desse korta med glinsande mannebein eller underernærte bikinikroppar dumpande ned i postkassa, tre veker etter at avsendaren er komt heim. Og bodskapen er enkel: Nydelig vær - god mat - ferie er digg! Suzz og klemz!

Men sanninga er som regel ein tanke meir nyansert enn som så. Etter 12 dagar på Sunny Beach, er mitt postkort sånn:

Kjære fedrelandet!
Eg veit ikkje kva dag det er i dag, men har komt til erkjenning av at me ikkje treng sundagsåpne butikkar heime. Me har hatt det veldig fint og virkelig fått tilfredstilt behovet for late dagar - men paradoksalt nok er late dagar veldig travelt i lengda. Det kroppslege forfallet er merkbart, og eg er kurert for barndomsdraumen om is, brus og loff kvar dag. Samstundes vil eg nytte anledninga til å trekke attende alle kommentarar om pensjonistar som tek med seg mat til Syden. Eg skulle gjerne gjett ei bulgarsk månadsløn for eit knekkebrød med Gudbrandsdalsost no...
Ellers er kvardagens spenning knytt til om avføringen er fast, fin og regelmessig. Heldigvis har dette gått bra, men så drikk me også Antibac til frukost, middag og kvelds.

Sunny Beach har rike shoppingmuligheiter, og du kan få alt frå rosa badedyr til grøne luftmadrasser. Ellers bær næringslivet preg av tynne forretningsidear. "Sitt-på-bagasjebrettet-på-sykkelen-min" eller "Sjå-på-månen-gjennom-kikkerten-min" er av dei bedre. Overraskande mange velgjer å tjene til livets opphald med å sitte i ein sliten campingstol ved sidan av ei badevekt. For 1 Leva kan du gå oppå. 4,50 for ein dårlig nyhet, altså... Hadde eg vert bedriftseigar, ville eg heller tatt 1 Leva pr. kilo...

Men oppsummert så har det vert nydelig med ferie og me har hatt det flott. Men no har me fått dosen vår av klissete solkrem, uutholdelig varme og menn i Speedo, så det vert deilig å komme heim til kvardagen i fedrelandet att. Me er heldige som bur i Noreg.

Suzz & klemz ;-)

Eit steg ut av sivilisasjonen

2009-07-16T13:45:00.000-07:00

Eg har vert på del 1 av bryllaupsreisa vår, og valgte sjølvsagt å ta eit steg ut av siviliasasjonen for å tilbringe tid åleine med drømmedama mi, i vakre omgjevnadar og utan mobildekning. Og nett sjølve bryllaupsreisa skal forbli til privat forlystelse - men det med å ta eit steg ut av sivilisasjonen må kommenterast. Og det er mogeleg at dette gjeld kvart enkelt menneske i heile fedrelandet eller på heile den vestlege halvkule for den del, men eg skal prøve å la vere å generalisere - så eg snakkar ut frå eigen erfaring:

Eg er vant til ganske høg komfort. Så berre det å få plass til alt eg "treng" for ei veke i fjellheimen i ein sekk, var ein utfordring. Ein utfordring eg ikkje besto, i følgje ein gamal krokete mann eg traff i løypa. "Åhh, du har med deg aaaaltfor mykje!", humra han, idet han peiste forbi med ein sekk på størrelse med eit handlenett frå Rema. Og sjølvsagt hadde han rett. Men la gå.

Eg er også vant med ein ganske høg hygienisk standard. Dusjar gjerne to gangar for dagen. Korleis vert det då når eg etter den fjerde dagen med hard fysisk aktivitet enda ikkje har fått dusja? Behovet er ganske intenst, men det er interessant å kjenne på den fløyelsmjuke huda med det naturlige fettlaget som både isolerar og pleiar. For ein sunnmøring er det fascinerande å oppdage at eksklusiv kosmetikk kjem innafrå - og er heilt gratis!

