Ingen likar eigentleg syden-postkort. Ein sit heime midt i august, i oljehyra si, også kjem desse korta med glinsande mannebein eller underernærte bikinikroppar dumpande ned i postkassa, tre veker etter at avsendaren er komt heim. Og bodskapen er enkel: Nydelig vær - god mat - ferie er digg! Suzz og klemz!
Men sanninga er som regel ein tanke meir nyansert enn som så. Etter 12 dagar på Sunny Beach, er mitt postkort sånn:
Kjære fedrelandet!
Eg veit ikkje kva dag det er i dag, men har komt til erkjenning av at me ikkje treng sundagsåpne butikkar heime. Me har hatt det veldig fint og virkelig fått tilfredstilt behovet for late dagar - men paradoksalt nok er late dagar veldig travelt i lengda. Det kroppslege forfallet er merkbart, og eg er kurert for barndomsdraumen om is, brus og loff kvar dag. Samstundes vil eg nytte anledninga til å trekke attende alle kommentarar om pensjonistar som tek med seg mat til Syden. Eg skulle gjerne gjett ei bulgarsk månadsløn for eit knekkebrød med Gudbrandsdalsost no...
Ellers er kvardagens spenning knytt til om avføringen er fast, fin og regelmessig. Heldigvis har dette gått bra, men så drikk me også Antibac til frukost, middag og kvelds.
Sunny Beach har rike shoppingmuligheiter, og du kan få alt frå rosa badedyr til grøne luftmadrasser. Ellers bær næringslivet preg av tynne forretningsidear. "Sitt-på-bagasjebrettet-på-sykkelen-min" eller "Sjå-på-månen-gjennom-kikkerten-min" er av dei bedre. Overraskande mange velgjer å tjene til livets opphald med å sitte i ein sliten campingstol ved sidan av ei badevekt. For 1 Leva kan du gå oppå. 4,50 for ein dårlig nyhet, altså... Hadde eg vert bedriftseigar, ville eg heller tatt 1 Leva pr. kilo...
Men oppsummert så har det vert nydelig med ferie og me har hatt det flott. Men no har me fått dosen vår av klissete solkrem, uutholdelig varme og menn i Speedo, så det vert deilig å komme heim til kvardagen i fedrelandet att. Me er heldige som bur i Noreg.
Suzz & klemz ;-)
Eit steg ut av sivilisasjonen
Eg har vert på del 1 av bryllaupsreisa vår, og valgte sjølvsagt å ta eit steg ut av siviliasasjonen for å tilbringe tid åleine med drømmedama mi, i vakre omgjevnadar og utan mobildekning. Og nett sjølve bryllaupsreisa skal forbli til privat forlystelse - men det med å ta eit steg ut av sivilisasjonen må kommenterast. Og det er mogeleg at dette gjeld kvart enkelt menneske i heile fedrelandet eller på heile den vestlege halvkule for den del, men eg skal prøve å la vere å generalisere - så eg snakkar ut frå eigen erfaring:
Eg er vant til ganske høg komfort. Så berre det å få plass til alt eg "treng" for ei veke i fjellheimen i ein sekk, var ein utfordring. Ein utfordring eg ikkje besto, i følgje ein gamal krokete mann eg traff i løypa. "Åhh, du har med deg aaaaltfor mykje!", humra han, idet han peiste forbi med ein sekk på størrelse med eit handlenett frå Rema. Og sjølvsagt hadde han rett. Men la gå.
Eg er også vant med ein ganske høg hygienisk standard. Dusjar gjerne to gangar for dagen. Korleis vert det då når eg etter den fjerde dagen med hard fysisk aktivitet enda ikkje har fått dusja? Behovet er ganske intenst, men det er interessant å kjenne på den fløyelsmjuke huda med det naturlige fettlaget som både isolerar og pleiar. For ein sunnmøring er det fascinerande å oppdage at eksklusiv kosmetikk kjem innafrå - og er heilt gratis!
Eg er også vant med at kjøleskapet er fullt og at ein spasertur på butikken kan dekke alle basale behov. Da er det ganske morsomt å kjenne på den ustyrlige, boblande gleda over å finne ein boks lys lapskaus på eit proviantlager! Og med gjenlatne auger og høglydt nytelse, så finn den hermetiske lapskausen smaksløkar som frydar seg uhemma! Eg hadde da aldri i verda komt på å kjøpe hermetisk lapskaus til middag, om eg hadde vert i sivilisasjonen!