Eg er også vant med at kjøleskapet er fullt og at ein spasertur på butikken kan dekke alle basale behov. Da er det ganske morsomt å kjenne på den ustyrlige, boblande gleda over å finne ein boks lys lapskaus på eit proviantlager! Og med gjenlatne auger og høglydt nytelse, så finn den hermetiske lapskausen smaksløkar som frydar seg uhemma! Eg hadde da aldri i verda komt på å kjøpe hermetisk lapskaus til middag, om eg hadde vert i sivilisasjonen!

Eg er generelt vant med at det utstyret eg treng, det finn eg i ganske umiddelbar nærhet. Så viss eg oppdagar eit par augebryn-hår som har komt ut på feil plass, så nappar eg dei fort ut med ein pinsett. Prøv gjerne det samme med ein kulepenn. Eg skal garantere deg at det ikkje går.

Ellers er eg også vant med å ha ein god del arbeidsoppgaver som skal utførast i løpet av ein dag. Eg er ikkje vant med at denne dagen skal du bruke til å gå frå A til B, sørge for at du er tørr og mett - og sjå til at turkompisen din har det bra. I sivilisasjonen ville dette aldri vert dagens agenda - mens i fjellheimen er dette kvar dags agenda. Ganske digg.

Også er eg vant med at når eg legg meg om kvelden, så er kroppen utkvilt men hovudet fullt. Den siste veka har kroppen våre dønn utsleten, og hovudet tomt. Ein søv igrunn bedre da.

Og sist - men ikkje minst, er eg ikkje vant til å vere blodgivar. Eg meldte meg ein gang til tjeneste, og ville gjerne dele mitt blod med andre. Da ville dei først ha eit par prøveglas, for å sjå til at blodet mitt var godt nok. Dei spurde om det var ok, og eg sa det sjølvsagt ikkje var noko problem overhode. Også besvimte eg. Tre dagar etter fekk eg eit brev i posten, der det sto at dei takka for forsøket, men at det kanskje var andre ting eg kunne bidra med, enn å gje blod? Det vart vel for tungt å løfte meg opp frå golvet i tide og utide, da. Men den siste veka har eg gjett ein dråpe blod til kvar einaste mygg i alle Tafjordfjella...

Men når eg no har teke eit steg ut av sivilisasjonen og kjent på dei enkle gledene, så må eg nødvendigvis ta eit steg inn i sivilisasjonen igjen også. Og sjølv om eg berre var ei veke ute, så var det overraskande travelt å komme inn att. Der fossen i forrige veke var einaste støykilda, er det no både mobil, bilar, masse folk, kjøpesenter og meir utfordrande oppgaver enn å halde seg tørr og mett. Blir me virkeleg utsatt for dette kvar einaste dag?? Prøv å ta eit steg ut, og kjenn på den absurde verden når du kjem inn att. Dette er ikkje ein oppfordring til eit liv som eremitt i fjellheimen, men det er både deilig og skummelt å oppsøke motsetnadane for å få eit større perspektiv på kvardagen.

Etterlengta ønsker om utopiske evner

2009-07-10T14:44:00.000-07:00

I Magasinet sine første år, hadde dei ei fast spalte der ein kjendis vart revolverintervjua om det meste, men det siste spørsmålet var: "Viss du kunne fått ei overnaturlig evne, kva evne ville du valgt da?"

Og det er eit fabelaktig spørsmål! Sjølvsagt utopisk, men for ein dagdrømmar så er det eit spørsmål som kan gje tankespinn i mange timar. Og med spørsmålet surrande i bakhovudet, kjem det ulike svar i ulike situasjonar. Og ein lengt etter å kunne gjere alt ein ikkje kan...

Tenk å kunne lese tankar, til dømes? Det ville gjett ein ubetalelig innsikt i både kva andre tenkjer om seg og sitt og om deg og ditt. Og med den kunnskapen kunne ein både hjelpt andre bedre, og ein kunne lært ein heil masse om seg sjølv. Det er sjelden du treff eit menneske som har lyst å fortelje deg akkurat kva vedkommande syns om deg.

Eller tenk å kunne fjerne ein sjukdom ved eit klapp på skuldra? Den evna er sårt ønska mange gangar. Eg anar ikkje korleis det er å vere alvorlig sjuk, men det er ein tung hjelpelaus følelse når det ikkje er noko ein kan gjere for å hjelpe. Ein blir så liten ved sidan av desse menneska, for ein forstår fort at dei har eit heilt anna perspektiv på livet. Det er nett som dei saman med sjukdommen fekk ein nøkkel, til ei anna dør som ser livet frå ein anna vinkel. Og sånn kan dei nyte resten av livet sitt, med ein større tilstedeværelse, ein større innsikt og kanskje ein større ro. Av og til får me andre lov til å stå bak, å holde i skjørtekanten mens desse kloke, sjuke menneska peikar i den retningen dei går, i eit forsøk på å vise oss kva som er viktig i livet. Men utan nøkkel er det vanskeleg å virkelig forstå.

Eller stundom treff eg mennesker eg har lyst å plassere på ein stol, åpne opp tank-lokket og fylle på med 100% konsentrert sjølvtillit. Få slutt på at dei luffar rundt og ikkje forstår at dei er strålande, fabelaktige mennesker, med all mulig grunn til å strekke seg ut og snakke høgare! Det fins sjølvsagt også mennesker eg har lyst å fylle opp med andre konsentrerte væsker...nokon treng kanskje 20% sjølvinnsikt, mens andre treng 75% humor...

Men i den siste tida har eg lengta mest etter evna til å fjerne sorg med eit stryk over kinnet. Alle desse menneska som før var så sprudlande og blide, men som no har mista nokon dei var så glad i, og fått eit tungt drag over seg. Tenk å kunne stryke det vekk! Det er sjølvsagt umulig i eit stryk, og kanskje heller ikkje noko poeng - dei treng kanskje å ha sorga si ei stund. Men kanskje mange små stryk, i form av ord, smil og små nikk, over lang lang tid, kan vere med å mildne den tyngste sorga. Så nett denne evna er kanskje ikkje overnaturlig likevel.

Viss du kunne fått ei overnaturlig evne, kva evne ville du valgt da?

Vil ha - må få

2009-07-08T10:50:00.000-07:00

Du veit dei skilta som står rundtforbi i tettbygde strøk?
Dei skilta som er veldig fine, men som får det til å gå kaldt
nedover ryggrada kvar gong eg ser dei:

Vi har mange barn. La oss få beholde alle.

Eg treng sånne skilt i bygda vår no:

Vi har mange flotte mennesker i Ørsta og Volda.
Vi har mista nok av dei no.
Lat oss få behalde dei som er igjen.

Dagen etter dagen

2009-06-30T11:16:00.000-07:00

Eg er altså gift. Blitt hustru, kone, frue. Eg og min bedre halvdel har vorte eit ektepar. Det er ganske rart.

Men veldig, veldig kjekt. Det var eit heilt vanleg bryllaup. Ekteparet hadde pynta seg:

Bryllaupskaka vart laga av profesjonelle:

Og den smakte fortreffelig:

Underholdningen var heilt tradisjonell:

Tømmermenna kom:

Blomsteroppsatsane var laga med omhu:

Barna kosa seg:

Så alt i alt var det ei veldig vellukka og koseleg tre-dager-feiring, og det kjennes utrulig godt å endeleg vere gift med verdens vakraste kvinne!

Dagen før dagen

2009-06-24T23:57:00.000-07:00

Svært mange påstår at dei har drøymt om bryllaupet sitt heile livet. Og eg må innrømme eg vert imponert over eit sånt perspektiv heilt frå barnsbein av. Det vitnar om ei ekstrem evne til langtidsplanlegging og det må jo vere ei fryd/ein skrekk (stryk det som ikkje passar) å gifte seg med ein person som har tenkt på og planlagt bryllaupet sitt heilt sidan sandkassa. Eg ser for meg at vedkommande ikkje er så veldig happy for eventuelle avvik frå planen.