Eg er generelt vant med at det utstyret eg treng, det finn eg i ganske umiddelbar nærhet. Så viss eg oppdagar eit par augebryn-hår som har komt ut på feil plass, så nappar eg dei fort ut med ein pinsett. Prøv gjerne det samme med ein kulepenn. Eg skal garantere deg at det ikkje går.
Ellers er eg også vant med å ha ein god del arbeidsoppgaver som skal utførast i løpet av ein dag. Eg er ikkje vant med at denne dagen skal du bruke til å gå frå A til B, sørge for at du er tørr og mett - og sjå til at turkompisen din har det bra. I sivilisasjonen ville dette aldri vert dagens agenda - mens i fjellheimen er dette kvar dags agenda. Ganske digg.
Også er eg vant med at når eg legg meg om kvelden, så er kroppen utkvilt men hovudet fullt. Den siste veka har kroppen våre dønn utsleten, og hovudet tomt. Ein søv igrunn bedre da.
Og sist - men ikkje minst, er eg ikkje vant til å vere blodgivar. Eg meldte meg ein gang til tjeneste, og ville gjerne dele mitt blod med andre. Da ville dei først ha eit par prøveglas, for å sjå til at blodet mitt var godt nok. Dei spurde om det var ok, og eg sa det sjølvsagt ikkje var noko problem overhode. Også besvimte eg. Tre dagar etter fekk eg eit brev i posten, der det sto at dei takka for forsøket, men at det kanskje var andre ting eg kunne bidra med, enn å gje blod? Det vart vel for tungt å løfte meg opp frå golvet i tide og utide, da. Men den siste veka har eg gjett ein dråpe blod til kvar einaste mygg i alle Tafjordfjella...
Men når eg no har teke eit steg ut av sivilisasjonen og kjent på dei enkle gledene, så må eg nødvendigvis ta eit steg inn i sivilisasjonen igjen også. Og sjølv om eg berre var ei veke ute, så var det overraskande travelt å komme inn att. Der fossen i forrige veke var einaste støykilda, er det no både mobil, bilar, masse folk, kjøpesenter og meir utfordrande oppgaver enn å halde seg tørr og mett. Blir me virkeleg utsatt for dette kvar einaste dag?? Prøv å ta eit steg ut, og kjenn på den absurde verden når du kjem inn att. Dette er ikkje ein oppfordring til eit liv som eremitt i fjellheimen, men det er både deilig og skummelt å oppsøke motsetnadane for å få eit større perspektiv på kvardagen.
Eg er vant til ganske høg komfort. Så berre det å få plass til alt eg "treng" for ei veke i fjellheimen i ein sekk, var ein utfordring. Ein utfordring eg ikkje besto, i følgje ein gamal krokete mann eg traff i løypa. "Åhh, du har med deg aaaaltfor mykje!", humra han, idet han peiste forbi med ein sekk på størrelse med eit handlenett frå Rema. Og sjølvsagt hadde han rett. Men la gå.
Eg er også vant med ein ganske høg hygienisk standard. Dusjar gjerne to gangar for dagen. Korleis vert det då når eg etter den fjerde dagen med hard fysisk aktivitet enda ikkje har fått dusja? Behovet er ganske intenst, men det er interessant å kjenne på den fløyelsmjuke huda med det naturlige fettlaget som både isolerar og pleiar. For ein sunnmøring er det fascinerande å oppdage at eksklusiv kosmetikk kjem innafrå - og er heilt gratis!
Eg er også vant med at kjøleskapet er fullt og at ein spasertur på butikken kan dekke alle basale behov. Da er det ganske morsomt å kjenne på den ustyrlige, boblande gleda over å finne ein boks lys lapskaus på eit proviantlager! Og med gjenlatne auger og høglydt nytelse, så finn den hermetiske lapskausen smaksløkar som frydar seg uhemma! Eg hadde da aldri i verda komt på å kjøpe hermetisk lapskaus til middag, om eg hadde vert i sivilisasjonen!
Eg er generelt vant med at det utstyret eg treng, det finn eg i ganske umiddelbar nærhet. Så viss eg oppdagar eit par augebryn-hår som har komt ut på feil plass, så nappar eg dei fort ut med ein pinsett. Prøv gjerne det samme med ein kulepenn. Eg skal garantere deg at det ikkje går.