Eg tilhøyrer ikkje befolkningen med ekstrem evne til langtidsplanlegging. Eg er meir i gruppa for dei som tenkjer: "Jaaaa! Eg òg skal få lov til å gifte meg!"
For det er jo ingen tvil om at ein sånn handling og ein sånn dag, er ein av dei viktigaste i livet. Og når ein av partane ein sein kveld bringer temaet på bane, så er det veldig spennande å finne ut om ein er nokonlunde samstemt i plan, fasong, form og farge. Eg meiner det er mykje godt det samme korleis og korhen, for ingenting er feil så lengje dei to hovudpersonane er einige om at "Dette er sånn me vil ha det."

Heldigvis synte det seg at eg og mi tilkommande hustru var heilt på linje på dette punktet. Den eine sa det den andre tenkte, og det er godt gjort når førebuingane og bryllaupet avviker såpass mykje frå normalen. Til dømes var me enige om å feire i tre dagar. Og me skulle vere mesteparten av tida ute, det skulle vere strålande sol og varmt, og det skulle ikkje bli gitt anledning til å pynte seg. Målet var at kvar gjest i forkant av bryllaupet skulle kjøpe seg ei ny, behageleg og romslig friluftslivbukse, som vedkommande kunne ha glede av i mange år. Vidare skulle begivenheita føregå i mest mulig laidback`e omgjevnadar, og ei hytte på fjellet var det ideelle. Maten skulle me ordne sjølv, borddekorasjonane skulle me be gjestane lage og serviettane skulle brettast i ein fei. Fotografering skulle skje ein anna dag, ettersom me ikkje vil forlate gjestane for å bli tatt bilde av i 315 ulike vinklar. Dessutan skulle det ikkje vere nokon spektakulære hår-oppsettingar eller personlighets-matchande-blomsterbukettar å ta hensyn til, så det skulle vere ein smal sak og simulere bryllaupsdag og fotografering ein heilt vanleg onsdag ettermiddag. Eit par veker før bryllaupet kom det i ein bisetning eit forslag opp:
- Skulle me tatt litt sol, eller? Blitt litt brune?
- Nja..me burde vel det.
(lang tenkepause)
- Er det nødvendig å vere så brune?
- Nei.
- Droppe det da?
- Ja.

Og no er det altså dagen før dagen. Familie og venner ringer og spør om alt er i rute og under kontroll. Og me dreg kanskje litt på det, før me svarar at: "Joda, skal rekke å bli ferdig."

Det få veit er at me for to veker sidan kjøpte oss to gitarar til Guitar Hero Wii, og har i det siste vert fullstendig hekta på tv-spel...Men i morgo tenkte me å legge dei vekk og arrangere litt bryllaup ;-)

Eg kjem attende med rapport om korleis dette gjekk når eg har vorte hustru til hustrua mi ;-)

Halvfullt eller halvtomt?

2009-06-19T15:37:00.000-07:00

Viss nokon spør deg om glaset foran deg er halvtomt eller halvfullt - så er det ein personlighetstest, og du skal vokte deg vel for svaret. Seier du det er halvtomt, så er du nemlig ein traust realist, på grensa mot pessimist og du har ein klar tilbøyelighet mot det negative tankesettet. Kort sagt ein surpomp! Men seier du det er halvfullt, er du ein naiv, livsbejaande optimist, overveldande positiv og på grensa til gladkristen.