Ellers er eg også vant med å ha ein god del arbeidsoppgaver som skal utførast i løpet av ein dag. Eg er ikkje vant med at denne dagen skal du bruke til å gå frå A til B, sørge for at du er tørr og mett - og sjå til at turkompisen din har det bra. I sivilisasjonen ville dette aldri vert dagens agenda - mens i fjellheimen er dette kvar dags agenda. Ganske digg.
Også er eg vant med at når eg legg meg om kvelden, så er kroppen utkvilt men hovudet fullt. Den siste veka har kroppen våre dønn utsleten, og hovudet tomt. Ein søv igrunn bedre da.
Og sist - men ikkje minst, er eg ikkje vant til å vere blodgivar. Eg meldte meg ein gang til tjeneste, og ville gjerne dele mitt blod med andre. Da ville dei først ha eit par prøveglas, for å sjå til at blodet mitt var godt nok. Dei spurde om det var ok, og eg sa det sjølvsagt ikkje var noko problem overhode. Også besvimte eg. Tre dagar etter fekk eg eit brev i posten, der det sto at dei takka for forsøket, men at det kanskje var andre ting eg kunne bidra med, enn å gje blod? Det vart vel for tungt å løfte meg opp frå golvet i tide og utide, da. Men den siste veka har eg gjett ein dråpe blod til kvar einaste mygg i alle Tafjordfjella...
Men når eg no har teke eit steg ut av sivilisasjonen og kjent på dei enkle gledene, så må eg nødvendigvis ta eit steg inn i sivilisasjonen igjen også. Og sjølv om eg berre var ei veke ute, så var det overraskande travelt å komme inn att. Der fossen i forrige veke var einaste støykilda, er det no både mobil, bilar, masse folk, kjøpesenter og meir utfordrande oppgaver enn å halde seg tørr og mett. Blir me virkeleg utsatt for dette kvar einaste dag?? Prøv å ta eit steg ut, og kjenn på den absurde verden når du kjem inn att. Dette er ikkje ein oppfordring til eit liv som eremitt i fjellheimen, men det er både deilig og skummelt å oppsøke motsetnadane for å få eit større perspektiv på kvardagen.
Etterlengta ønsker om utopiske evner
I Magasinet sine første år, hadde dei ei fast spalte der ein kjendis vart revolverintervjua om det meste, men det siste spørsmålet var: "Viss du kunne fått ei overnaturlig evne, kva evne ville du valgt da?"
Og det er eit fabelaktig spørsmål! Sjølvsagt utopisk, men for ein dagdrømmar så er det eit spørsmål som kan gje tankespinn i mange timar. Og med spørsmålet surrande i bakhovudet, kjem det ulike svar i ulike situasjonar. Og ein lengt etter å kunne gjere alt ein ikkje kan...
Tenk å kunne lese tankar, til dømes? Det ville gjett ein ubetalelig innsikt i både kva andre tenkjer om seg og sitt og om deg og ditt. Og med den kunnskapen kunne ein både hjelpt andre bedre, og ein kunne lært ein heil masse om seg sjølv. Det er sjelden du treff eit menneske som har lyst å fortelje deg akkurat kva vedkommande syns om deg.
Eller tenk å kunne fjerne ein sjukdom ved eit klapp på skuldra? Den evna er sårt ønska mange gangar. Eg anar ikkje korleis det er å vere alvorlig sjuk, men det er ein tung hjelpelaus følelse når det ikkje er noko ein kan gjere for å hjelpe. Ein blir så liten ved sidan av desse menneska, for ein forstår fort at dei har eit heilt anna perspektiv på livet. Det er nett som dei saman med sjukdommen fekk ein nøkkel, til ei anna dør som ser livet frå ein anna vinkel. Og sånn kan dei nyte resten av livet sitt, med ein større tilstedeværelse, ein større innsikt og kanskje ein større ro. Av og til får me andre lov til å stå bak, å holde i skjørtekanten mens desse kloke, sjuke menneska peikar i den retningen dei går, i eit forsøk på å vise oss kva som er viktig i livet. Men utan nøkkel er det vanskeleg å virkelig forstå.
Eller stundom treff eg mennesker eg har lyst å plassere på ein stol, åpne opp tank-lokket og fylle på med 100% konsentrert sjølvtillit. Få slutt på at dei luffar rundt og ikkje forstår at dei er strålande, fabelaktige mennesker, med all mulig grunn til å strekke seg ut og snakke høgare! Det fins sjølvsagt også mennesker eg har lyst å fylle opp med andre konsentrerte væsker...nokon treng kanskje 20% sjølvinnsikt, mens andre treng 75% humor...