Stereotypi sjølvsagt, men dette fascinerar meg veldig. For det er snakk om noko så enkelt som eit glas, med 50% drikke i - men måten me omtalar det på, fortel noko om korleis me oppfattar glasset. Og at det i det heile tatt er mulig å oppfatte eit glas på forskjellig måte, syns eg jo er rart. Det er jo berre eit glass. Med litt drikke i. Men det er eit faktum at me oppfattar det ulikt - ergo oppfattar me verden ulikt. Og har du litt tid til overs ein dag, så vil eg absolutt anbefale deg å prøve å ta eit steg opp på meta-nivå, og observer menneska rundt deg. Det er kanon-morsomt!
Døme:

(Scenehenvisning: Forfattaren av dette innlegget skal snart gifte seg og bryllaupet er av ein slik art at været er ein sentral suksessfaktor. Difor er forfattaren for tiden veldig oppteken av http://www.yr.no/. Og nett no sit ho med langtidsværmelding framom seg, mens kjæresten ligg på sofaen og les avisa:)

Brud 1: Å hårre heite det kjære!! Det er meldt sol frå torsdag til søndag - det er jo spretle meg heilt perfekt!
Brud 2: Mm-mm.
Brud 1: 17-18 grader, lite vind og ingen nedbør. Stor sol på yr!
Brud 2: Mm-mm.
Brud1: Ka mm-mm?? Det er jo fantastisk fabelaktig! Vart du ikkje glad da?
Brud 2: Joda, men det er gammalt nytt for meg. Eg visste det skulle bli sol.
Brud 1: Har du sjekka yr før i dag da? Langtidsvarselet for helga er jo nett komt!
Brud 2: Nei, eg har ikkje vert på yr, men eg tek det for gitt at det blir sol.
Brud 1: Du tek det for gitt at det blir sol? På sunnmøre??
Brud 2: Du tek det tydeligvis for gitt at det blir regn...?

(Scenehenvisning: Brud 1 kjente den satt rett i sikringsboksen.)

Brud 1: Er det glaset halvfullt eller halvtomt, kjære?
Brud 2: Halvfullt, sjølvsagt.

(Scenehenvisning: Brud 1 er forferdelig glad for at ho skal gifte seg med brud 2.)

Nyt øyeblikket!

2009-06-10T11:41:00.000-07:00

Det er da eit fantastisk mantra!

Heile dagen er jo satt saman av øyeblikk - og hadde vi virkelig klart å nyte kvart av desse til fulle, ville livet vorte ein endelaus, boblande og euforisk rus! Men er det mulig?

Om vi bokstavleg talt skulle nyte kvart einaste øyeblikk - hadde me da fått gjort noko husarbeid i det heile tatt? Hadde me teke kveldsrunden i hagen for å klippe brunsneglar i to? Hadde me teke joggeturen rundt Åsen? Det er mulig det er deilig etterpå, men eg syns ikkje det er digg i det heile tatt mens det står på. Verken husarbeid, snegle-klipping eller jogging.

Men kanskje det å nyte øyeblikket ikkje nødvendigvis treng å bety at du har det behagelig, varmt, tørt, mjukt & morsomt?

Eg var nett ein tur på Rema 1000. Skulle kjøpe gulerøtter blant anna. Har fått oss kaniner, serru. Men eg blir forbanna! For eit firma, viss namn skal forbli unemt, har begynt å kalle gulerøttene sine for smaksgulerøtter. Hæ? Kva er det eg har ete før da? Usmaksgulerøtter? Dårligsmaksgulerøtter? Ingensmaksgulerøtter? Eg kjenner eg blir provosert - og du & du så deilig det er! Det er da heilt fantastisk at det er såpass liv i denne skrotten at eg har evna til å bli forbanna på gulerøtter! Eg vurderte eit øyeblikk å holde eit lite show der og da - eg kunne tatt ein Kjellen, og banna høgt for at nokon er så frekke at dei putter 10 gulerøtter i ein simpel plastikkpose, kallar dei Smaksgulerøtter og selger dei for 30 kroner. Det må da vere 29,85 kr i avanse pr pakke! Og me blir forleda til å tru at dette er dei einaste gulerøttene som smakar noko - dei andre er jo ikkje smaksgulerøtter! Det er da svindel!