Men i den siste tida har eg lengta mest etter evna til å fjerne sorg med eit stryk over kinnet. Alle desse menneska som før var så sprudlande og blide, men som no har mista nokon dei var så glad i, og fått eit tungt drag over seg. Tenk å kunne stryke det vekk! Det er sjølvsagt umulig i eit stryk, og kanskje heller ikkje noko poeng - dei treng kanskje å ha sorga si ei stund. Men kanskje mange små stryk, i form av ord, smil og små nikk, over lang lang tid, kan vere med å mildne den tyngste sorga. Så nett denne evna er kanskje ikkje overnaturlig likevel.
Viss du kunne fått ei overnaturlig evne, kva evne ville du valgt da?
Og det er eit fabelaktig spørsmål! Sjølvsagt utopisk, men for ein dagdrømmar så er det eit spørsmål som kan gje tankespinn i mange timar. Og med spørsmålet surrande i bakhovudet, kjem det ulike svar i ulike situasjonar. Og ein lengt etter å kunne gjere alt ein ikkje kan...
Tenk å kunne lese tankar, til dømes? Det ville gjett ein ubetalelig innsikt i både kva andre tenkjer om seg og sitt og om deg og ditt. Og med den kunnskapen kunne ein både hjelpt andre bedre, og ein kunne lært ein heil masse om seg sjølv. Det er sjelden du treff eit menneske som har lyst å fortelje deg akkurat kva vedkommande syns om deg.
Eller tenk å kunne fjerne ein sjukdom ved eit klapp på skuldra? Den evna er sårt ønska mange gangar. Eg anar ikkje korleis det er å vere alvorlig sjuk, men det er ein tung hjelpelaus følelse når det ikkje er noko ein kan gjere for å hjelpe. Ein blir så liten ved sidan av desse menneska, for ein forstår fort at dei har eit heilt anna perspektiv på livet. Det er nett som dei saman med sjukdommen fekk ein nøkkel, til ei anna dør som ser livet frå ein anna vinkel. Og sånn kan dei nyte resten av livet sitt, med ein større tilstedeværelse, ein større innsikt og kanskje ein større ro. Av og til får me andre lov til å stå bak, å holde i skjørtekanten mens desse kloke, sjuke menneska peikar i den retningen dei går, i eit forsøk på å vise oss kva som er viktig i livet. Men utan nøkkel er det vanskeleg å virkelig forstå.
Eller stundom treff eg mennesker eg har lyst å plassere på ein stol, åpne opp tank-lokket og fylle på med 100% konsentrert sjølvtillit. Få slutt på at dei luffar rundt og ikkje forstår at dei er strålande, fabelaktige mennesker, med all mulig grunn til å strekke seg ut og snakke høgare! Det fins sjølvsagt også mennesker eg har lyst å fylle opp med andre konsentrerte væsker...nokon treng kanskje 20% sjølvinnsikt, mens andre treng 75% humor...
Men i den siste tida har eg lengta mest etter evna til å fjerne sorg med eit stryk over kinnet. Alle desse menneska som før var så sprudlande og blide, men som no har mista nokon dei var så glad i, og fått eit tungt drag over seg. Tenk å kunne stryke det vekk! Det er sjølvsagt umulig i eit stryk, og kanskje heller ikkje noko poeng - dei treng kanskje å ha sorga si ei stund. Men kanskje mange små stryk, i form av ord, smil og små nikk, over lang lang tid, kan vere med å mildne den tyngste sorga. Så nett denne evna er kanskje ikkje overnaturlig likevel.
Viss du kunne fått ei overnaturlig evne, kva evne ville du valgt da?
Vil ha - må få
Du veit dei skilta som står rundtforbi i tettbygde strøk?
Dei skilta som er veldig fine, men som får det til å gå kaldt
nedover ryggrada kvar gong eg ser dei:
Vi har mange barn. La oss få beholde alle.
Eg treng sånne skilt i bygda vår no:
Vi har mange flotte mennesker i Ørsta og Volda.
Vi har mista nok av dei no.
Lat oss få behalde dei som er igjen.
Dei skilta som er veldig fine, men som får det til å gå kaldt
nedover ryggrada kvar gong eg ser dei:
Vi har mange barn. La oss få beholde alle.
Eg treng sånne skilt i bygda vår no:
Vi har mange flotte mennesker i Ørsta og Volda.
Vi har mista nok av dei no.
Lat oss få behalde dei som er igjen.
Abonner på:
Innlegg (Atom)