Alle bekjente; Ta det med ro, eg kava meg ikkje opp. Eg la pakken fint i korga og spaserte vekk med eit smil om munnen. Fordi det var engasjement, det var varme, det var brusande blod og fnisande latter. Det var kort sagt eit øyeblikk verdt å nyte! ;-)

Rosa beige

2009-06-08T13:47:00.000-07:00

Det fins ein første gang for alt. Det var ein gang eg aldri hadde prøvd å sitje på eit toalett. Det var ein gang eg aldri hadde hatt eit einaste banneord i min munn. Og det var faktisk ein gang ingen i heile verda hadde smakt ein kvitost. Tenk det.

Men i ein alder av 30 år, er det vel ytterst få av det kvinnelege kjønn som med handa på hjertet kan seie: "Eg har aldri sminka meg". Men eg er ein vaskekte ytterst få.

Det starta med at eg las Se & Hør. Der hadde dei ein bildeserie av kjendisar før og etter sminking. Før-bildene såg sjølvsagt ikkje ut i måneskinn, og hjå enkelte var det komplett umulig å sjå kven vedkommande var. Og eg lo godt. Men så var det nett som om eg ikkje syns det var så morsomt lengjer. For det slo meg..."Hmm..det fins jo ingen etter-bilder av meg. Heile meg fins berre i før-bilder. Riktignok kjøpte eg ein Mascara på H&M for sju år sidan, men konsistensen på den beviser at det er ytterst sjeldan den er i bruk. Eg trur ikkje nokon har komt på å ta eit etter-bildet etter at eg har sveiva den stive, størkna busta over augene..."

Og ettersom det er under tre veker til eg står som brud (!), så tenkte eg kanskje at dette var ein hastesak. Men korleis gjer eg det? Kva skal eg smørje på meg? Eg hugsar at eg var på eit parfymeri ein gang for å kjøpe ein krem som julegåve. Eg labba inn der, med den breie manne-gangen min og dongeribuksa, og vart fullstendig oversett av betjeningen. Når eg omsider fekk kontakt med ei høghæla sminkedokke, framførte eg den enkle tanken min:
-Hei. Eg skulle hatt ein krem.
- Til?
- Ehh, nei det var no ei svigerinne som ønskte seg det da.
(Sminkedokka sukkar oppgitt)
- Jeg mener til hvor på kroppen!
- Å..eh, til ansiktet!
- Dag eller natt?
- Unnskyld?
- Skal det vere dagkrem eller nattkrem?
- Brukar ein krem om natta?? Hø,hø, nei eg satsar på ein dagkrem.
- Hvilken hud da?
- Eh...nei, det er no sånn vanlig ansiktshud...
- Jeg må vite om hun har tørr, fet eller vanlig hud!
- Sidan ho treng ein krem, så er den vel litt tørr...?
- Anti-wrinkle, Q10, oppstram eller toning?
- I alle dagar...eg trur eg tek eit gavekort eg.

Så som dykk forstår, så hadde eg ikkje sjølvtillit til å gå på eit parfymeri. Eg trengte eit lavterskel-tilbud: Cubus. Og traff heldigvis den mest forståelsesfulle og elskverdige ekspeditøren, som på eit mystisk vis berre forsto kva eg trengte utan at eg måtte forklare saken spesielt nøye...Og vips sto eg der med ein såkalla foundation i handa: "Denne er veldig enkel og tørr, slik at den er lett å påføre - og den passar perfekt til hudfargen din. Berre hugs å bruk lite på kosten, og sirkelbevegelsar - aldri opp og ned som med ein malekost."
Og eg nikka og forsto. Drog kortet og takka nei til ein pose på min aller første foundation. Tenkte kanskje det kunne vere greit å vise folket på Amfi at "Nåh! Så ho sminker seg altså...?!?!"

Vel heime, måtte eg studere det vetle vidunderet som skulle gjere meg til eit etter-bildet. Men hæ? Rosa beige? Kvifor står det Rosa beige på lokket??

Falma muffinsformer...

2009-05-29T10:31:00.000-07:00

Du veit at det er lengje mellom kvar gang du baker, når muffinsformene som står nederst & innerst i kjøkkenskuffa har vorte falma....